ログインตู๊ด ~
( ครับคุณธีร์ )
"มาหาฉันที่เพ้นท์เฮ้าส์ ฉันกำลังรีบกลับ"
( ได้ครับ )
ชายหนุ่มขับรถเร็วยิ่งกว่าตอนมาเสียอีก เรียกได้ว่าเหยียบคันเร่งแทบจะจมเท้า เพราะเขาใจร้อนที่จะรู้เรื่องของเธอเอามากๆ ไม่นานนักเขาก็มาถึงเพ้นท์เฮ้าส์ของตัวเอง ซึ่งลูกน้องคนสนิทก็มารออยู่ที่นี่ก่อนหน้าแล้ว
"ได้เรื่องว่ายังไง"
"เธอไปฝากครรภ์คนเดียวครับ ไม่ได้มีพ่อเด็กไปด้วย เธอไม่ได้แจ้งไว้ครับ ส่วนอายุครรภ์ก็ 6-7 สัปดาห์ครับ"
"มีอะไรอีกบ้าง"
"เธอเคยปรึกษาหมอเรื่องการยุติการตั้งครรภ์ครับ"
"อะไรนะ!" เขาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ นี่แสดงว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะท้องตั้งแต่แรกอยู่แล้วงั้นเหรอ
"แต่หมอบอกว่าเธอไม่เข้าเกณฑ์ที่จะสามารถยุติการตั้งครรภ์ได้ครับ เธอก็เลยไม่ได้ทำ"
"ให้ตายสิ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย"
"คุณธีร์ให้สืบทำไมครับ ผู้หญิงคนนี้...อาจจะท้องกับคนอื่นก็ได้นะครับ"
"......" พอได้ยินอย่างนั้นธีร์ก็หันมองลูกน้องคนสนิทตาเขียวปั๊ด ชนิดที่ว่าโกรธมากๆ ที่พูดแบบนี้ เด็กคนนั้นต้องเป็นลูกของเขาสิ!
"เอ่อ...ผมหมายถึง เธออาจจะมีอะไรกับแฟนเก่าของเธอก็ได้นะครับ"
"ก็ไหนว่าเลิกกันไปแล้ว"
"ก็ไม่แน่นะครับ ไม่อย่างนั้นเธอจะขอยุติการตั้งครรภ์ทำไม"
"อาจจะเป็นลูกของฉันก็ได้"
"แต่มันก็เป็นไปได้ยากนะครับ"
"ทำไม!?"
"ขอโทษที่ถามละลาบละล้วงนะครับ วันนั้นคุณธีร์ได้ป้องกันหรือเปล่าครับ ถ้าป้องกันก็ยากนะครับที่เธอจะท้องกับคุณธีร์"
"ป้องกัน...แต่ถุงแตก"
"คะ ครับ..."
ลูกน้องถึงกับทำตัวไม่ถูกซึ่งมันก็มีสิทธิ์ที่จะเป็นไปได้ ที่เด็กในท้องอาจจะเป็นลูกของเจ้านายตัวเองจริงๆ
"แล้วเธอยังติดต่อกับแฟนเก่าอยู่ไหม"
"ไม่แล้วนะครับ ไม่เห็นเจอกันเลย"
"......" ธีร์ได้แต่ครุ่นคิด เด็กในท้องของเธอมีส่วนที่อาจจะเป็นลูกของเขา เพราะวันที่เจอกันที่โรงพยาบาลเธอมีทีท่าตกใจมากๆ ที่ได้เห็นหน้าของเขา ตอนแรกเขาก็คิดว่าเธอคงตกใจที่ได้มาเห็นผู้ชายที่มีอะไรกันไป อาจจะกำลังเขินอายอยู่ แต่พอมาเป็นแบบนี้เขากลับไม่คิดอย่างนั้นแล้ว
"คุณธีร์จะให้ผมทำยังไงต่อไปครับ"
"คอยตามดูเธอไปก่อน มีเรื่องอะไรต้องรีบรายงานฉัน แล้วก็อย่าให้ไอ้แฟนเก่ามันมายุ่งเด็ดขาด"
"แล้วเรื่องเด็กในท้อง.."
