LOGINสองเดือนต่อมา
ผ่านมาสามเดือนแล้วที่กมลรัตน์ยังไม่ได้ส่งหนี้ให้ยุพาวรรณตามที่รับปากไว้แม้แต่บาทเดียว ดังนั้นวันนี้ยุพาวรรณจึงส่งลูกน้องมาทวงหนี้ที่บ้าน บ้านใบชา ตอนเย็น ใบชาที่เดินออกจากบ้านเพื่อจะไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย เมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าแต่งตัวดูดีสองคนลงจากรถเก๋งที่หน้าบ้านของเธอจึงขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะเอ่ยถามออกไป “คุณมาหาใครคะ” “ผมมาหาคุณกมลรัตน์ครับ คุณเป็นอะไรกับเขา” หนึ่งในชายสองคนเอ่ยถามออกไป “ฉันเป็นลูกค่ะ แล้วพวกคุณมีธุระอะไรกับแม่ฉันหรือเปล่า” “พวกผมได้รับมอบหมายจากคุณผู้หญิงให้มาทวงหนี้กับแม่ของคุณ” “ทวงหนี้?” เธอทวนถามด้วยสีหน้าตกใจเมื่อได้ยินคำนั้น “แม่ของคุณไปกู้เงินกับคุณผู้หญิงเมื่อสองปีก่อน โดยใช้บ้านหลังนี้ไปค้ำประกัน แต่แม่ของคุณไม่ได้ส่งหนี้เลย จนตอนนี้รวมทั้งต้นทั้งดอกก็ห้าแสนกว่าบาท” “ห้าแสน!?” เธอถึงกับอุทานเมื่อรู้จำนวนยอดหนี้ที่แม่ไปติดค้างเขามา แล้วแม่กู้เงินมาทำอะไรตั้งมากมาย “แล้วแม่คุณอยู่หรือเปล่า” “แม่ออกไปทำธุระตั้งแต่บ่ายค่ะ” “แล้วจะกลับมาตอนไหน” “ช่วงค่ำๆค่ะ” “งั้นคุณก็ไปบอกแม่ของคุณด้วยว่า ถ้าไม่อยากให้บ้านหลังนี้โดนยึด พรุ่งนี้ก็เอาเงินไปให้คุณผู้หญิงด้วย ทั้งต้นทั้งดอกก็ห้าแสนห้าหมื่นบาท” ชายหนุ่มยื่นหลักฐานการกู้เงินให้ใบชา ก่อนที่พวกเขาจะพากันไปขึ้นรถและขับออกไป ใบชาที่กำลังดูหลักฐานการเป็นหนี้ของแม่ที่เธอเพิ่งรู้ก็ถึงกับมีสีหน้าตึงเครียดพลางคิดว่าถ้าพรุ่งนี้ไม่มีเงินไปจ่ายหนี้ บ้านหลังนี้ก็จะโดนยึดงั้นเหรอ แล้วเธอกับแม่จะหาเงินห้าแสนกว่าบาทจากที่ไหนไปคืนเจ้าหนี้ เมื่ออ่านหลักฐานการกู้เงินอย่างละเอียด ใบชาก็พับกระดาษแล้วใส่ในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับสาวเท้าเดินออกไปยังหน้าปากซอยด้วยจิตใจเหม่อลอย ในสมองของเธอคิดแต่เรื่องที่แม่เป็นหนี้ ทำไมแม่ถึงต้องไปกู้เงินด้วย ก็ในเมื่อรายได้จากการขายกล้วยทอดในแต่ละวันก็ใช้จ่ายพออยู่แล้ว บ้านใบชา 19.00 น. เมื่อกมลรัตน์เข้ามาในบ้าน ใบชาที่นั่งอยู่ก็เอ่ยออกไปทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ตอนเย็นมีคนมาหาแม่น่ะ เป็นผู้ชายสองคน” “ใคร” กมลรัตน์ถามด้วยความรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี ก่อนที่ใบชาจะยื่นหลักฐานการกู้เงินให้แม่ดู กมลรัตน์ที่เห็นก็ถึงกับเบิกตากว้างอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่ายุพาวรรณจะส่งลูกน้องมาทวงหนี้ถึงที่บ้าน เนื่องจากที่ผ่านมากมลรัตน์จะถูกทวงหนี้จากทางโทรศัพท์ที่ลูกน้องของยุพาวรรณโทรมาทวงเท่านั้น “ที่แม่เครียดก็เพราะหนี้ก้อนนี้ใช่ไหม” “อืม” “แม่กู้เงินไปทำอะไรตั้งหลายแสน