Home / วัยรุ่น / สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง / Chapter 2/2 เล่นกับใจมากเกินไป

Share

Chapter 2/2 เล่นกับใจมากเกินไป

ร้านเสื้อผ้าเล็ก ๆ หลังมหาวิทยาลัยเงียบเหงาแทบไม่มีคน เฌอร์ชีวามองรอบๆ อย่างงงๆ

“เฮียภัทรพาเฌอมาที่นี่ทำไม”

“ซื้อกระโปรงใหม่ครับ” คำตอบสั้น ไม่ถามความเห็นเธอ

“ไม่ต้องก็ได้” หญิงสาวรีบปฏิเสธ

“ไปลองตัวนี้ดูครับ” ภรัณภัทรหยิบกระโปรงตัวหนึ่งขึ้นยื่นตรงหน้า โดยไม่สนใจเสียงคัดค้านของเธอ

“แต่ว่า...”

“เฌอร์ชีวา อย่าดื้อ” เขาเรียกชื่อเธอ แล้วมองสบตาอย่างมีความหมาย

หญิงสาวเงียบ สุดท้ายก็หยิบกระโปรงที่เขายื่นให้เดินเข้าห้องลองไป

เฌอร์ชีวาเปิดประตูออกมากระโปรงตัวใหม่ยาวกว่าของเดิมเล็กน้อย ปิดต้นขาได้มากกว่า

“หันมาให้เฮียดูหน่อยครับ” เสียงเขาสั่งเบา ๆ

ภรัณภัทรมองเหมือนกำลังพิจารณา ก่อนจะพยักหน้า “แบบนี้ค่อยดูดีหน่อย”

อีกแล้ว คำพูดของเขามักจะทำให้หัวใจของเธอ เต้นแรง

“เอาตัวนี้ แล้วก็แบบนี้อีกสามตัว” ชายหนุ่มพูดกับพนักงาน ไม่ถามความเห็นเธอ

เมื่อได้ของที่ต้องการเขาพาเธอเดินออกมาเพียงสองช่วงตึก คาเฟ่เล็ก ๆ ใกล้มหาวิทยาลัยเงียบกว่าที่คิด อาจเป็นเพราะฝนที่กำลังโปรยลงมาไม่ขาดสาย เสียงหยดน้ำกระทบกระจกใสด้านนอกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายเสียงพื้นหลังที่ช่วยกลบความวุ่นวายจากโลกภายนอกไว้จนหมด

บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นแสงไฟสีส้มอ่อนสะท้อนกับผนังปูนเปลือย ทำให้พื้นที่แคบๆ ดูใกล้ชิดขึ้นอย่างน่าประหลาด ใกล้จนเหมือนระยะห่างระหว่างคนลดลงโดยไม่รู้ตัว

“ทางนี้ครับ” เสียงของภรัณภัทรดังขึ้นเบาๆ ขณะเขาพาเธอเดินลึกเข้ามาด้านใน เฌอร์ชีวาเดินตามโดยไม่ทันได้มองรอบร้านมากนัก จนกระทั่งภรัณภัทรพาเธอมาที่โต๊ะ มีผู้ชายสองคนนั่งอยู่ก่อนแล้วทั้งสองนั่งฝั่งเดียวกันอย่างจงใจ คงจะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าภรัณภัทรจะพาเธอมา

ภรัณภัทรดึงเก้าอี้ออกส่งสัญญาณให้เธอนั่ง เขานั่งลงข้างเธอ

“เฌออยากดื่มอะไรครับ” น้ำเสียงของเขานุ่มลงเล็กน้อย ต่างจากตอนที่คุยกับคนอื่น

เธอเม้มปาก “อะไรก็ได้”

ภรัณภัทรพยักหน้า ก่อนจะหันไปสั่งกับพนักงานทันที

“โกโก้ปั่นแก้วนึง ลาเต้เย็น แล้วก็เอาสปาเกตตี้ทะเลขี้เมาอีกจาน”

เขาหยุดพูดหันไปมองเพื่อนทั้งสองคน “จะสั่งอะไรเพิ่มอีกไหม”

“ไม่ล่ะ สั่งแล้ว” หนึ่งในสองคนตอบ

พนักงานรับออเดอร์แล้วเดินจากไป ภรัณภัทรเอนหลังเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าไปทางคนตรงหน้า

