LOGINดาดฟ้ากว้างเงียบสงบ มองเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เปิดออกอย่างไร้ขอบเขต ดาวเล็กๆ กระจายตัวอยู่เต็มฟ้า
เฌอร์ชีวาหยุดยืนอยู่ตรงนั้นชั่วครู่เหมือนลืมหายใจ นานแล้วที่เธอไม่ได้ใส่ใจเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ที่ผ่านมาท้องฟ้าก็สวยงามแบบนี้ตลอดไหมนะ
ภรัณภัทรเดินนำไปก่อน ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นอนก่อนจะเอียงหน้ามามองเธอ
“เฌอครับ มานั่งตรงนี้” เขาว่า
เฌอร์ชีวาเดินเข้าไปนั่งลงข้างเขาบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน ใกล้จนสัมผัสได้ถึงความอุ่นของอีกฝ่ายผ่านผิวกาย
“เฮียอยากพาเฌอมารู้จักโลกของเฮีย อยากให้เฌอได้รู้จักทุกอย่างที่เป็นเฮีย”
เฌอร์ชีวาไม่ได้ตอบคำมองเขาอยู่อย่างนั้น
“เฌอชอบดูดาวไหม” ภรัณภัทรถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเอาแต่นั่งมองเขาเงียบๆ เสียงทุ้มเบาลงกว่าปกติ คำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบจริงๆ
“ดวงนั้น ดาวศุกร์”
เธอเงยหน้าขึ้นมองตามนิ้วที่เขาชี้
“แล้วตรงนั้นล่ะ” เธอถามบ้าง
“ดาวพฤหัสครับ” เขาพูดไปเรื่อยๆ
แต่เฌอร์ชีวาไม่ได้ฟังชื่อดาวทั้งหมด หญิงสาวชอบดวงดาวแต่ไม่ได้ชอบมากขนาดนั้น เธอชอบฟังเสียงของเขามากกว่า เสียงที่ดังอยู่ใกล้ๆ ใกล้จนหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ
ลมพัดผ่านแผ่วเบา ผมของเธอปลิวไปแตะแก้มเขา มือของเขาก็ยกขึ้นจับปลายผมของเธอไว้
สายตาสองคู่สบกัน ริมฝีปากของเขาแตะลงมาอย่างแผ่วเบาในตอนแรก แต่เพียงเสี้ยววินาทีถัดมาก็เปลี่ยนเป็นลึกซึ้งขึ้น
ภรัณภัทรผละออกมาเล็กน้อยหน้าผากของเขายังคงชิดกับเธอ
ลมหายใจยังปะปนกันอยู่
“เฌอ” เสียงเรียกเบาจนแทบเป็นกระซิบ เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบอะไรบางอย่างออกมา
สร้อยเงินเส้นบางห้อยจี้รูปหัวใจ
ปลายนิ้วของเขาสัมผัสต้นคอเธอเบาๆ ขณะสวมสร้อยให้ สัมผัสนั้นทำให้เธอขนลุกไปทั้งตัว
เฌอร์ชีวาก้มมองจี้หัวใจที่วางอยู่บนอกตัวเองแสงดาวสะท้อนกับเพชรเม็ดเล็กจนเปล่งประกาย
หัวใจเธอ ก็เหมือนกัน
“เป็นแฟนกันนะ” คำพูดแผ่วเบาถูกเอ่ยออกมา แต่กลับหนักแน่นพอจะทำให้โลกทั้งใบของเธอสั่นไหว
“เฮียภัทร” เฌอร์ชีวาครางเสียงแผ่วอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เธอรู้ตั้งแต่กลับมาเจอกันอีกครั้งภรัณภัทรทำดีกับเธอมาก และเธอก็แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองตั้งแต่ครั้งแรก เธอยังมีเขาอยู่ในหัวใจมาตลอด
“ไม่ได้โกหก หลอกกันใช่ไหมคะ”
“เฮียเคยรักเฌอแบบไหน วันนี้ก็ยังเหมือนเดิมครับอย่าปฏิเสธเฮียได้ไหมคนดี”
“แต่ว่า เฌอไม่เหมาะสมกับเฮียภัทร” แม้ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ลังเลไม่กล้าตอบตกลง
“ฟังเฮียนะเด็กดี ความเหมาะสมในโลกของเฮีย ไม่ได้วัดกันที่เข็มตาชั่งหรือสายตาของคนนอกที่ไม่ได้มารู้จักตัวตนของเฌอจริงๆ” ภรัณภัทรพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพราะรู้ว่าอีกคนกังวลเรื่องอะไรอยู่
“เฮียชอบที่เฌอเป็นเฌอ ชอบความใจดี ชอบรอยยิ้มที่ทำให้โลกของเฮียสว่างขึ้น ใครจะมองยังไงเฮียไม่สน เพราะคนที่เดินข้างเฮียคือเฌอ ไม่ใช่คนพวกนั้น”
“แต่คนอื่นเขาจะ...”
