LOGINเมื่อกมลรัตน์กับใบชาออกจากบ้านไปแล้ว ยุพาวรรณก็โทรหาลูกชายทันที
ตู๊ด “ครับ” (ลูกยังหาแม่บ้านไม่ได้ใช่ไหม) ยุพาวรรณรู้ว่าแม่บ้านที่บ้านของลูกชายลาออกไปเมื่ออาทิตย์ก่อน “ใช่ครับ” (แม่หาให้ได้แล้วนะ เขาเป็นลูกหนี้ของแม่ เขาไม่มีเงินมาใช้หนี้ แม่ก็เลยให้ลูกสาวของเขาไปทำงานล้างหนี้ที่บ้านของลูก) “อ๋อครับ แล้วเขาจะมาทำงานล้างหนี้นานแค่ไหนเหรอครับ” (สองปี พรุ่งนี้แม่จะให้เขาเข้าไปที่บ้านของลูกนะ แค่นี้นะลูก) สิ้นเสียงของแม่ นิ้วเรียวยาวก็กดวางสายแล้วทำงานที่อยู่ตรงหน้าต่อ ตอนเย็น เจคอบออกมาจากห้องทำงาน แฟนสาวอย่างมีอาที่นั่งอยู่หน้าห้องก็ระบายยิ้มพร้อมกับลุกไปหาร่างสูง ก่อนที่ทั้งสองจะพากันลงไปขึ้นรถหรู เจคอบพาแฟนสาวแวะกินข้าวอย่างที่ผ่านมา จากนั้นเขาจึงไปส่งเธอที่คอนโดและกลับบ้านของตัวเองไป วันต่อมา ตอนเย็น หญิงสาวร่างบางสมส่วนที่อยู่ในเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าแล้วลงจากรถแท็กซี่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของคนที่กำลังจะมาเป็นเจ้านายของเธอ หญิงสาวเดินไปกดกริ่งที่ประตูรั้ว ก่อนที่ไม่นานประตูรั้วราคาแพงจะเคลื่อนออกกว้าง จากนั้นคนตัวเล็กจึงเดินเข้าไปด้วยท่าทีประหม่า เมื่อใบชาเข้ามาภายในบ้านก็เห็นร่างสูงที่อยู่ในเสื้อเชิ๊ตสีขาวพับแขนถึงศอก กางเกงสแล็คสีดำนั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก โดยดวงตาคมจ้องมองมายังเธอด้วยสีหน้านิ่ง ใบชาที่เห็นอย่างนั้นก็ชะงักไปกับความหล่อเหลาของเขา เธอเผลอจ้องมองเขาอยู่เนิ่นนาน ก่อนเสียงทุ้มนิ่งของเจ้าของบ้านจะเอ่ยขึ้น “จะยืนอยู่ทำไม เข้ามา” จึงทำให้ใบชาได้สติแล้วเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นตรงหน้าร่างสูงด้วยความอ่อนน้อม พร้อมกับยกมือไหว้และเอ่ยออกไป “สวัสดีค่ะเจ้านาย” “อืม” เขารับคำในลำคอพลางนัยน์ตาคมนิ่งจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวใสได้รูปที่ไร้เครื่องสำอางที่นั่งอยู่ตรงหน้า “หนูชื่อใบชานะคะ มาเป็นแม่บ้านเพื่อปลดหนี้ให้แม่ค่ะ” “ได้ข่าวว่าแม่เธอเป็นหนี้เพราะเล่นการพนัน?” “ใช่ค่ะ” เธอยิ้มขื่น “แม่ฉันส่งเธอมาทำงานเพื่อปลดหนี้ แต่ฉันจะไม่จ่ายเงินเดือนให้เธอหรอกนะ” สีหน้าเรียบเฉย “ถูกแล้วค่ะที่เจ้านายจะไม่จ่ายเงินเดือนให้ใบชา เพราะใบชามาเพื่อทำงานล้างหนี้ ดังนั้นเจ้านายจึงไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเดือนให้ใบชาค่ะ แต่คุณผู้หญิงบอกว่าจะให้ใบชาเดือนละสามพันบาท เพื่อให้ใบชาเอาไว้ใช้จ่ายในแต่ละเดือนค่ะ” “คงไม่มีเจ้าหนี้คนไหนจะใจดีเหมือนแม่ฉันอีกแล้ว ขนาดลูกหนี้ไม่มีปัญญาจ่ายหนี้ แต่ก็ยังอุตส่าห์ให้เงินเดือนๆละตั้งสามพันอีก” เขาพูดพลางเหยียดยิ้มมุมปาก “…” ใบชาเม้มปากแน่นพลางก้มหน้าอย่างรู้สึกอับอายเมื่อเขาพูดจาเหมือนดูแคลนเธอ “ที่นี่ชั้นล่างไม่มีห้องนอน ดังนั้นเธอจะต้องนอนในห้องเก็บของ” ห้องเก็บของที่ว่านั้นมีขนาดสามคูณสามเมตร ในนั้นเป็นห้องโล่ง ไม่มีสิ่งของอยู่เลย คนใช้คนเก่าอยู่บ้านเช่า เจคอบจะจ่ายค่าเช่าบ้านให้ทุกเดือน “ได้ค่ะ” “แต่ไม่มีที่นอน คืนนี้เธอต้องนอนบนพื้นไปก่อน” “ไม่เป็นไรค่ะ” “จะมีแค่ผ้าห่มกับหมอนให้เท่านั้น” “ขอบคุณค่ะเจ้านาย งั้นใบชาเอากระเป๋าไปเก็บก่อนนะคะ” บอกจบร่างเล็กก็ลุกจากพื้นพร้อมกับหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถามร่างสูงที่นั่งตรงหน้า “ห้องเก็บของไปทางไหนคะ” “อยู่ติดกับบันได ส่วนห้องน้ำก็อยู่ใกล้กับห้องเก็บของ” “ค่ะเจ้านาย” “ในวันที่ฉันจะต้องไปบริษัท เธอจะต้องทำอาหารเช้าให้เสร็จก่อนเจ็ดโมงครึ่ง” “ค่ะ” “ฉันจะรับอาหารเย็นเวลาหกโมงครึ่ง อย่างช้าก็ทุ่มนึง” “ค่ะ” “เธอจะต้องทำความสะอาดบ้านให้สะอาดอยู่เสมอ อย่าให้มีฝุ่นเด็ดขาด เพราะฉันแพ้ฝุ่น” “ได้ค่ะ” “เอากระเป๋าไปเก็บได้แล้ว ถ้าฉันมีอะไรจะสั่งเธอเพิ่ม ฉันค่อยบอกอีกที” “ได้ค่ะเจ้านาย” เธอก้มศีรษะรับคำแล้วเดินไปยังห้องเก็บของที่อยู่ติดกับบันได ก่อนโทรศัพท์เครื่องหรูของเจคอบจะมีสายโทรเข้ามาจากแม่ของเขา Rrrr! “ครับ” (ใบชาไปถึงหรือยัง) “ครับ” (ลูกให้ใบชานอนห้องไหน) “ห้องเก็บของครับ” (แล้วมีที่นอนไหม) “ไม่มีครับ แต่ผมจะเอาหมอนกับผ้าห่มให้เขาได้ใช้ไปก่อน” (นอนบนพื้นคงจะแข็งน่าดู แล้วก็หนาวด้วย) “มาเป็นคนใช้เพื่อปลดหนี้ก็ต้องหัดอดทนกับความลำบากให้ได้สิครับ จะให้มาอยู่สบายได้ไง” (แม่ก็แค่รู้สึกสงสารใบชาเขาน่ะ เพิ่งเรียนจบมา แต่ก็ต้องมารับภาระปลดหนี้โดยที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อ ไหนจะต้องนอนบนพื้นแข็งๆอีก) “หรือแม่อยากให้เขาขึ้นไปนอนบนห้องงั้นเหรอ” เขาถามแกมประชดเมื่อคิดว่าแม่คงอยากจะให้คนใช้ขึ้นไปนอนห้องข้างบนที่ยังว่างอยู่อีกสองห้อง (ไม่ใช่อย่างนั้น แม่รู้ว่าลูกคงไม่ยอมให้ใบชาขึ้นไปนอนบนห้องแน่) “แม่อย่าห่วงเขานักเลย เขาก็แค่ลูกหนี้มาทำงานเป็นคนใช้เพื่อปลดหนี้เท่านั้น” (อืม