"ลูกของฉันเอง!" พูดอย่างมั่นใจ และเขาก็เชื่อด้วยว่าเด็กคนนั้นจะต้องเป็นลูกของเขาจริงๆ ไม่ใช่ลูกของแฟนเก่าอะไรนั่นหรอก
"ผมว่าควรตรวจ DNA นะครับ"
"ทำไมต้องตรวจ"
"ก็เพื่อความแน่ใจไงครับ"
"ฉันทำเอง เอาเอง กี่ครั้งฉันจำได้ แล้วฉันจะไม่มั่นใจได้ยังไงวันนั้นคือลูกของตัวเอง"
"คือผม..."
"นี่แกกำลังดูถูกว่าที่นายหญิงของแกอยู่นะ"
"ผมขอโทษครับ"
"ต่อไปเธอจะเป็นนายหญิงของแก ช่วยให้เกียรติเธอด้วย"
"ครับคุณธีร์"
ตอนนี้เขาไม่เชื่อคำพูดของใครแล้วล่ะ เขาเชื่อแค่ความมั่นใจของตัวเอง เด็กในท้องของเธอต้องเป็นลูกของเขาอย่างแน่นอน เพราะท่าทีที่เธอแสดงออกในวันนั้นมันทำให้เขาเริ่มมั่นใจ
"คุณธีร์ครับ"
"อะไร?" ชายหนุ่มชะงัก ขณะที่กำลังจะจุดบุหรี่สูบ
"คนท้องและเด็กทารกไม่เหมาะกับบุหรี่นะครับ"
"......" เขาเงียบก่อนจะดึงบุหรี่ออกจากปากอย่างหงุดหงิด
"ถ้าคิดจะเป็นพ่อของเด็กในท้องของผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ต้องเริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลยนะครับ"
"แกคิดว่า...เธอจะให้ฉันยอมรับไหมวะ"
"ก็ไม่รู้สิครับ เธอได้บอกอะไรบ้างไหมครับ"
"ไม่ได้บอก ไม่พูดอะไรเลย เจอกันวันนั้นยังไล่ด้วยซ้ำ"
"ถ้าอย่างนั้นผมก็คิดว่า...เธอคงไม่ต้องการให้คุณธีร์ไปยอมรับเด็กในท้องหรอกครับ"
"แล้วไงวะ สนด้วยหรือไง แค่เป็นลูกของฉันก็พอแล้ว เพราะยังไงฉันก็จะมีสิทธิ์ในตัวของเด็กในฐานะพ่ออยู่ดี"
"จะรับเธอมาอยู่ที่นี่เหรอครับ"
"แน่นอน"
"ดูเธอไม่ง่ายเลยนะครับ"
"แบบนี้แหละ ที่ฉันชอบ เพราะความไม่ง่ายเนี่ยแหละ มันเลยท้าทายให้ฉันอยากได้ขึ้นมา"
"จะเอามาเป็นของเล่นอีกเหรอครับ คงไม่ดีมั้งครับ"
"ใครบอก ก็เอามาเป็นแม่ของลูกไงวะ!"
