ตอนที่10  สมัครงาน2

            คนที่ถูกเรียกว่า ‘ดาด้า’ ชื่อจริงคือ ‘ดาริน’ เธอเป็นสาวประเภทสองผ่านการทำศัลยกรรมมาครบทุกอย่างแล้ว กิริยาท่าทางก็เหมือนผู้หญิงทุกอย่าง มองผ่านๆ แทบหาจุดจับผิดว่าเคยเป็นผู้ชายมาก่อนไม่เจอ

          “แพรยังหางานทำอยู่ใช่ไหม”  เกรซพูดเข้าประเด็น

            “ก็อย่างที่รู้นั่นแหละ”  แพรดาวยิ้มเหงาๆคนไม่มีเส้นสายนี้หางานยากจริงๆ

“มาทำงานพิเศษที่นี่ก่อนไหม”

“ทำอะไรเหรอ” แพรดาวมองรอบตัว “ที่นี่ขาดแม่บ้านเหรอคะ”

ดารินแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เกรซหัวเราะร่า

“ยัยแพร เธอดูถูกตัวเองไปแล้วนะ ที่นี่ชื่อ ซีเคร็ท คลับ เป็นคลับรับเฉพาะรับเฉพาะลูกค้า VIP ที่มีบัตรผ่านเท่านั้นไม่ใช่ทุกคนจะเข้ามาที่นี่ได้ง่ายๆ จะเปิดบริการเร็วๆนี้ แต่ยังขาดพนักงานที่มีความรู้ความสามารถโดยเฉพาะพูดภาษาอังกฤษกับญี่ปุ่นได้คล่องๆ  ฉันก็เลยนึกถึงเธอขึ้นมาจะแนะนำเธอให้แม่ดาด้ารู้จัก”

“อย่างนั้นเองเหรอ”  แพรยาวยิ้มเขินๆ ออกใส

ดารินสนใจเด็กสาวคนนี้มากขึ้น เธออยู่ในแวดวงนี้มานานย่อมดูคนออกแม้แต่กับเกรซที่ชอบทำตัวสนิทสนมกับเธอ แต่จริงๆ ก็ต้องรักษาระยะไม่ใกล้ชิดมากเกินไป

“ยัยแพรเก่งภาษาค่ะ พูดอังกฤษกับญี่ปุ่นได้”  เกรซเชียร์เพื่อนออกนอกหน้า ความจริงที่เกรซอยากให้แพรดาวได้ทำงานที่นี่ก็เพราะเธอเองจะได้พึ่งพาเพื่อนสาวนะสิ

“เป็นแค่พนักงานเสิร์ฟแต่ว่าบางคนน่ะได้ทิปเยอะนะ ฉันไม่ได้ดูถูกแพรนะ แต่งานแม่บ้านจะทำไปถึงเมื่อไหรกัน งานที่นี่ ต้องการพนักงานที่มีความสามารถในการสื่อสาร เพราะลูกค้ามีระดับ และต้องเก็บความลับของลูกค้าด้วย ให้สมกับที่ชื่อ ซีเคร็ท คลับ”

‘จนแล้วยังเลือกงานอีก’

เกรซแอบเบ้ปากมองบน ก่อนจะปรับสีหน้าและฉีกยิ้มออกมา ได้

“แม่ดาด้าว่าไงคะ เพื่อนเกรซพอไหวไหม”

“ก็อยู่ที่เจ้าตัวเขาอยากทำหรือเปล่า”

 ดารินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วกวาดตามองอีกครั้ง มองครั้งแรกอาจไม่สะดุดตานักแต่ว่าเมื่อเธอกวาดตามองก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้หน้าตาน่ารักอยู่ไม่น้อย ดูไม่มีพิษมีภัย  ถ้าคนอยู่ใกล้ๆก็คงรู้สึกสบายใจไม่ต้องคอยระวังตัวก็คนๆ นี้จะเอามีดมาแทงข้างหลังตอนไหน

แพรดาวรู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่เพื่อนพูดแบบนั้นเธอก็ได้แต่ยิ้มน้อยๆแล้วยกมือไหว้สวัสดีทักทายเป็นภาษาไทยก่อนทักทายด้วยภาษาญี่ปุ่น

“สำเนียงใช้ได้  เรามีลูกค้าหลายระดับต้องการคนที่มีความรู้เรื่องภาษาดี แล้วนี่รุ่นเดียวกับเกรซเหรอหน้าอ่อนจังเหมือนเด็กมัธยมเลย”

เกรซไม่โอเคเท่าไหร่ที่ได้ยินดารินพูดแบบนั้น มันก็เหมือนเธอหน้าแก่กว่าวัยน่ะสิ

“หนูเป็นเพื่อนกับเกรซค่ะ เรียนคณะเดียวกันชั้นเดียวกันเกสคอยช่วยเหลือมาตลอด”

แพรดาวพูดอย่างที่คิด โดยไม่เคยรู้ว่าที่ผ่านมาเกรซมองเธอแบบไหน สำหรับเธอแล้ว เกรซเป็นเพื่อนที่ดี ช่วยเหลือเธอมาตลอด งานพิเศษเล็กๆน้อยๆหลายอย่างก็ได้มาจากเกรซแนะนำให้ ทำให้เธอพอมีเงินใช้ระหว่างที่เรียนมหาวิทยาลัย    ไม่ว่าจะเป็นงานรับจ้างทำรายงานเข้าห้องเรียนหรือการจด lecture วิชาอื่นๆ  ความใสชื่อของแพรดาวทำให้ดารินรู้สึกประทับใจ ในขณะเดียวกันก็รู้ว่าแพรดาวถูกเกรซหลอกใช้ด้วยคำว่าเพื่อน 