งั้นแค่นี้นะลูก) ว่าแล้วนิ้วหนาก็กดวางสายพลางคิดในใจว่าเขาไม่จำเป็นต้องไปเอาใจใส่ความเป็นอยู่ของลูกหนี้ที่มาทำงานเป็นคนใช้เพื่อแลกกับการได้ปลดหนี้ให้แม่ของเธอหลายอาทิตย์ต่อมารวมเวลาแปดเดือนแล้วที่ใบชามาอยู่บ้านของเจคอบ ห้าเดือนแรกเธอทำหน้าที่เป็นแม่บ้านของเขา ส่วนอีกสามเดือนหลังเธอทำหน้าที่ใช้หนี้ด้วยวิธีนั้น ส่วนมีอาก็ลาออกจากบริษัทของเจคอบไปแล้วเมื่อสองอาทิตย์ก่อนบ้านยุพาวรรณวันนี้เจคอบพาใบชามาหาแม่ที่บ้าน เมื่อทั้งสองนั่งกันเรียบร้อยแล้ว ยุพาวรรณก็เอ่ยถามคนเป็นลูกชายขึ้นพลางหันไปมองใบชาที่นั่งข้างลูกของตัวเองพร้อมส่งรอยยิ้มบางๆ ใบชาก็ส่งยิ้มอ่อนๆให้ท่านด้วยเช่นกัน“ลูกมีเรื่องอะไรจะคุยกับแม่หรือเปล่า” ยุพาวรรณที่พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรถามออกไป“ผมจะมาขอโฉนดบ้านของใบชาครับ”“ใบชายังทำงานไม่ครบสองปีตามสัญญาเลยนะลูก” ยุพาวรรณพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ทว่าแฝงไว้ด้วยความหยอกล้อ“คือ…ผมยกหนี้นั้นให้ใบชาไปแล้วครับ”“ทำไมลูกถึงยกหนี้ให้ใบชาง่ายๆแบบนั้นล่ะ ตั้งห้าแสนนะลูก ใบชาได้ทำงานแค่แปดเดือนเอง” ยุพาวรรณยังแกล้งพูดหยอกเย้าลูกชายต่อ“ผมกับใบชา…” เขามีท่าทีกระอักกระอ่วนถ้าจะบอกแม่ว่าตอนนี้เขากับใบชาไม่ได้เป็นเจ้าหนี้กับลูกหนี้กันแล้ว แต่เป็นผัวเมียกันมาหลายเดือนแล้ว“อย่ามัวแต่อ้ำอึ้งสิลูก อยากพูดอะไรก็พูด” ยุพาวรรณเอ่ยพร้อมอมยิ้มนึกเอ็นดูคนเป็
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปในขณะที่ใบชาแต่งตัวอยู่ในห้องนอนอยู่นั้น เจคอบก็เปิดประตูเข้ามาแล้วพูดออกไป“เก็บเสื้อผ้าของเธอเข้าไปไว้ในห้องของฉัน”“ทำไมล่ะคะ” เธอขมวดคิ้วงุนงงกับคำสั่งของเขา“ต่อไปนี้เธอจะต้องนอนในห้องของฉัน”“ใบชานอนห้องนี้ก็ดีอยู่แล้วค่ะ”“ห้องฉันมันจะใหญ่กว่าห้องนี้”“แต่ห้องนี้ก็ไม่ได้เล็กนะคะ”“เก็บเสื้อผ้าย้ายไปนอนห้องของฉัน แล้วห้ามถามอะไรมาก”“ค่ะ” จากนั้นใบชาก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้ ทันใดนั้นเธอก็คิดไปถึงแฟนของเขาแล้วหันไปพูดกับเขาด้วยสีหน้ามีความกังวล“คุณเจคอบคะ แล้วเวลาที่คุณมีอามานอนค้างที่นี่ ถ้าเขาเห็นเสื้อผ้าของใบชาอยู่ในห้องของคุณล่ะคะ”“เธอก็เห็นไม่ใช่เหรอว่ามีอาไม่เข้ามาที่นี่เป็นเดือนแล้ว”“แล้วถ้าเกิดว่าเขามาล่ะคะ”“ถ้าเกิดว่ามีอามา ค่อยว่ากันอีกที แต่วันนี้เธอต้องเก็บเสื้อผ้าไปไว้ในห้องของฉันก่อน”“ค่ะ” เธอรับคำแล้วหันมาเก็บเสื้อผ้า จากนั้นจึงเอาไปเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าในห้องนอนของเขาที่มีขนาดใหญ่กว่าห้องที่เธอนอนเป็นเท่าตัวเมื่อใบชานำเสื้อผ้าเข้าตู้เรียบร้อยแล้ว เจคอบก็เปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วบอกเธอ“วันนี้เราออกไปกินข้าวนอกบ้านดีกว่านะ”“อย่าเลยค่ะ” เธอ