“คนอื่นไม่ได้มาใช้ชีวิตกับเราครับเฌอ” ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปจนหน้าผากชนกัน “ความมั่นใจน่ะ ถ้าเฌอยังไม่มีตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ให้เฮียเป็นคนสร้างมันให้เฌอเองนะ ขอแค่เฌอเชื่อใจเฮีย เชื่อในความจริงใจที่เฮียมีให้เฌอได้ไหม”
สายตาที่อบอุ่นและมั่นคงของภรัณภัทรปลอบประโลมหัวใจของเธอ เฌอร์ชีวาสบตาเขาอยู่นานก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าทั้งน้ำตา
“ตกลงค่ะเฮียภัทร เฌอจะลองดู”
คำตอบตกลง ทำเอาภรัณภัทรยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้ม เขาคว้าตัวเธอเข้ามากอดแนบอก พลางกดจูบลงบนหน้าผากมนเนิ่นนาน
อ้อมกอดของภรัณภัทรยังคงโอบล้อมรอบตัวเธอ เฌอร์ชีวาค่อยๆ ยกมือขึ้นเกาะชายเสื้อของเขาไว้แน่นขึ้นอีกนิด
“เฮียภัทร” เสียงของเธอแผ่วเบาและติดจะอ้อนโดยไม่รู้ตัว
“ครับ” ภรัณภัทรก้มหน้าลงเล็กน้อย คางแตะลงบนศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน
เธอเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา
“ถ้าวันไหน เฌองอแง” เธอพูดช้าๆ “เฮียจะรำคาญไหม”
ภรัณภัทรนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู
“เฌอลองงอแงดูก่อนสิ แล้วเดี๋ยวเฮียบอกอีกทีว่ารำคาญไหม” เขายกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบาๆ
คำตอบของเขา ทำให้เฌอร์ชีวาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เฮียภัทร ตอบดีๆ สิ” น้ำเสียงลากยาวขึ้นนิดหนึ่ง เธอเอื้อมมือไปจับมือเขา
“ไม่รำคาญครับ เฌอจะงอแงแค่ไหน เฮียก็ไม่รำคาญ” ภรัณภัทรหรี่ตามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เหมือนยอมแพ้ ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้แก้มเธอเล่นเบาๆ
“มีแต่จะชอบมากขึ้นด้วยซ้ำ” ประโยคหลังถูกพูดเสียงเบา
เหมือนตั้งใจให้ได้ยินแค่สองคน หัวใจเฌอร์ชีวาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตา
“งั้น” เธอพึมพำ “เฌอจะงอแงแล้วนะ”
“หืม”ภรัณภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“เฮียต้องตามใจเฌอด้วยนะ” ร่างอวบเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิมมากใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน
“เฌอร์ชีวา” เสียงทุ้มที่อ่อนโยนอยู่เสมอยามพูดกับเธอเข้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมมองเธออย่างตั้งใจแฝงความอดกลั้นจนหญิงสาวสะดุ้ง รีบผละตัวออกจากอ้อมแขนเขา
“เฮียภัทร ดึกแล้วไปส่งเฌอหน่อย”
“นะคะ นะ” เฌอร์ชีวาว่าออดอ้อนเสียงหวานเมื่อเห็นคนพี่เพียงมองโดยไม่พูดอะไร
ภรัณภัทรหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะจับมือหญิงสาวลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมกัน
ภรัณภัทรปลดปล่อยน้ำรักแห่งความใคร่เข้าไปในปากเฌอร์ชีวา คาตัวตนของเขาเอาไว้บังคับให้กลืนลงไปเมื่อแน่ใจว่าเธอกลืนลงไปหมดแล้วชายหนุ่มใช้มือหนาดึงร่างบางที่กำลังสั่นระริกให้ลุกขึ้นมาอย่างแรง“อ๊าา” เฌอร์ชีวาหวีดร้องสุดเสียงเมื่อช่องทางด้านล่างของเธอครูดออกจากผิวเนื้อขรุขระรวดเดียวภรัณภัทรดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมอก ร่างสูงโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างรุนแรง ชายหนุ่มดูดเม้มกลีบปากนุ่มอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันตวัดลิ้นเล็กอย่างแรงจนเฌอร์ชีวารู้สึกเจ็บแปลบแต่กลับเสียวซ่านไปถึงหัวใจ ภรัณภัทรฉีกกระชากชุดเดรสบางเบาและดึงถุงน่องออกจากร่างของคนรักก่อนจะอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของเธอวางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ออมแรงนักเฌอร์ชีวานอนหอบหายใจกระเส่า ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะขัดขืน ผิวขาวอาบไปด้วยเหงื่อและรอยแดงช้ำจากฝีมือของคนเอาแต่ใจ เธอเฝ้ามองแผ่นหลังกำยำเดินกลับไปที่กลางห้อง มองเขาเอื้อมมือไปถอดดิลโด้ปลอมสีดำมะเมื่อมที่เปียกชุ่มออกมาจากพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัว“เฮียภัทร เฌอไม่ไหวแล้ว พอเถอะนะคะท ได้ไหม”เสียงหวานเอ่ยเว้าวอน แต่ภรัณภัทรไม่สนใจ เขาตามขึ้นไปบนเตียง ร่างสูง
ภรัณภัทรจูบซับไปตามลำคอระหงของเธอ ไล่ลงมายังเนินอกอิ่ม สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความอ่อนโยนในคราวเดียวกัน เขาต้องการให้เธอรู้ว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว“เฮียภัทร” เธอครางชื่อเขาออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ“เด็กดี เรียกว่าที่รักสิ” เขาพูดเสียงพร่า“ที่รัก สามี” เฌอร์ชีวาเรียกคนที่โอบกอดเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน คนตัวสูงดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความปรารถนา“ถ้าอย่างนั้นเริ่มจาก ไปเปลี่ยนชุดก่อน” เขาหยิบชุดสีดำส่งไปให้เฌอร์ชีวารับชุดมาดู สองตาสวยเบิกกว้างเล็กน้อย ชุดเดรสตัวสั้นสีดำบางเบาที่มองผ่านไปถึงข้างในและถุงน่องตาข่ายสีดำ“เฮียภัทร”“ไหนว่าทุกอย่างไง” ภรัณภัทรย้ำคำพูดของเธอเฌอร์ชีวารับชุดแสนวาบหวิวนั้นมาอย่างจำยอม ร่างบางค่อยๆ ยกปลายเท้าสวมถุงน่องทีละข้างโดยไม่ได้สวมกางเกงชั้นใน จากนั้นจึงใส่เดรสตัวบางที่พอดีตัวเกินไปจนเห็นความอวบอิ่มทั้งคู่ของเธอรวมทั้งปลายยอดที่แข็งชูชัน ตัวเดรสสีดำสั้นจนเห็นแก้มก้น หญิงสาวยืนนิ่งอย่างเขินอายแต่ก็ปล่อยให้คนรักได้มองเธอโดยไม่คิดปกปิดภรัณภัทรดวงตาลุกวาวเมื่อมองท่าทางแสนเย้ายวนของเธอ ชายหนุ่มดึงเธ