ด้านนอกระเบียง ขณะที่ลูกๆ กำลังคุยกับคุณปู่ที่อยู่รัสเซียอยู่นั้น ขนมหวานก็ถือโอกาสออกมายืนรับลมอยู่ด้านนอกระเบียงเงียบๆ คนเดียว แต่เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอไม่ได้เดินออกมาคนเดียว มีคนเดินตามออกมาด้วยหมับ ~"เดินตามออกมาด้วยเหรอเนี่ย?" ขนมหวานไม่ได้ตกใจมากนัก เหมือนชินไปแล้วมากกว่า เวลาเผลอทีไรชอบถูกเขากอดจากทางด้านหลังทุกที"พี่ออกมาทำไมครับ มีอะไรหรือเปล่า?" ธีร์พูดเสียงแผ่วเบา"ไม่มีอะไร ก็แค่อยากเดินออกมาสูดอากาศน่ะ""วันนี้อากาศดีจังเลยนะครับ""อื้ม...""คืนนี้เรา...เล่นผีผ้าห่มกันหน่อยไหม""อายุก็ไม่น้อยแล้วนะธีร์ ลูกก็โตหมดแล้ว นายยังมีอารมณ์คิดเรื่องแบบนี้อีกหรือไง""มีสิครับ ต่อให้ลูกโตมากกว่านี้ผมก็ยังมี ไม่เห็นจะเกี่ยวกับลูกเลย ลูกโตหรือไม่โตแล้วมันยังไงครับ""ก็ไม่ยังไงหรอก แต่นายมันหื่น!""ก็เพราะผมรักพี่ไง รักมาก รักที่สุดในโลก ต่อให้จะผ่านไปอีก 10 ปี 20 ปี ผมก็ยังรักเหมือนเดิม""เวอร์ละ!""จริงๆ นะครับ"..ขณะนั้นเอง ~"ฮั่นแน่ แอบมาทำอะไรกันคะ ลูกอยู่ตรงนี้นะ พ่อกับแม่ทำอะไรกันเอ่ย"ธีร์และขนมหวานหันกลับไปมองพร้อมกัน และก็เห็นบรรดาลูกๆ ยืนเกาะขอบประตูมองอยู่ด้วยรอยยิ้
ขณะเดียวกัน ขนมหวานกำลังจัดโต๊ะอาหารเย็นอยู่ในบ้านพร้อมกับแม่บ้าน ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์จะเป็นวันที่ทั้งครอบครัวได้มาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา ขนมหวานจึงจะรับอาสาเข้าครัวทุกครั้งเลย เพราะเธออยากทำอาหารให้ลูกๆ ได้กิน และก็รู้ได้ว่าลูกแต่ละคนนั้นชอบกินอะไรเป็นพิเศษธีมัวร์ที่ตอนนี้อายุสิบห้าปี เดินเข้ามาอย่างงัวเงีย เหมือนกับคนที่เพิ่งตื่นและไม่อยากจะตื่นสักเท่าไหร่ เป็นเด็กที่ขี้เซาตั้งแต่เริ่มโตขึ้นจนปัจจุบันก็ยังเป็นเหมือนเดิม"แม่ครับ…ผมหิวแล้ว""นี่แอบไปนอนหลับใช่ไหม ไม่ได้อ่านหนังสือใช่ไหมเนี่ย" ขนมหวานพูดพร้อมกับยิ้ม"แม่รู้ได้ไงอ่ะ…" เขาพูดเสียงเบา พร้อมทำหน้าซึนๆ ตามสไตล์คนเท่ที่เพิ่งตื่นนอน"แม่ก็รู้หมดแหละ คนเป็นแม่ดูออกทุกอย่าง""โอเคครับ ผมยอมแพ้แม่ก็ได้ ผมแอบไปนอนหลับมาครับ ก็คนมันง่วงนี่นา อ่านหนังสือได้สามหน้าเอง เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้""ฮ่ะฮ่ะ ไม่เป็นไรครับ นั่งรอก่อนนะ แม่เตรียมอาหารใกล้เสร็จแล้ว ถ้าหิวทนไม่ไหวก็กินน้ำเต้าหู้ไปก่อนนะ""ครับแม่~" ธีมัวร์ตอบเสียงเอื่อยๆ ก่อนจะยื่นมือไปยกแก้วน้ำเต้าหู้มานั่งจิบตามคำแนะนำของผู้เป็นแม่ เพราะตอนนี้เขารู้สึกหิวมากจริงๆ และอ