ทั้งที่รายได้จากการขายกล้วยทอดก็ใช้จ่ายพอมาตลอด” “แม่…กู้มาลงทุนทำธุรกิจกับเพื่อนน่ะ เพราะแม่ไม่อยากขายกล้วยทอดอย่างเดียว ถ้าทำธุรกิจอย่างอื่นด้วยมันอาจจะทำให้เรามีเงินเยอะมากกว่านี้ก็ได้” “แม่ลงทุนทำธุรกิจอะไรเหรอ” “แม่กับเพื่อนลงทุนเปิดร้านขายเสื้อผ้าน่ะ” กมลรัตน์ตอบด้วยสายตาเลิ่กลั่กเมื่อต้องพูดโกหกลูก “แสดงว่าแม่ขาดทุนใช่ไหมถึงไม่ได้จ่ายหนี้เลย” “ใช่” “เขาบอกว่าถ้าพรุ่งนี้ไม่เอาเงินไปคืนเขาทั้งหมด บ้านหลังนี้ก็จะโดนยึดนะแม่” “…” หญิงวัยกลางคนถึงกับชาวาบไปทั้งร่างกายเมื่อได้ยินคำว่าบ้านหลังนี้ที่เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่มีจะถูกยึด “เงินตั้งห้าแสนห้า แล้วเราจะไปหาจากที่ไหนไปคืนเขาล่ะ หรือเราจะต้องยอมเสียบ้านหลังนี้ไป แล้วย้ายไปอยู่บ้านเช่า” ใบชาเอ่ยด้วยความรู้สึกวิตกกังวลเป็นอย่างมาก “บ้านหลังนี้จะไม่ไปเป็นของคนอื่น เอาเป็นว่าพรุ่งนี้แม่จะไปหาคุณผู้หญิงที่บ้าน และขอยืดระยะเวลาอีกครั้ง” กมลรัตน์พูดอย่างมุ่งมั่นพลางคิดว่าต่อแต่นี้ไปจะเลิกเล่นการพนันให้เด็ดขาด และจะทำงานใช้หนี้ให้หมด เพราะนางไม่อยากเสียบ้านหลังนี้ไป “พรุ่งนี้ใบชาขอไปกับแม่ด้วยนะ” “อย่าไปเลย แม่ไปคนเดียวดีกว่า” “ให้ใบชาไปด้วยนะแม่ ใบชาอยากไปขอร้องเจ้าหนี้ให้ช่วยยืดระยะเวลาให้เราไปอีกสักระยะ” “เอางั้นก็ได้” คนเป็นแม่ครุ่นคิดแล้วตอบตกลง ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไปหลายอาทิตย์ต่อมารวมเวลาแปดเดือนแล้วที่ใบชามาอยู่บ้านของเจคอบ ห้าเดือนแรกเธอทำหน้าที่เป็นแม่บ้านของเขา ส่วนอีกสามเดือนหลังเธอทำหน้าที่ใช้หนี้ด้วยวิธีนั้น ส่วนมีอาก็ลาออกจากบริษัทของเจคอบไปแล้วเมื่อสองอาทิตย์ก่อนบ้านยุพาวรรณวันนี้เจคอบพาใบชามาหาแม่ที่บ้าน เมื่อทั้งสองนั่งกันเรียบร้อยแล้ว ยุพาวรรณก็เอ่ยถามคนเป็นลูกชายขึ้นพลางหันไปมองใบชาที่นั่งข้างลูกของตัวเองพร้อมส่งรอยยิ้มบางๆ ใบชาก็ส่งยิ้มอ่อนๆให้ท่านด้วยเช่นกัน“ลูกมีเรื่องอะไรจะคุยกับแม่หรือเปล่า” ยุพาวรรณที่พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรถามออกไป“ผมจะมาขอโฉนดบ้านของใบชาครับ”“ใบชายังทำงานไม่ครบสองปีตามสัญญาเลยนะลูก” ยุพาวรรณพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ทว่าแฝงไว้ด้วยความหยอกล้อ“คือ…ผมยกหนี้นั้นให้ใบชาไปแล้วครับ”“ทำไมลูกถึงยกหนี้ให้ใบชาง่ายๆแบบนั้นล่ะ ตั้งห้าแสนนะลูก ใบชาได้ทำงานแค่แปดเดือนเอง” ยุพาวรรณยังแกล้งพูดหยอกเย้าลูกชายต่อ“ผมกับใบชา…” เขามีท่าทีกระอักกระอ่วนถ้าจะบอกแม่ว่าตอนนี้เขากับใบชาไม่ได้เป็นเจ้าหนี้กับลูกหนี้กันแล้ว แต่เป็นผัวเมียกันมาหลายเดือนแล้ว“อย่ามัวแต่อ้ำอึ้งสิลูก อยากพูดอะไรก็พูด” ยุพาวรรณเอ่ยพร้อมอมยิ้มนึกเอ็นดูคนเป็