“นี่พี่พร้อม”

“สวัสดีค่ะ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พยักหน้าให้เธอน้อยๆ “ส่วนไอ้นี่ เขตต์” ภรัณภัทรแนะนำ

“สวัสดีค่ะ พี่เขตต์”

“ชื่อเฌอใช่ไหม” อีกฝ่ายยิ้มกว้างทันที สายตาวาวเหมือนเจอของน่าสนใจ

“ค่ะ” เธอพยักหน้าตอบ

“เฌอร์ชีวา รุ่นน้องคนพิเศษ” ภรัณภัทรพึมพำในลำคอ ก่อนจะพูดต่อเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

“อ๋ออออออ” เขตต์ตะวันลากเสียงยาว ยิ้มกริ่มแบบไม่ปิดบัง

พร้อมรพีไม่พูดอะไรแต่แววตาที่มองมาบอกทุกอย่าง

เฌอร์ชีวารู้สึกเหมือนเลือดทั้งตัวไปรวมกันอยู่บนใบหน้า ภรัณภัทรพาเธอมาแนะนำให้เพื่อนของเขารู้จัก ราวกับตอกย้ำว่าเธอ คือคนพิเศษอย่างที่อีกฝ่ายว่าจริงๆ

“ไม่ใช่แบบนั้น” เธอพึมพำเบาๆ แต่เสียงเบาเกินไปจนเหมือนไม่มี

บทสนทนาเปลี่ยนไปเป็นเรื่องทั่วไป เขตต์ตะวันพูดไม่หยุด แซวไปเรื่อยหัวเราะง่าย ในขณะที่พร้อมรพีพูดน้อย แต่ทุกครั้งที่พูดจะตรงประเด็นเสมอ ส่วนภรัณภัทรเขาแทบไม่ต้องพูดเยอะ แค่นั่งอยู่ตรงนั้นก็เหมือนควบคุมทุกอย่างได้แล้ว

ไม่นาน อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟ

“กินสิ” ภรัณภัทรพูดกับเธอเบาๆ

เฌอร์ชีวาพยักหน้า ใช้ส้อมม้วนเส้นสปาเกตตี้ขึ้นมากินคำเล็กๆ รสจัด เผ็ดนิดๆ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น เธอกินไปเรื่อยๆ เงียบๆ ไม่ทันสังเกตว่ามีคราบซอสเลอะอยู่ที่มุมปาก

“เลอะ” เสียงภรัณภัทรดังขึ้นใกล้ๆ ใกล้เกินไป เฌอร์ชีวาชะงัก ยกมือขึ้นจะเช็ดแต่มือของเขาจับข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วปล่อย นิ้วโป้งหนาเลื่อนขึ้นมาแทนแตะที่มุมปากเธออย่างอ้อยอิ่ง เฌอร์ชีวาแข็งทื่อไปทั้งตัว

เผลอมองสบตาคนที่โน้มมาใกล้

ปลายนิ้วของภรัณภัทรเช็ดคราบซอสออกเบาๆ สัมผัสแผ่วเบาแต่ทิ้งความร้อนผ่าวไว้ไม่่จาง

“ยังไม่หมดเลย” เขาพูดใกล้เกินไป ก่อนที่เขาจะโน้มตัวเข้ามาอีก

เฌอร์ชีวาเบิกตากว้างทันทีที่เขาขยับตัวเข้ามาบังมุมมองจากเพื่อนทั้งสองและคนภายนอกถูกบดบังไปเกือบหมด

ลมหายใจของภรัณภัทรอยู่ใกล้แค่เอื้อม ริมฝีปากของเขาแตะเบา ๆ ที่มุมปากเธอ แค่เสี้ยววินาทีสั้นๆ แต่ชัดเจนไปถึงหัวใจ พอจะทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน

เฌอร์ชีวาเหมือนถูกแช่แข็ง หายใจไม่ออกหัวใจเต้นแรงจนเจ็บ ภรัณภัทรถอยออกทันทีที่ละริมฝีปากออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่เธอไม่เหมือนเดิมแล้ว เฌอร์ชีวาหน้าขึ้นสีแดงจัด ลามไปถึงใบหู มือสั่นเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุม อารมณ์สับสนปนเป ทั้งตกใจ ทั้งโกรธ ทั้งเขินอาย