แสงแดดยามบ่ายทอประกายอ่อนโยนส่องลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในโบสถ์ ภายในอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ เสียงเพลงรักแผ่วเบาและเสียงแสดงความยินดีจากแขกที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญของภรัณภัทรและเฌอร์ชีวาเฌอร์ชีวาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่เคียงข้างภรัณภัทรที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีดำ ทั้งสองคนจับมือกันแน่น สายตาที่มองกันเต็มไปด้วยความรักและความผูกพันที่ผ่านกาลเวลาและบทพิสูจน์มายาวนานบาทหลวงกล่าวคำอวยพรและนำทั้งคู่เข้าสู่พิธีปฏิญาณตน ภรัณภัทรมองดวงตาคู่สวยของเฌอร์ชีวาอย่างลึกซึ้ง กล่าวคำมั่นสัญญาด้วยความจริงใจ“ผม ภรัณภัทร ขอรับเฌอร์ชีวาเป็นภรรยา ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอจนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน”เฌอร์ชีวาน้ำตาคลอ เธอรับรู้ถึงความรักที่เขามีให้ทั้งหมด และเธอเองก็รักเขาไม่แพ้กัน เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยความรักล้นปรี่“ดิฉัน เฌอร์ชีวา ขอรับภรัณภัทรเป็นสามี ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ดิฉันจะอยู
เช้ามืดที่บ้านเหมหิรัญภักดิ์วันนี้ดูจะคึกคักและวุ่นวายกว่าวันไหนๆ แสงไฟวอร์มไวท์ในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่ตีสี่ เสียงฝีเท้าของภรัณภัทรดังสลับกับเสียงเปิดปิดตู้เสื้อผ้าเป็นระยะ วันนี้เขาลนลานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เฌอ เข็มตรามหาวิทยาลัยต้องติดฝั่งซ้ายหรือขวาครับ” ภรัณภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลพลางถือเข็มกลัดโลหะสีเงินวาววับไว้ในมือเฌอร์ชีวาที่กำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าเนรมิตความสวยอยู่นั้นหลุดขำออกมาเบาๆ “เฮียภัทร ติดฝั่งซ้ายค่ะ ทำไมเฮียถึงเอาแต่ทำตัวลนลานแบบนี้ล่ะ”“ก็วันสำคัญของเฌอนี่นา” เขาพึมพำพลางจ้องมองใบหน้าหวานที่วันนี้แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนขับเน้นความสวยออกมามากกว่าปกติชุดครุยสีดำขลิบแถบสีเลือดหมูถูกแขวนไว้อย่างดีที่มุมห้องคือเครื่องยืนยันความพยายามตลอดหลายปีที่ของหญิงสาวในขณะที่ชั้นบนเต็มไปด้วยการเตรียมตัวที่เร่งรีบ ชั้นล่างกลับเงียบสงัดเพราะเจ้าแฝดตัวแสบทั้งสองยังคงจมอยู่ในนิทรา น้องปอนด์และหนูปันนอนกอดกันกลมอยู่ในห้องนอนเด็ก“เจนภพ รถพร้อมหรือยัง ดอกไม้ที่สั่งไว้ล่ะ แล้วชุดครุยจิ๋วของเจ้าแฝดรีดเรียบร้อยดีใช่ไหม” ภรัณภัทรเดินลงมารัวคำถามใส่ผู้ช่วยคน