บ้านเจคอบเมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้านก็พากันขึ้นชั้นบน เจคอบเข้าไปอาบน้ำในห้องนอนของตัวเอง ส่วนใบชาก็เข้าห้องนอนของตัวเองไปอาบน้ำเช่นกันเวลาต่อมาเมื่อเจคอบสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จก็เข้ามาในห้องของใบชาทันทีจึงเห็นว่าเธอใส่ชุดนอนเสร็จพอดี“จะใส่ทำไม เดี๋ยวก็ต้องถอด” เขาเอ่ยพลางเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่ยืนอยู่ แขนหนารั้งร่างบางเข้าเบียดกับหน้าท้องของเขา จากนั้นจึงจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอ ก่อนจะถอดของตัวเองจนเรือนร่างเปล่าเปลือยด้วยกันทั้งคู่เจคอบประคองใบหน้าสวยแล้วก้มลงหอมแก้มขาวทั้งสองข้างอย่างนุ่มนวลจนทำเอาใบชาใจเต้นโครมครามและรู้สึกหวั่นไหวกับสัมผัสที่อ่อนโยนนั้น ชายหนุ่มผละจากแก้มขาวแล้วจูบริมฝีปากนุ่มพลางขบเม้มและกัดเบาๆที่ริมฝีปากล่าง ก่อนจะสอดเรียวลิ้นเข้าไปชิมความหวานในโพรงปากอย่างดูดดื่มจนได้ยินเสียงความเฉอะแฉะของหยาดน้ำลายดังออกมาอย่างชัดเจนจ๊วบมือของเขาผละจากแก้มขาวลงมาโอบแผ่นหลังบาง อีกข้างหนึ่งเลื่อนลงมาบีบเคล้นสองเต้าอวบอัด ในขณะที่ริมฝีปากก็จูบแลกลิ้นกันอย่างร้อนแรงหลังจากที่ทั้งสองห่างหายเรื่องอย่างว่ามาสามวันร่างสูงผละฝ่ามือจากสองเต้ากลมกลึงแล้วเลื่อนลงมาจับท่อนเอ็นที่แข็งข
ตอนเย็นเมื่อถึงเวลาที่ใบชารู้ว่าเจคอบกลับมาจากบริษัทแล้ว เธอก็ส่งข้อความไปหาเขาใบชา : ใบชากลับมานอนบ้านสองคืนนะคะเจคอบ : อืมเมื่อเห็นเขาพิมพ์ตอบกลับมาสั้นๆ ใบชาก็ปิดหน้าจอมือถือก่อนที่ไต้ฝุ่นจะโทรเข้ามาRrrr!“ฮัลโหล”(ใบชาพรุ่งนี้ตอนเที่ยงพี่จะไปรับออกมากินข้าวนะ ได้ออกมาหรือเปล่า)“ได้ออกไปค่ะ วันนี้ใบชามานอนที่บ้าน พรุ่งนี้ใบชาจะนั่งรถไปเองค่ะ”(พี่จะให้ใบชานั่งรถออกมาเองได้ไงล่ะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้พี่จะไปรับใบชาที่บ้านก็แล้วกัน)“ได้ค่ะพี่ไต้ฝุ่น”(แค่นี้นะใบชา) จากนั้นไต้ฝุ่นก็กดวางสายด้านเจคอบเมื่อเจคอบอาบน้ำและสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จก็ออกจากห้องของตัวเอง