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปในขณะที่ใบชาแต่งตัวอยู่ในห้องนอนอยู่นั้น เจคอบก็เปิดประตูเข้ามาแล้วพูดออกไป“เก็บเสื้อผ้าของเธอเข้าไปไว้ในห้องของฉัน”“ทำไมล่ะคะ” เธอขมวดคิ้วงุนงงกับคำสั่งของเขา“ต่อไปนี้เธอจะต้องนอนในห้องของฉัน”“ใบชานอนห้องนี้ก็ดีอยู่แล้วค่ะ”“ห้องฉันมันจะใหญ่กว่าห้องนี้”“แต่ห้องนี้ก็ไม่ได้เล็กนะคะ”“เก็บเสื้อผ้าย้ายไปนอนห้องของฉัน แล้วห้ามถามอะไรมาก”“ค่ะ” จากนั้นใบชาก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้ ทันใดนั้นเธอก็คิดไปถึงแฟนของเขาแล้วหันไปพูดกับเขาด้วยสีหน้ามีความกังวล“คุณเจคอบคะ แล้วเวลาที่คุณมีอามานอนค้างที่นี่ ถ้าเขาเห็นเสื้อผ้าของใบชาอยู่ในห้องของคุณล่ะคะ”“เธอก็เห็นไม่ใช่เหรอว่ามีอาไม่เข้ามาที่นี่เป็นเดือนแล้ว”“แล้วถ้าเกิดว่าเขามาล่ะคะ”“ถ้าเกิดว่ามีอามา ค่อยว่ากันอีกที แต่วันนี้เธอต้องเก็บเสื้อผ้าไปไว้ในห้องของฉันก่อน”“ค่ะ” เธอรับคำแล้วหันมาเก็บเสื้อผ้า จากนั้นจึงเอาไปเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าในห้องนอนของเขาที่มีขนาดใหญ่กว่าห้องที่เธอนอนเป็นเท่าตัวเมื่อใบชานำเสื้อผ้าเข้าตู้เรียบร้อยแล้ว เจคอบก็เปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วบอกเธอ“วันนี้เราออกไปกินข้าวนอกบ้านดีกว่านะ”“อย่าเลยค่ะ” เธอ
บ้านเจคอบเมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้านก็พากันขึ้นชั้นบน เจคอบเข้าไปอาบน้ำในห้องนอนของตัวเอง ส่วนใบชาก็เข้าห้องนอนของตัวเองไปอาบน้ำเช่นกันเวลาต่อมาเมื่อเจคอบสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จก็เข้ามาในห้องของใบชาทันทีจึงเห็นว่าเธอใส่ชุดนอนเสร็จพอดี“จะใส่ทำไม เดี๋ยวก็ต้องถอด” เขาเอ่ยพลางเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่ยืนอยู่ แขนหนารั้งร่างบางเข้าเบียดกับหน้าท้องของเขา จากนั้นจึงจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอ ก่อนจะถอดของตัวเองจนเรือนร่างเปล่าเปลือยด้วยกันทั้งคู่เจคอบประคองใบหน้าสวยแล้วก้มลงหอมแก้มขาวทั้งสองข้างอย่างนุ่มนวลจนทำเอาใบชาใจเต้นโครมครามและรู้สึกหวั่นไหวกับสัมผัสที่อ่อนโยนนั้น ชายหนุ่มผละจากแก้มขาวแล้วจูบริมฝีปากนุ่มพลางขบเม้มและกัดเบาๆที่ริมฝีปากล่าง ก่อนจะสอดเรียวลิ้นเข้าไปชิมความหวานในโพรงปากอย่างดูดดื่มจนได้ยินเสียงความเฉอะแฉะของหยาดน้ำลายดังออกมาอย่างชัดเจนจ๊วบมือของเขาผละจากแก้มขาวลงมาโอบแผ่นหลังบาง อีกข้างหนึ่งเลื่อนลงมาบีบเคล้นสองเต้าอวบอัด ในขณะที่ริมฝีปากก็จูบแลกลิ้นกันอย่างร้อนแรงหลังจากที่ทั้งสองห่างหายเรื่องอย่างว่ามาสามวันร่างสูงผละฝ่ามือจากสองเต้ากลมกลึงแล้วเลื่อนลงมาจับท่อนเอ็นที่แข็งข
ตอนเย็นเมื่อถึงเวลาที่ใบชารู้ว่าเจคอบกลับมาจากบริษัทแล้ว เธอก็ส่งข้อความไปหาเขาใบชา : ใบชากลับมานอนบ้านสองคืนนะคะเจคอบ : อืมเมื่อเห็นเขาพิมพ์ตอบกลับมาสั้นๆ ใบชาก็ปิดหน้าจอมือถือก่อนที่ไต้ฝุ่นจะโทรเข้ามาRrrr!“ฮัลโหล”(ใบชาพรุ่งนี้ตอนเที่ยงพี่จะไปรับออกมากินข้าวนะ ได้ออกมาหรือเปล่า)“ได้ออกไปค่ะ วันนี้ใบชามานอนที่บ้าน พรุ่งนี้ใบชาจะนั่งรถไปเองค่ะ”(พี่จะให้ใบชานั่งรถออกมาเองได้ไงล่ะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้พี่จะไปรับใบชาที่บ้านก็แล้วกัน)“ได้ค่ะพี่ไต้ฝุ่น”(แค่นี้นะใบชา) จากนั้นไต้ฝุ่นก็กดวางสายด้านเจคอบเมื่อเจคอบอาบน้ำและสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จก็ออกจากห้องของตัวเอง แล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของใบชาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามชายหนุ่มเดินมายืนข้างเตียงที่ผ้าปูถูกดึงจนเรียบตึง เขาจ้องมองอยู่อย่างนั้นพลางคิดไปถึงตอนที่เขากับเธอทำเรื่องนั้นกันบนที่นอนขนาดคิงไซส์นี้ พลันแก่นกายที่อยู่ภายใต้กางเกงก็เริ่มผงาดขึ้นมาจนแข็งเป็นลำ ฝ่ามือหนาจับท่อนเอ็นแล้วกดไว้ให้มันสงบลงพร้อมกับพึมพำออกมาอย่างหงุดหงิด“ทำไมเธอต้องกลับไปนอนบ้านคืนนี้ด้วย”เมื่อคืนเขาหยุดเรื่องนั้นกับเธอหลังจากที่ทำมาหลายคืนติดต่อกัน ซึ่งปก
ห้องนอนเจคอบเมื่อเจคอบสวมใส่ชุดสูทเสร็จ โทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นไต้ฝุ่นเขาจึงกดรับทันที“มีอะไร”(กูมีเรื่องสงสัยอยากถาม)“มึงสงสัยเรื่องอะไร”(วันนั้นกูเห็นใบชาเดินลงมาจากชั้นบน)“แล้วไง”(มึงให้ใบชาขึ้นไปนอนห้องข้างบนแล้วเหรอ)“อืม”(มึงรู้สึกสงสารน้องเขาแล้วน่ะสิ ถึงให้ขึ้นไปนอนข้างบน)“แม่กูอยากให้เขาขึ้นไปนอนข้างบนด้วย กูก็เลยไม่อยากขัดใจแม่”(จริงดิ)“อืม”(มึงไม่ได้คิดอะไรกับใบชาใช่ไหม)“ใครจะไปคิดแบบนั้นกับลูกหนี้ ที่สำคัญแฟนกูก็มี”(กูจะเชื่อมึงก็แล้วกัน กูหวังว่ามึงคงไม่แอบกินลูกหนี้ตัวเองหรอกนะ)“แค่นี้แหละ กูจะรีบไปทำงาน” พูดจบเจคอบก็กดวางสายเพื่อตัดบทสนทนาไม่ให้ไต้ฝุ่นถามอะไรไปมากกว่านี้ จากนั้นจึงลงไปขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปยังบริษัทของตัวเองหนึ่งเดือนต่อมาห้องนอนใบชา 10.15 น.เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เจคอบกับใบชามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันในฐานะเจ้าหนี้และลูกหนี้“ยังเหลือเวลาอีกสองเดือนแล้วสินะที่เราต้องทำหน้าที่นี้” เมื่อเจคอบออกไปจากห้องนอนของเธอหลังจากที่ได้ร่วมรักกันเสร็จ ร่างเล็กเปลือยเปล่าที่นอนอยู่บนเตียงก็พึมพำออกมาอย่างมี
เมื่อไต้ฝุ่นออกจากบ้านไปแล้ว ใบชาก็ออกจากห้องนั่งเล่นแล้วเดินไปเข้าห้องนอน เธอหยิบผ้าเช็ดตัวไปเข้าห้องน้ำ เมื่ออาบน้ำเสร็จก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนเมื่อสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จประตูก็ถูกเปิดเข้ามาจากร่างสูงพร้อมกับเอ่ยออกไป“ขึ้นไปนอนข้างบน”“ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็พากันเดินขึ้นชั้นบนไป ใบชาเข้าห้องนอนของตัวเอง ส่วนเขาก็เข้าห้องนอนของตัวเองไปสามวันต่อมาตอนนี้อาการป่วยของใบชาก็หายเป็นปกติแล้วหลังจากที่ป่วยมาสามวันวันนี้ใบชาตื่นตั้งแต่เช้าแล้วล้างหน้าล้างตา จากนั้นจึงลงชั้นล่างเพื่อจะทำงานบ้านอย่างเช่นที่ผ่านมา จึงเห็นว่ามีผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังทำความสะอาดบ้านอยู่ ใบชานึกสงสัยว่าผู้หญิงตรงหน้านั้นเป็นใครจึงเดินเข้าไปถาม“พี่เป็นใครคะ”“คุณเจคอบให้พี่มาเป็นแม่บ้านค่ะ ต่อไปนี้งานทุกอย่างในบ้านหลังนี้เป็นหน้าที่ของพี่ทั้งหมดค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้ม“พี่ชื่ออะไรเหรอคะ” ใบชาถามด้วยรอยยิ้มตามประสาเมื่อเห็นว่าอีกคนส่งยิ้มให้เธอ“พี่ชื่อแป๋วค่ะ”“พี่แป๋วจะมาพักที่นี่ด้วยหรือเปล่า”“ไม่หรอก พี่เช่าบ้านอยู่หน้าปากซอยน่ะ”“อ๋อค่ะ”“แล้วน้องล่ะ ชื่ออะไร”“ชื่อใบชาค่ะ”“น้องใบชาเป็นแฟนของคุณเจคอบใช่
เจคอบเปิดประตูเข้าไปในห้องของเธอแล้วบอกออกไป“อาบน้ำเสร็จแล้ว เดี๋ยวขึ้นไปพบฉันบนห้องด้วย”“คุณเจคอบจะให้ใบชาทำอะไรเหรอคะ”“เดี๋ยวฉันค่อยบอก”“ค่ะ” จากนั้นร่างสูงก็ออกจากห้องแล้วขึ้นชั้นบนไป ก่อนที่ใบชาจะหยิบผ้าเช็ดตัวและออกไปอาบน้ำเวลาต่อมา 20.25 น.เมื่อใบชาใส่ชุดนอนเสร็จก็สาวเท้าขึ้นชั้นบนไป เธ
วันต่อมาบ้านเจคอบ ตอนเย็นพรุ่งนี้เป็นวันหยุดงาน วันนี้มีอาจึงมานอนค้างกับเจคอบ เมื่อเจคอบกับมีอาพากันเดินเข้ามาในบ้าน ใบชาที่ทำอาหารเสร็จพอดีออกมาจากในครัว เมื่อเห็นเขามากับแฟนสาว ใบชาก็ชะงักพลางหน้าถอดสีเพราะความรู้สึกไม่สบายใจและรู้สึกผิดต่อแฟนของเขาเมื่อคิดไปถึงเหตุการณ์คืนนั้นที่เธอพลาดมีอะไ
ด้านใบชาRrrr!ในขณะที่ใบชาทานข้าวอยู่นั้นโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็มีเสียงดังขึ้น เธอหยิบออกมาดูเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงโทรมาจึงมีท่าทีลนลาน ใจเต้นกระหน่ำด้วยความหวั่นวิตก กลัวว่าเขาจะพูดไปถึงเรื่องเมื่อคืน เธอจึงปล่อยให้โทรศัพท์ดังอยู่อย่างนั้นด้านเจคอบเมื่อโทรไปหลายครั้งแต่เธอไม่รับสายเขาก็ร
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาตอนนี้ข้อเท้าของใบชาก็หายเป็นปกติแล้ว หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ไต้ฝุ่นจะมาหาเธอเกือบทุกวันในตอนเย็นพร้อมกับซื้อของกินมาฝากเธอทุกครั้งวันนี้ใบชาตื่นขึ้นมาในเวลาตีห้าแล้วจัดการทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง หลังจากหนึ่งอาทิตย์มาแล้วที่เธอไม่ได้ทำ แต่เธอก็เข้าครัวทำอาหารได้ ถึงจะไม่ค่อยคล่อ