ภรัณภัทรจับเรียวขาขาวคู่สวยแยกออกกว้าง เผยให้เห็นดอกไม้งามสีระเรื่อฉ่ำวาวไปด้วยน้ำหวานสีใส เขาโน้มหน้าเข้าหาความงดงามนั้น ลิ้นร้อนตวัดเลียยอดเกสรสีหวานอย่างแผ่วเบา เฌอร์ชีวาสั่นสะท้าน ภรัณภัทรจับยึดเรียวขาขาวที่พยายามหุบเข้าหากันของเธอไว้ เพิ่มแรงดูดดึงเกสรเม็ดงามจนเฌอร์ชีวาบิดเร่าสะโพกไปมา“อ๊ะ เฮียภัทร”ความอุ่นร้อนจากปลายลิ้นที่ตัดกับความเย็นของอากาศในห้อง ทำเอาเฌอร์ชีวาบิดกายไปมาด้วยความกระสันรัญจวน มือเล็กคว้าจับผ้าปูที่นอนไว้แน่นหวังใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ทุกการกระทำของคนภรัณภัทรเร้าอารมณ์เธอจนปั่นป่วนทำให้โลกทั้งใบของหญิงสาวหมุนคว้างเมื่อเห็นหญิงสาวเสียวแทบขาดใจ ชายหนุ่มค่อยห่อลิ้นแทงเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นและร้อนระอุ สองมือบีบเค้นความอวบอิ่มของเธออย่างเมามัน เฌอร์ชีวาที่โดนปรนเปรอทั้งบนและล่างครางกระเส่าเสียงหวาน“ชอบใช่ไหมเฌอ ชอบให้เฮียใช้ปากกับตรงนี้” ภรัณภัทรหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ สายตาที่ทอดมองคนใต้ร่างเต็มไปความปรารถนาอันลึกล้ำ“อื้อ เฮียภัทร เสียว” เฌอร์ชีวาครางเสียงกระเส่า ดวงตาหวานเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมยามเมื่อช่องทางสีหวานอ่อนนุ่มและฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นน
เช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนรถสีดำสนิทเคลื่อนตัวสู่สนามบิน ภาคินเดินนำหน้าในชุดเตรียมพักร้อนที่ดูเด็กลงไปหลายปี ภรัณภัทรมือหนึ่งจับมือของน้องปอนด์ไว้อีกมืออุ้มหนูปันอยู่ในอ้อมแขน เฌอร์ชีวาที่เดินอยู่ข้างกันสีหน้าดูผ่อนคลายบนเครื่องบินส่วนตัว ความตื่นเต้นพุ่งทะลุเพดาน น้องปอนด์เอาแต่จ้องหน้าต่างเครื่องบินพลางตะโกน “เมกะโลดอนมายัง” ทุกครั้งที่เห็นก้อนเมฆสีขาวที่ดูคล้ายรูปปลา“ยังครับปอนด์ ต้องไปที่น้ำลึกๆ ก่อน” ภาคินปลอบหลานพลางส่งคุกกี้รูปปลาฉลามให้ทาน “ตอนนี้กินปลาเล็กๆ รองท้องไปก่อนนะครับ”เมื่อเครื่องลงจอดและต่อเรือสปีดโบ๊ทมาถึงเกาะ ภาพน้ำทะเลสีใสราวกับคริสตัลก็ทำเอาทุกคนลืมความเหนื่อยล้า วิลล่าหรูริมชายหาดถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ บอดี้การ์ดนับสิบชีวิตกระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆ เพื่อความปลอดภัย“เอาล่ะ ถึงฐานทัพแล้ว” ภาคินประกาศพลางวางหลานลงบนหาดทราย “ต่อจากนี้เราจะพักผ่อนกันก่อน ส่วนภารกิจตามล่าเมกะโลดอน จะเริ่มขึ้นในตอนบ่ายหลังจากทุกคนเติมพลังกันเรียบร้อย”“เย้” สองแสบตะโกนก้อง เสียงเล็กๆ นั้นสะท้อนไปทั่วหาดทรายสีขาวภรัณภัทรหันไปมองเฌอร์ชีวาที่กำลังมองทะเลด้วยรอยยิ้มสดใส เขาโอบไหล่เธอไว้