8 ปีต่อมา ~เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว…จากเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่เคยวิ่งเล่นทั่วบ้าน วันนี้กลับกลายเป็นเสียงพูดคุยของวัยรุ่นที่กำลังเติบโต ไม่มีอีกแล้วความวุ่นวายเหมือนแต่ก่อน เพราะเด็กๆ ทุกคนต่างก็เติบโตจนพอจะรู้เรื่องอะไรต่อมิอะไรบ้างแล้ว และทุกคนต่างก็รู้กันดีว่าไม่ควรจะมาเล่นอะไรเหมือนเด็กอีกแล้วบนโต๊ะอาหารที่ทุกครั้งเวลานั่งกินข้าวด้วยกันก็จะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเด็ก แต่ตอนนี้กลับเงียบเหมือนผู้ใหญ่ที่นั่งกินข้าวด้วยกันอยู่ มีบ้างที่จะถามไถ่เกี่ยวกับการเรียน หรืออะไรต่อมิอะไรที่ผู้ใหญ่เขาคุยกันธีโน่ในวัยสิบแปดปี สูงโปร่ง หล่อล่ำสัน ใบหน้าคมเหมือนพ่อไม่มีผิดเพี้ยน เขานั่งคุยกับผู้เป็นพ่ออยู่ในห้องทำงานของบริษัทที่บิดาก่อตั้งไว้"พ่อครับ เรื่องบริษัท ผมจะลองเริ่มเรียนรู้ระบบภายในให้มากขึ้น"ธีร์เงยหน้าขึ้นมองลูกชายของตัวเองที่เพิ่งจะพูดประโยคไม่น่าเชื่อออกมา ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้ลูกชายคนโตมารับตำแหน่งต่อจากตัวเองหรอกนะ แต่ด้วยความที่ลูกชายก็มีสิ่งที่รักสิ่งที่ชอบอยู่แล้ว เขาจึงไม่อยากบังคับ"ลูกแน่ใจเหรอธีโน่? แต่เราก็มีสิ่งที่เราชอบอยู่นี่ พ่อไม่ได้อยากบังคับให้เราเลิกทำในสิ่งท
@หน้าบ้านเพ้นท์เฮ้าส์ธีโน่ วัยสิบขวบ จัดของเล่นเรียงต้อนรับคุณปู่ธีร์มัว เดินถือผ้าเช็ดมือเหมือนผู้ใหญ่ คอยตรวจความเรียบร้อยประหนึ่งตัวเองคือเจ้าของบ้านใหญ่ ( พ่อชวนไปรับคุณปู่แล้วแต่ไม่ยอมไป )ส่วนขนมผิงวัยห้าขวบถือดอกไม้ในมือเป็นสีพาสเทล ดอกไม้หลากสีที่จับมารวมๆ กันจนกลายเป็นช่อดอกไม้สีสันสวยสดใสตามสไตล์ของเด็กที่ชอบสีสันแบบนี้ไม่นานนักรถตู้หลาย 10 คันก็ขับเข้ามาในบ้านเพ้นท์เฮ้าส์ ก่อนที่รถตู้คันนึงจะเปิดประตูออก ตามด้วยผู้เป็นพ่อของพี่น้องทั้งสาม จากนั้นก็มีชายมีอายุตามหลังลงมา พร้อมกับไม้เท้าคู่ใจที่เวลาไปไหนมาไหนจะต้องติดมือไปด้วยตลอด"คุณปู่" ธีโน่ร้องเรียกด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความคิดถึง"โอ้โห ไม่ได้เจอกันไม่เท่าไหร่เอง นี่โตเป็นหนุ่มแล้วเหรอเนี่ย หล่อได้พ่อจริงๆ""คุณอาตาถึงนะครับเนี่ย เห็นไหม อันนี้เขาเรียกว่า DNA แรง""สวัสดีค่ะคุณปู่""สวัสดีครับ เด็กคนนี้ชื่ออะไรเอ่ย""เด็กคนนี้ชื่อว่า น้องขนมผิงค่ะ เรียกว่าน้องผิงเฉยๆ ก็ได้ เป็นลูกของพ่อธีร์แม่ขนมหวาน มีพี่ชายชื่อธี่โน่กับธีมัวร์ค่ะ""โอ้โห ชื่อน่ารักจังเลย งั้นเรามาทำความรู้จักกันนะครับ""หนูมีดอกไม้ม