หญิงสาวลุกขึ้นกระทันหัน เก้าอี้เลื่อนจนเกิดเสียงดัง เรียกความสนใจทำให้พร้อมรพีและเขตต์ตะวันเงยหน้าขึ้นมองเธอพร้อมกัน

“เอ่อ เฌอขอตัวก่อนนะคะ” เธอพูดรัวเร็วไม่กล้ามองหน้าใคร

“อ้าว จะไปแล้วเหรอ” เขตต์ตะวันทำหน้าเสียดาย

เธอพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกจากร้านทันที

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างอวบอิ่มที่หายไป

ความเงียบปกคลุมโต๊ะของภรัณภัทรชั่วครู่

“มึงเล่นแรงไปนะ” เขตต์ตะวันพูดขึ้น คราวนี้ไม่มีรอยยิ้ม

ภรัณภัทรเอนหลัง สีหน้าราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ สายตามองไปทางประตูที่เธอเพิ่งออกไป

“นี่เพิ่งเริ่ม” เขาตอบเบาๆ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า

“ระวังเถอะ” พร้อมรพีจ้องเขานิ่ง

ภรัณภัทรยิ้มออกมาราวกับได้ยินเรื่องตลก พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“กูคุมได้” เขาพูดแล้วเดินตามหญิงสาวออกไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   Special Chapter 3 (End)

    ภรัณภัทรปลดปล่อยน้ำรักแห่งความใคร่เข้าไปในปากเฌอร์ชีวา คาตัวตนของเขาเอาไว้บังคับให้กลืนลงไปเมื่อแน่ใจว่าเธอกลืนลงไปหมดแล้วชายหนุ่มใช้มือหนาดึงร่างบางที่กำลังสั่นระริกให้ลุกขึ้นมาอย่างแรง“อ๊าา” เฌอร์ชีวาหวีดร้องสุดเสียงเมื่อช่องทางด้านล่างของเธอครูดออกจากผิวเนื้อขรุขระรวดเดียวภรัณภัทรดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมอก ร่างสูงโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างรุนแรง ชายหนุ่มดูดเม้มกลีบปากนุ่มอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันตวัดลิ้นเล็กอย่างแรงจนเฌอร์ชีวารู้สึกเจ็บแปลบแต่กลับเสียวซ่านไปถึงหัวใจ ภรัณภัทรฉีกกระชากชุดเดรสบางเบาและดึงถุงน่องออกจากร่างของคนรักก่อนจะอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของเธอวางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ออมแรงนักเฌอร์ชีวานอนหอบหายใจกระเส่า ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะขัดขืน ผิวขาวอาบไปด้วยเหงื่อและรอยแดงช้ำจากฝีมือของคนเอาแต่ใจ เธอเฝ้ามองแผ่นหลังกำยำเดินกลับไปที่กลางห้อง มองเขาเอื้อมมือไปถอดดิลโด้ปลอมสีดำมะเมื่อมที่เปียกชุ่มออกมาจากพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัว“เฮียภัทร เฌอไม่ไหวแล้ว พอเถอะนะคะท ได้ไหม”เสียงหวานเอ่ยเว้าวอน แต่ภรัณภัทรไม่สนใจ เขาตามขึ้นไปบนเตียง ร่างสูง

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   Special Chapter 2

    ภรัณภัทรจูบซับไปตามลำคอระหงของเธอ ไล่ลงมายังเนินอกอิ่ม สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความอ่อนโยนในคราวเดียวกัน เขาต้องการให้เธอรู้ว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว“เฮียภัทร” เธอครางชื่อเขาออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ“เด็กดี เรียกว่าที่รักสิ” เขาพูดเสียงพร่า“ที่รัก สามี” เฌอร์ชีวาเรียกคนที่โอบกอดเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน คนตัวสูงดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความปรารถนา“ถ้าอย่างนั้นเริ่มจาก ไปเปลี่ยนชุดก่อน” เขาหยิบชุดสีดำส่งไปให้เฌอร์ชีวารับชุดมาดู สองตาสวยเบิกกว้างเล็กน้อย ชุดเดรสตัวสั้นสีดำบางเบาที่มองผ่านไปถึงข้างในและถุงน่องตาข่ายสีดำ“เฮียภัทร”“ไหนว่าทุกอย่างไง” ภรัณภัทรย้ำคำพูดของเธอเฌอร์ชีวารับชุดแสนวาบหวิวนั้นมาอย่างจำยอม ร่างบางค่อยๆ ยกปลายเท้าสวมถุงน่องทีละข้างโดยไม่ได้สวมกางเกงชั้นใน จากนั้นจึงใส่เดรสตัวบางที่พอดีตัวเกินไปจนเห็นความอวบอิ่มทั้งคู่ของเธอรวมทั้งปลายยอดที่แข็งชูชัน ตัวเดรสสีดำสั้นจนเห็นแก้มก้น หญิงสาวยืนนิ่งอย่างเขินอายแต่ก็ปล่อยให้คนรักได้มองเธอโดยไม่คิดปกปิดภรัณภัทรดวงตาลุกวาวเมื่อมองท่าทางแสนเย้ายวนของเธอ ชายหนุ่มดึงเธ

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   Special Chapter 1

    แสงแดดยามบ่ายทอประกายอ่อนโยนส่องลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในโบสถ์ ภายในอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ เสียงเพลงรักแผ่วเบาและเสียงแสดงความยินดีจากแขกที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญของภรัณภัทรและเฌอร์ชีวาเฌอร์ชีวาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่เคียงข้างภรัณภัทรที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีดำ ทั้งสองคนจับมือกันแน่น สายตาที่มองกันเต็มไปด้วยความรักและความผูกพันที่ผ่านกาลเวลาและบทพิสูจน์มายาวนานบาทหลวงกล่าวคำอวยพรและนำทั้งคู่เข้าสู่พิธีปฏิญาณตน ภรัณภัทรมองดวงตาคู่สวยของเฌอร์ชีวาอย่างลึกซึ้ง กล่าวคำมั่นสัญญาด้วยความจริงใจ“ผม ภรัณภัทร ขอรับเฌอร์ชีวาเป็นภรรยา ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอจนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน”เฌอร์ชีวาน้ำตาคลอ เธอรับรู้ถึงความรักที่เขามีให้ทั้งหมด และเธอเองก็รักเขาไม่แพ้กัน เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยความรักล้นปรี่“ดิฉัน เฌอร์ชีวา ขอรับภรัณภัทรเป็นสามี ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ดิฉันจะอยู

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   The end ตรงนี้คือเธอ

    เช้ามืดที่บ้านเหมหิรัญภักดิ์วันนี้ดูจะคึกคักและวุ่นวายกว่าวันไหนๆ แสงไฟวอร์มไวท์ในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่ตีสี่ เสียงฝีเท้าของภรัณภัทรดังสลับกับเสียงเปิดปิดตู้เสื้อผ้าเป็นระยะ วันนี้เขาลนลานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เฌอ เข็มตรามหาวิทยาลัยต้องติดฝั่งซ้ายหรือขวาครับ” ภรัณภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลพลางถือเข็มกลัดโลหะสีเงินวาววับไว้ในมือเฌอร์ชีวาที่กำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าเนรมิตความสวยอยู่นั้นหลุดขำออกมาเบาๆ “เฮียภัทร ติดฝั่งซ้ายค่ะ ทำไมเฮียถึงเอาแต่ทำตัวลนลานแบบนี้ล่ะ”“ก็วันสำคัญของเฌอนี่นา” เขาพึมพำพลางจ้องมองใบหน้าหวานที่วันนี้แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนขับเน้นความสวยออกมามากกว่าปกติชุดครุยสีดำขลิบแถบสีเลือดหมูถูกแขวนไว้อย่างดีที่มุมห้องคือเครื่องยืนยันความพยายามตลอดหลายปีที่ของหญิงสาวในขณะที่ชั้นบนเต็มไปด้วยการเตรียมตัวที่เร่งรีบ ชั้นล่างกลับเงียบสงัดเพราะเจ้าแฝดตัวแสบทั้งสองยังคงจมอยู่ในนิทรา น้องปอนด์และหนูปันนอนกอดกันกลมอยู่ในห้องนอนเด็ก“เจนภพ รถพร้อมหรือยัง ดอกไม้ที่สั่งไว้ล่ะ แล้วชุดครุยจิ๋วของเจ้าแฝดรีดเรียบร้อยดีใช่ไหม” ภรัณภัทรเดินลงมารัวคำถามใส่ผู้ช่วยคน

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   Chapter 42 วันสำคัญของเฌอร์ชีวา

    ภรัณภัทรจับเรียวขาขาวคู่สวยแยกออกกว้าง เผยให้เห็นดอกไม้งามสีระเรื่อฉ่ำวาวไปด้วยน้ำหวานสีใส เขาโน้มหน้าเข้าหาความงดงามนั้น ลิ้นร้อนตวัดเลียยอดเกสรสีหวานอย่างแผ่วเบา เฌอร์ชีวาสั่นสะท้าน ภรัณภัทรจับยึดเรียวขาขาวที่พยายามหุบเข้าหากันของเธอไว้ เพิ่มแรงดูดดึงเกสรเม็ดงามจนเฌอร์ชีวาบิดเร่าสะโพกไปมา“อ๊ะ เฮียภัทร”ความอุ่นร้อนจากปลายลิ้นที่ตัดกับความเย็นของอากาศในห้อง ทำเอาเฌอร์ชีวาบิดกายไปมาด้วยความกระสันรัญจวน มือเล็กคว้าจับผ้าปูที่นอนไว้แน่นหวังใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ทุกการกระทำของคนภรัณภัทรเร้าอารมณ์เธอจนปั่นป่วนทำให้โลกทั้งใบของหญิงสาวหมุนคว้างเมื่อเห็นหญิงสาวเสียวแทบขาดใจ ชายหนุ่มค่อยห่อลิ้นแทงเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นและร้อนระอุ สองมือบีบเค้นความอวบอิ่มของเธออย่างเมามัน เฌอร์ชีวาที่โดนปรนเปรอทั้งบนและล่างครางกระเส่าเสียงหวาน“ชอบใช่ไหมเฌอ ชอบให้เฮียใช้ปากกับตรงนี้” ภรัณภัทรหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ สายตาที่ทอดมองคนใต้ร่างเต็มไปความปรารถนาอันลึกล้ำ“อื้อ เฮียภัทร เสียว” เฌอร์ชีวาครางเสียงกระเส่า ดวงตาหวานเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมยามเมื่อช่องทางสีหวานอ่อนนุ่มและฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นน

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   Chapter 41 ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกันในวันนั้น

    เช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนรถสีดำสนิทเคลื่อนตัวสู่สนามบิน ภาคินเดินนำหน้าในชุดเตรียมพักร้อนที่ดูเด็กลงไปหลายปี ภรัณภัทรมือหนึ่งจับมือของน้องปอนด์ไว้อีกมืออุ้มหนูปันอยู่ในอ้อมแขน เฌอร์ชีวาที่เดินอยู่ข้างกันสีหน้าดูผ่อนคลายบนเครื่องบินส่วนตัว ความตื่นเต้นพุ่งทะลุเพดาน น้องปอนด์เอาแต่จ้องหน้าต่างเครื่องบินพลางตะโกน “เมกะโลดอนมายัง” ทุกครั้งที่เห็นก้อนเมฆสีขาวที่ดูคล้ายรูปปลา“ยังครับปอนด์ ต้องไปที่น้ำลึกๆ ก่อน” ภาคินปลอบหลานพลางส่งคุกกี้รูปปลาฉลามให้ทาน “ตอนนี้กินปลาเล็กๆ รองท้องไปก่อนนะครับ”เมื่อเครื่องลงจอดและต่อเรือสปีดโบ๊ทมาถึงเกาะ ภาพน้ำทะเลสีใสราวกับคริสตัลก็ทำเอาทุกคนลืมความเหนื่อยล้า วิลล่าหรูริมชายหาดถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ บอดี้การ์ดนับสิบชีวิตกระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆ เพื่อความปลอดภัย“เอาล่ะ ถึงฐานทัพแล้ว” ภาคินประกาศพลางวางหลานลงบนหาดทราย “ต่อจากนี้เราจะพักผ่อนกันก่อน ส่วนภารกิจตามล่าเมกะโลดอน จะเริ่มขึ้นในตอนบ่ายหลังจากทุกคนเติมพลังกันเรียบร้อย”“เย้” สองแสบตะโกนก้อง เสียงเล็กๆ นั้นสะท้อนไปทั่วหาดทรายสีขาวภรัณภัทรหันไปมองเฌอร์ชีวาที่กำลังมองทะเลด้วยรอยยิ้มสดใส เขาโอบไหล่เธอไว้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status