5 ท้อง

หนึ่งเดือนต่อมา

หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ ม่านไหมก็ยังมาทำงานร้านอาหารเป็นปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือ จะมีบ้างบางครั้งที่เธอจะใจลอยคิดไปถึงร่างสูงที่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

ในขณะที่เธอกำลังยกอาหารมาเสิร์ฟให้ลูกค้า จู่ๆเธอก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอพยายามทำใจแข็งเดินไปวางของกินให้ลูกค้าที่นั่งอยู่และเดินกลับไปหลังร้าน

ร่างบางหย่อนสะโพกนั่งอย่างอ่อนแรงแล้วยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว

นนนี่ที่วันนี้แวะมาทานข้าวที่ร้าน เมื่อเห็นเพื่อนสาวนั่งนวดศีรษะอยู่ จึงเอ่ยถามขึ้น

“ม่านไหม เธอเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า”

“เรารู้สึกเวียนหัวน่ะ”

“เป็นมากี่วันแล้ว”

“เพิ่งเป็นวันนี้”

“งั้นก็ไปหาหมอเถอะ เดี๋ยวฉันพาไป”

“เราไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่ต้องไปหาหมอหรอก” พูดจบ เธอก็ยกมือขึ้นปิดปากเพราะอยู่ๆก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาดื้อๆ นนนี่ที่เห็นอย่างนั้นจึงเอ่ยถามด้วยความรู้สึกตกใจ

“เธอเป็นอะไรม่านไหม คลื่นไส้เหรอ”

“ใช่ เราขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมา”

“ฉันไปด้วย” จากนั้นนนนี่ก็ประคองเพื่อนร่างเล็กไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อเข้ามาในห้องน้ำ ม่านไหมก็วิ่งไปอาเจียนที่อ่างล้างหน้า นนนี่ตามเข้ามาลูบแผ่นหลังให้ด้วยความรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี เมื่อเห็นอาการของม่านไหม

เมื่อม่านไหมอาเจียนเสร็จ นนนี่ก็ประคองเพื่อนร่างบางออกไปหน้าร้าน แล้วพูดขึ้น

“ฉันว่าวันนี้เธอกลับไปนอนพักที่บ้านก่อนดีกว่านะ ขืนทำงานต่อไปอีก เธอได้เป็นลมล้มลงต่อหน้าลูกค้าแน่ๆ”

“ก็ได้ งั้นเราขอไปบอกเจ้าของร้านก่อนนะ” ว่าแล้วม่านไหมก็เดินไปบอกเจ้าของร้านว่ารู้สึกไม่สบาย จึงขอกลับบ้านก่อน เมื่อเจ้าของร้านอนุญาต เธอก็เดินมาหานนนี่ก่อนที่นนนี่จะพาเธอกลับบ้าน

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ม่านไหมมีอาการเวียนหัวและคลื่นไส้อาเจียน แต่เธอก็ยังออกไปทำงานทุกวัน ถึงแม้ว่าร่างกายจะไม่พร้อมที่จะทำงานก็ตาม

หลังเลิกงานม่านไหมก็นั่งรถเมล์กลับบ้านทันที เมื่อเข้ามาในบ้านเธอก็รีบวิ่งเข้าห้องนอน และเข้าห้องน้ำไปอาเจียนอย่างเช่นหลายวันที่ผ่านมา

“อ๊วก”

เมื่ออาเจียนเสร็จ คนตัวเล็กก็เดินออกไปล้มตัวนอนบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่จะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

วันต่อมา

วันนี้นนนี่มาหาม่านไหมที่บ้าน เพราะเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่เธอไม่ได้เจอกับม่านไหมและไม่ได้โทรหา เนื่องจากตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้เธอมีลูกค้าหนุ่มๆติดต่อเข้ามาทุกวัน จึงไม่มีเวลาว่างที่จะได้โทรคุยกับเพื่อนของเธอ

เมื่อนนนี่เข้ามาในบ้านก็เห็นเพื่อนสาวนอนอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องโถงก่อนจะเดินมาหย่อนสะโพกนั่งข้างๆ แล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของม่านไหม

“เธอยังเวียนหัวกับคลื่นไส้ใช่ไหม”

“ใช่”

“ได้ไปหาหมอหรือยัง”

“ยัง”

“งั้นก็ลุกขึ้นไปแต่งตัว เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปหาหมอเอง”

“มะ…”

“ฉันไม่อนุญาตให้เธอปฏิเสธ เธอมีอาการแบบนี้มาหลายวันแล้วนะ เพราะฉะนั้นสิ่งที่เธอควรทำคือไปให้หมอรักษา ไม่ใช่นอนซมอยู่แบบนี้” นนนี่เอ็ดเพื่อนด้วยความหวังดี ม่านไหมที่คิดว่าควรทำตามที่เพื่อนบอกจึงเอ่ยออกไป

“ก็ได้” จากนั้นม่านไหมก็ลุกจากโซฟาแล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน ก่อนที่ทั้งสองจะพากันไปยังคลินิกที่อยู่ไม่ไกล

คลินิก

“คุณท้องได้สี่สัปดาห์แล้วนะครับ”

“ท้อง!” ม่านไหมกับนนนี่อุทานขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ แล้วหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าตกตะลึง ก่อนที่หมอจะเอ่ยถาม

“คุณจะรับยาบำรุงครรภ์ไปทานเลยไหมครับ หรือค่อยไปรับตอนฝากครรภ์เดือนหน้าก็ได้”

แล้วม่านไหมก็หันไปตอบคนเป็นหมอ

“วันนี้ยังไม่ต้องก็ได้ค่ะคุณหมอ ค่อยไปรับเดือนหน้าตอนไปฝากครรภ์ทีเดียวเลย”

“โอเคครับ” จากนั้นสองสาวก็ออกไปจากห้องตรวจ จ่ายเงินเสร็จก็พากันไปขึ้นรถและกลับบ้าน