ไม่มีทางหรอกที่ยัยคนนี้จะให้คนอื่นมาเหนือกว่าตัวเอง

แต่เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องอะไรที่ดารินต้องมาใส่ใจ คนอ่อนแอย่อมเป็นเหยื่อของคนเข้มแข็งถ้าเด็กคนนี้ไม่รู้จักปรับตัวเองก็จะถูกคนอื่นเหยียบย่ำอยู่ตลอดไป

“แล้วตอนนี้ทำอะไรอยู่” ดารินเริ่มสอบถามด้วยความสนใจ เรื่องรับพนักงาน Boss ให้เธอตัดสินใจได้แต่ก็ต้องส่งรายละเอียดให้ตรวจสอบอีกที

“ก็สมัครงานไว้หลายๆ ที่ค่ะ แต่ว่ายังไม่ได้สักที่  แล้วระหว่านี้หนูก็ทำงานเป็นแม่บ้านค่ะ”

“อะไรนะ”

แพรดาวยิ้มกว้างเธอไม่รู้สึกว่าเป็นการดูถูกแต่อย่างใด

“เป็นแม่บ้านค่ะรับจ้างทำความสะอาดตามบ้านค่ะ  แม่ของแพรทำงานที่บริษัทรับจ้างทำความสะอาด  แต่ครึ่งปีก่อนประสบอุบัติเหตุเดินเหินไม่สะดวก  แพรก็เลยเข้าไปทำงานแทนตำแหน่งของแม่ในช่วงที่ยังหางานประจำทำไม่ได้ค่ะ”

“เป็นคนขยันดีจริงๆ เอาอย่างนี้ลองทำดูก่อนก็แล้วกัน ถือว่าทดลองงาน เริ่มงานหกโมงเย็นไปถึงตีหนึ่ง เธอก็ไปบริหารจัดการเวลาเอาเอง ฉันให้คืนละหนึ่งพันห้าร้อยบาทไม่รวมทิปที่ลูกค้าให้ ถ้าผ่านช่วงทดลองงานแล้วเธอยังอยากทำงานที่นี่ต่อ จะให้เงินเดือนเดือนล่ะสองหมื่นสามพันบาท”  

แพรดาวอ้าปากค้างไม่คิดว่าจะมีการจ้างงานราคาขนาดนี้

“ได้ค่ะจะให้แพรเริ่มงานเมื่อไหร่คะ”

“คลับของเราจะเปิดเร็วๆนี้ แต่เราต้องมาเตรียมงานก่อน เพราะฉะนั้นอีกสองวันเธอก็เข้ามาทำงานที่นี่ได้เลย”

“ได้ค่ะ หนูยินดีมาเริ่มงานที่นี่ค่ะฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ เอ่อจะให้หนูเลือกพี่ว่าอะไรดีคะ”

“เรียกพี่ดาด้าเหมือนเจ้าเกรซก็ได้”

“ขอบคุณมากค่ะพี่ดาด้า”

แพรดาวหันไปยิ้มให้กับเกรซที่ยื่นมือมาจับมือเพื่อนสาวพอดี 

“เกรซก็ทำงานที่นี่ใช่ไหม”  แพรดาวถามอย่างเพิ่งนึกได้ แต่เพื่อนของเธอเป็นคนสวยและเก่งมาก คงไม่ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟเหมือนเธอแน่ๆ

            รอยยิ้มของเกรซแข็งค้างไปชั่วขณะก่อนหันไปสบตากับดารินที่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ถึงเห็น มันก็ไม่ใช่เรื่องเธอ ทุกอย่างมันเป็นเรื่องของธุรกิจล้วนๆ แล้วเธอก็ไม่ได้หลอกใครมาทำงานนี้ด้วย

            “อื้ม”  เกรซแบ่งรับแบ่งสู้ไป เธอใช้เงินเกินตัว หนี้บัตรเครติตหลายใบรวมกันก็เฉียดล้านเข้าไปแล้ว ทำงานคืนละพันห้าอย่างแพรดาวยังไม่พอจ่ายหนี้นอกระบบเลย ตอนนี้ก็มีอย่างเดียวให้เธอขายแลกเงินแล้วล่ะ

            “ดีจัง” แพรดาวยิ้มดีใจ อย่างน้อยก็มีเพื่อนทำงานที่เดียวกัน ถ้าเธอเผลอทำอะไรซุ่มซ่ามก็ยังมีเกรซอยู่ใกล้ๆ

            ดารินมองสองสาวที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ยัยเด็กแพรดาวนี้ถ้าจับแต่งเนื้อแต่งตัวหน่อยก็สวยระดับนางแบบได้เลย แต่คงเพราะอยู่กับเกรซที่ไม่ยอมให้ใครสวยกว่าก็เลยไม่รู้ว่าตัวเองมีดีอยู่กับตัว

            ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องใส่ใจ ตอนนี้ต้องมุ่งไปที่เรื่องการเปิดคลับให้ได้ตามที่เจ้านายสั่ง ในฐานะที่เธอเป็นผู้จัดการ จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด