ตอนที่9 สมัครงาน   

นิ้วเรียวกำลังเลือกหยิบดอกจำปีในกระทงใบตองขนาดกำลังดีมีก้านยาวจากขั้วออกมาเล็กน้อยพอที่จะนำมามัดกับเส้นผมสีดำขลับของปรางไหม  หญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ เธอส่องกระจกเงาตรงหน้าดูผมยาวถึงกลางหลัง เธอปล่อยให้มันยาวอย่างอิสระมาสามปีแล้ว เธอมองมันอยู่เพียงครู่ก่อนจะรวบขึ้นเป็นมวยเผยให้เห็นไรผมรุ่ยร่ายบางๆ ดูเข้ากับดอกจำปีที่พันไว้กับเส้นผมดำเงางามที่แสนภูมิใจของตนเอง

เป็นผู้หญิงนี่นะ ยังไงก็รักสวยรักงามอยู่ดี

            แพรดาวระบายลมหายใจเบาๆถึงอย่างไรเธอก็น่ารักที่สุดได้เท่านี้ เธอรู้ว่าตัวเองหน้าตาธรรมดาแทบไม่มีความโดดเด่นอะไรเลย การเรียนก็ปานกลาง  ตอนเด็กๆ ย้ายบ้านบ่อยจนเธอแทบจำไม่ได้ว่าบ้านเดิมจริงๆอยู่ที่ไหน เธอรู้แค่ว่าแม่จ๋าจะกุมมือเล็กๆของเธอไว้ไม่ยอมปล่อย  เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพ่อ ตั้งแต่จำความได้ก็มีแค่แม่จ๋าที่อยู่กับเธอ จะวันพ่อหรือวันพิเศษอะไรที่โรงเรียนจัดกิจกรรมก็จะมีแค่แม่จ๋าที่มาอยู่ตรงหน้า  เธอเคยถามแต่เห็นการฝืนยิ้มจนพูดไม่ออกและแอบไปร้องไห้ทำให้เลิกถาม หากการถามถึงผู้ชายคนนั้นทำให้แม่จ๋าเสียใจ เธอไม่ทำดีกว่า  อยู่จนอายุครบ22ปี เธอเลิกคิดถึงผู้ชายที่เรียกว่าพ่อไปแล้ว

          เป็นอีกวันที่เธอตระเวนยื่นใบสมัครงาน

          หลังจากรับรู้ได้ถึงความผิดหวังลางๆ แต่เธอก็พยายามไม่ให้ตัวเองเศร้าเกินไปนัก ระหว่างที่เดินออกจากตึกสูงตระหง่าน เธอขยับแว่นสายตาที่กระจกเริ่มเป็นรอยเพราะใช้มานานและเห็นคุณยายนั่งขายกระทงดอกจำปี  เธอจึงอุดหนุนเพราะราคาแค่ยี่สิบบาท

          แพรดาวรู้ดีว่าตัวเองไม่มีอะไรโดดเด่นต่อให้ยืนอยู่กับผู้คนมากมายเธอก็คงถูกเลือนหายไม่มีใครพบเห็นแต่อย่างเดียวที่เธอทำได้ก็คือดูแลแม่จ๋าไม่ให้แม่จ๋าต้องทุกข์ใจเพราะเธอวันนี้แพรดาวออกจากบ้านแต่เช้าเพราะมีนัดสัมภาษณ์งานถึง 2 ที่  สัมภาษณ์งานเสร็จแล้วเธอรู้สึกได้ทันทีว่าจะต้องพบกับความผิดหวังอีกแน่นอน   จำไม่ได้แล้วว่าส่งใบสมัครงานเป็นครั้งที่เท่าไหร่  เธอเพียรพยายามหางานทำให้ตรงกับที่ร่ำเรียนมาแต่ดูเหมือนว่าการหางานประจำนั้นจะยิ่งยากเย็น   และเธอเองก็ไม่มีหัวทางด้านค้าขายยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระของแม่     อย่างเดียวที่ทำได้ตอนนี้ก็คือเป็นแม่บ้านรับจ้างทำความสะอาดก็อาศัยอิทธิพลของแม่อีกนั่นแหละ   เธอไม่ได้รู้สึกว่างานแม่บ้านเป็นงานต่ำต้อยแต่อย่างใด   เพียงแต่ว่าอยากหางานทำให้หนูกับที่เรียนจนจบปริญญาตรี

หญิงสาวเดินอย่างเบื่อหน่ายริมถนนและตัดสินใจนั่งพักที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งเธอไม่รู้ว่าทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกกับเธอขนาดนี้   แต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดโกรธสังคมหรือสิ่งอื่นใดการที่เธอยังมีอยู่มีลมหายใจมีร่างกายที่ครบสามสิบสอง  ได้แต่บอกตัวเองว่าจะท้อไม่ได้เด็ดขาด เธอบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะต้องให้แม่จ๋าไม่มีชีวิตที่อยู่อย่างสุขสบาย   ชีวิตเธอถึงจะไม่มีพ่อแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอกหรือบางทีการไม่มีคนคนนั้นอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้    เธอเคยเห็นหลายครอบครัวที่พ่อทำร้ายลูกสามีทำร้ายภรรยาบางทีผู้ชายคนนั้นอาจไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเรียกว่าพ่อแค่ได้ถอนหายใจยังเบื่อหน่ายไม่นานนัก