แล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของใบชาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามชายหนุ่มเดินมายืนข้างเตียงที่ผ้าปูถูกดึงจนเรียบตึง เขาจ้องมองอยู่อย่างนั้นพลางคิดไปถึงตอนที่เขากับเธอทำเรื่องนั้นกันบนที่นอนขนาดคิงไซส์นี้ พลันแก่นกายที่อยู่ภายใต้กางเกงก็เริ่มผงาดขึ้นมาจนแข็งเป็นลำ ฝ่ามือหนาจับท่อนเอ็นแล้วกดไว้ให้มันสงบลงพร้อมกับพึมพำออกมาอย่างหงุดหงิด“ทำไมเธอต้องกลับไปนอนบ้านคืนนี้ด้วย”เมื่อคืนเขาหยุดเรื่องนั้นกับเธอหลังจากที่ทำมาหลายคืนติดต่อกัน ซึ่งปก
ห้องนอนเจคอบเมื่อเจคอบสวมใส่ชุดสูทเสร็จ โทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นไต้ฝุ่นเขาจึงกดรับทันที“มีอะไร”(กูมีเรื่องสงสัยอยากถาม)“มึงสงสัยเรื่องอะไร”(วันนั้นกูเห็นใบชาเดินลงมาจากชั้นบน)“แล้วไง”(มึงให้ใบชาขึ้นไปนอนห้องข้างบนแล้วเหรอ)“อืม”(มึงรู้สึกสงสารน้องเขาแล้วน่ะสิ ถึงให้ขึ้นไปนอนข้างบน)“แม่กูอยากให้เขาขึ้นไปนอนข้างบนด้วย กูก็เลยไม่อยากขัดใจแม่”(จริงดิ)“อืม”(มึงไม่ได้คิดอะไรกับใบชาใช่ไหม)“ใครจะไปคิดแบบนั้นกับลูกหนี้ ที่สำคัญแฟนกูก็มี”(กูจะเชื่อมึงก็แล้วกัน กูหวังว่ามึงคงไม่แอบกินลูกหนี้ตัวเองหรอกนะ)“แค่นี้แหละ กูจะรีบไปทำงาน” พูดจบเจคอบก็กดวางสายเพื่อตัดบทสนทนาไม่ให้ไต้ฝุ่นถามอะไรไปมากกว่านี้ จากนั้นจึงลงไปขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปยังบริษัทของตัวเองหนึ่งเดือนต่อมาห้องนอนใบชา 10.15 น.เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เจคอบกับใบชามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันในฐานะเจ้าหนี้และลูกหนี้“ยังเหลือเวลาอีกสองเดือนแล้วสินะที่เราต้องทำหน้าที่นี้” เมื่อเจคอบออกไปจากห้องนอนของเธอหลังจากที่ได้ร่วมรักกันเสร็จ ร่างเล็กเปลือยเปล่าที่นอนอยู่บนเตียงก็พึมพำออกมาอย่างมี
เมื่อไต้ฝุ่นออกจากบ้านไปแล้ว ใบชาก็ออกจากห้องนั่งเล่นแล้วเดินไปเข้าห้องนอน เธอหยิบผ้าเช็ดตัวไปเข้าห้องน้ำ เมื่ออาบน้ำเสร็จก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนเมื่อสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จประตูก็ถูกเปิดเข้ามาจากร่างสูงพร้อมกับเอ่ยออกไป“ขึ้นไปนอนข้างบน”“ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็พากันเดินขึ้นชั้นบนไป ใบชาเข้าห้องนอนของตัวเอง ส่วนเขาก็เข้าห้องนอนของตัวเองไปสามวันต่อมาตอนนี้อาการป่วยของใบชาก็หายเป็นปกติแล้วหลังจากที่ป่วยมาสามวันวันนี้ใบชาตื่นตั้งแต่เช้าแล้วล้างหน้าล้างตา จากนั้นจึงลงชั้นล่างเพื่อจะทำงานบ้านอย่างเช่นที่ผ่านมา จึงเห็นว่ามีผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังทำความสะอาดบ้านอยู่ ใบชานึกสงสัยว่าผู้หญิงตรงหน้านั้นเป็นใครจึงเดินเข้าไปถาม“พี่เป็นใครคะ”“คุณเจคอบให้พี่มาเป็นแม่บ้านค่ะ ต่อไปนี้งานทุกอย่างในบ้านหลังนี้เป็นหน้าที่ของพี่ทั้งหมดค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้ม“พี่ชื่ออะไรเหรอคะ” ใบชาถามด้วยรอยยิ้มตามประสาเมื่อเห็นว่าอีกคนส่งยิ้มให้เธอ“พี่ชื่อแป๋วค่ะ”“พี่แป๋วจะมาพักที่นี่ด้วยหรือเปล่า”“ไม่หรอก พี่เช่าบ้านอยู่หน้าปากซอยน่ะ”“อ๋อค่ะ”“แล้วน้องล่ะ ชื่ออะไร”“ชื่อใบชาค่ะ”“น้องใบชาเป็นแฟนของคุณเจคอบใช่
เจคอบเปิดประตูเข้าไปในห้องของเธอแล้วบอกออกไป“อาบน้ำเสร็จแล้ว เดี๋ยวขึ้นไปพบฉันบนห้องด้วย”“คุณเจคอบจะให้ใบชาทำอะไรเหรอคะ”“เดี๋ยวฉันค่อยบอก”“ค่ะ” จากนั้นร่างสูงก็ออกจากห้องแล้วขึ้นชั้นบนไป ก่อนที่ใบชาจะหยิบผ้าเช็ดตัวและออกไปอาบน้ำเวลาต่อมา 20.25 น.เมื่อใบชาใส่ชุดนอนเสร็จก็สาวเท้าขึ้นชั้นบนไป เธ
วันต่อมาบ้านเจคอบ ตอนเย็นพรุ่งนี้เป็นวันหยุดงาน วันนี้มีอาจึงมานอนค้างกับเจคอบ เมื่อเจคอบกับมีอาพากันเดินเข้ามาในบ้าน ใบชาที่ทำอาหารเสร็จพอดีออกมาจากในครัว เมื่อเห็นเขามากับแฟนสาว ใบชาก็ชะงักพลางหน้าถอดสีเพราะความรู้สึกไม่สบายใจและรู้สึกผิดต่อแฟนของเขาเมื่อคิดไปถึงเหตุการณ์คืนนั้นที่เธอพลาดมีอะไ
ด้านใบชาRrrr!ในขณะที่ใบชาทานข้าวอยู่นั้นโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็มีเสียงดังขึ้น เธอหยิบออกมาดูเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงโทรมาจึงมีท่าทีลนลาน ใจเต้นกระหน่ำด้วยความหวั่นวิตก กลัวว่าเขาจะพูดไปถึงเรื่องเมื่อคืน เธอจึงปล่อยให้โทรศัพท์ดังอยู่อย่างนั้นด้านเจคอบเมื่อโทรไปหลายครั้งแต่เธอไม่รับสายเขาก็ร
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาตอนนี้ข้อเท้าของใบชาก็หายเป็นปกติแล้ว หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ไต้ฝุ่นจะมาหาเธอเกือบทุกวันในตอนเย็นพร้อมกับซื้อของกินมาฝากเธอทุกครั้งวันนี้ใบชาตื่นขึ้นมาในเวลาตีห้าแล้วจัดการทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง หลังจากหนึ่งอาทิตย์มาแล้วที่เธอไม่ได้ทำ แต่เธอก็เข้าครัวทำอาหารได้ ถึงจะไม่ค่อยคล่อ