เสียงข้อความไลน์ของเธอก็ดังขึ้น  หญิงสาวเปิดโทรศัพท์แล้วอ่านข้อความ

เกรซ : แพรว่างไหม มาหาหน่อยสิมีงานพิเศษให้ทำ

เป็นข้อความจากเพื่อนสนิทที่ชื่อเกรซ  เกรซเป็นสาวสวยระดับดาวมหาวิทยาลัย  แพรดาวรู้จักกับเกรซเพราะว่าเรียนคณะเดียวกันและทำกิจกรรมด้วยกัน  เกรซเป็นเพื่อนไม่กี่คนของแพรดาวทั้งที่มีฐานะดีกว่า แต่ก็ยอมพบกับเธอนักศึกษายากจนที่ได้เรียนมหาวิทยาลัยเอกชนก็เพราะสอบชิงทุนได้

หญิงสาวพิมพ์ข้อความตอบกลับ

แพรดาว : ได้สิวันนี้ว่างอยู่เดี๋ยวจะไปหานะ

เกรซ : ดีเลยมาเจอที่นี่นะ จะแนะนำงานให้

ครู่หนึ่งเกรซก็ส่งโลเกชั่นมาให้พร้อมกับโอนค่ารถแท็กซี่ แพรดาวไม่รู้ว่าเกรซจะแนะนำงานอะไรให้ แต่เพื่อนสาวโอนเงินเป็นค่าเดินทาง แสดงว่าอยากให้เธอไปหาจริงๆ  หญิงสาวเก็บทุกอย่างใส่กระเป๋าสะพายแล้วเรียกแท็กซี่แล้วไปตามสถานที่ที่เกรซนัดไว้  การจราจรไม่ติดขัดนักและไม่ไกลจากบริษัทที่เธอเพิ่งไปสัมภาษณ์งานมา จึงใช้เวลาเดินทางราวๆครึ่งชั่วโมง  หญิงสาวประหลาดใจเล็กน้อยที่มาอยู่หน้าสถานที่แห่งหนึ่ง   อาจเป็นเวลากลางวันจึงมองไม่ค่อยออกนะว่าเป็นสถานที่แบบไหนมี แต่มีรปภ.เฝ้าอยู่ที่ประตูทางเข้าออก

“ขอโทษค่ะ หนูมาเพื่อนนัดไว้ที่นี่...เอ่อ...ชื่อเกรซค่ะ”

“อ้อ...เข้าไปได้เลย เดินตรงไป”

“ขอบคุณค่ะ”

แพรดาวค่อยโล่งใจหน่อย แต่พอก้าวมาด้านในก็แอบตกใจเล็กๆ เป็นเวลากลางวันแท้ๆ แต่ข้างในค่อนข้างมืด เธอปรับสายตาครู่หนึ่งแล้วเดินตรงไปตามที่รปภ.บอก เดินไปแค่อึดใจก็พบว่าเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ มีโต๊ะและเก้าอี้จัดวางอย่างลงตัว เบื้องหน้ามีเวทีสำหรับการแสดง เกรซรออยู่ก่อนแล้วโบกมือไปให้แพรดาว

“เป็นไงบ้างยายแพรไม่เจอกันหลายเดือน”

ตั้งแต่เรียนจบก็ไม่ได้เจอกันบ่อยนะ เกรซเป็นสาวสวยทำงานเป็นพริตตี้มีรายได้ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย และยังเป็นอินฟลูฯ ขายสินค้าเสริมความงาม สิ่งที่เกรซไม่เคยบอกใคร ที่เธอคบกับแพรดาวเป็นเพื่อนก็เพราะว่าแพรดาวช่วยทำงานทำรายงาน หรือเลคเชอร์วิชาที่ไม่ได้เข้าเรียน  ที่จริงมันก็คือผลประโยชน์ร่วมกันนั่นแหละ เธอก็ไม่ได้ใช้เพื่อนทำงานฟรีเสียหน่อยก็มีให้ค่าขนมกินบ้างนิดๆหน่อยๆเวลาที่แพรดาวเดินตามเธอไปไหน คนจืดๆ อย่างแพรดาวทำให้เธอยิ่งกลายเป็นจุดเด่น แต่ดูเหมือนยัยนี่จะโง่และใส่ซื่อจริงๆ ที่คิดว่าเธอคบกับแพรดาวด้วยความเป็นเพื่อน

เพื่อนมันก็มีหลายระดับนะทำไงได้ล่ะคนเราก็ต้องเลือกที่จะคบกัน

แพรดาวก้าวเข้ามาใกล้ก็เห็นว่าเพื่อนสนิทไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว เธอแสดงท่าทีลังเลเล็กน้อยแต่ก็ยกมือไหว้ตามมารยาท

  “สวัสดีค่ะ”

“นี่คุณแม่ดาด้า”  เกรซแนะนำคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า “แม่ดาด้าค่ะ นี่แพรเพื่อนเกรซเองค่ะ”