ช่วงสายๆ ของวันหยุดณ เพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูขนมหวานกำลังจัดเตรียมโต๊ะอาหารสำหรับมื้อกลางวันรอต้อนรับคุณปู่จากรัสเซีย คุณปู่โคโรวิน ที่กำลังเดินทางมาที่นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลาย 10 ปีที่ไม่ได้กลับมาเช่นเดียวกับเด็กๆ ที่ตอนนี้ก็กำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมของขวัญรอต้อนรับคุณปู่ที่จะมาถึงในอีกไม่ช้านี้ ทุกคนต่างก็ตื่นเต้น ยกเว้นอยู่คนเดียว นั่งกอดอกไขว่ห้างไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร หรือเตรียมของขวัญอะไรให้กับคุณปู่เลยนั่นคือเอกลักษณ์ของเขาเลยล่ะ ธีมัวร์แต่ก็ไม่ได้มีใครสนใจอะไร เนื่องจากทุกคนก็วุ่นอยู่กับการเตรียมตัวต่างๆ โดยเฉพาะขนมหวานที่รับหน้าที่เป็นแม่งานในวันนี้ เนื่องจากเธอเปิดร้านเบเกอรี่ขายขนมอยู่แล้ว วันนี้จึงยกร้านมาไว้ที่บ้านวันนึง เพื่อเตรียมทำขนมและเครื่องดื่มรอต้อนรับทุกคนที่จะมา ซึ่งแปลว่าไม่ได้มาแค่คุณปู่โคโรวินเพียงคนเดียว แต่ก็ยังจะมีบอดี้การ์ดอีกไม่รู้กี่สิบชีวิตมาที่นี่"แม่ขา หนูอยากทำช่อดอกไม้" ขนมผิงเอ่ยพูดขึ้น หลังจากที่ออกไปเก็บดอกไม้ที่สวนหลังบ้านที่ตัวเองปลูกเอาไว้พร้อมกับพี่เลี้ยง เป็นดอกไม้หลากหลายชนิด และก็เป็นดอกไม้ที่เป็นสีสันสดใสด้วย"เอาสิคะลูก แต่ไปทำกับพี่จ
@เวลาต่อมา"แม่ขา~ หนูวาดรูปเสร็จแล้วค่ะ""ไหนคะแม่ขอดูหน่อย""ได้เลยค่ะ"ขนมผิงถือกระดาษวาดรูปของตัวเองไปให้ผู้เป็นแม่ได้ดู ภาพวาดในนั้นคือรูปภาพของเหล่าบอดี้การ์ดที่ทุกคนมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ถึงภาพจะเป็นภาพวาดแบบการ์ตูน ฝีมือของเด็กที่เพิ่งจะอายุ 5 ขวบ แต่ถือว่าสวยเลยทีเดียว และมองรู้เลยว่าคนนี้คือใคร เพราะทุกคนต่างมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง และลูกสาวของขนมหวานก็สามารถถอดแบบเอกลักษณ์ของทุกคนมาใส่ในภาพวาดได้อย่างละเอียดยิบเลย นี่แหละความสามารถของเขา คือสามารถจดจำรายละเอียดและเอกลักษณ์ได้จนเอามาวาดเป็นภาพได้"สวยมากเลยค่ะ พวกลุงๆ ต้องชอบมากแน่ๆ เลย""แต่ว่า...มันมีภาพเดียวเอง หนูจะเอาให้คุณลุงทั้งหมดได้ยังไงคะ""ก็ให้คุณลุงเขาเอาใส่กรอบ แขวนไว้ที่ไหนสักที่ก็ได้ที่เวลาพวกเขามารวมตัวกัน จะได้เห็นภาพนี้""โอเคค่ะแม่"ระหว่างนั้นเด็กน้อยก็นั่งรออยู่ที่ด้านนอก ขณะที่ทุกคนกำลังทำงานกันอยู่ด้านใน จนกระทั่งทุกคนออกมาจากห้อง ขนมผิงก็รีบเดินเอารูปภาพวาดไปให้ในทันที"หนูวาดรูปเสร็จแล้วค่ะคุณลุงคุณอา นี่ค่ะ" ยื่นกระดาษภาพวาดให้"สวยมากเลยครับคุณหนู""นี่วาดเองเหรอครับเนี่ย โอ้โห เหมือนคุณลุงกัน
@เวลาต่อมาบริษัทของธีร์ธีร์ยังคงทำงานแบบเดิม ทุกๆ อย่างยังเหมือนเดิม ศัตรูของเขาก็ยังมีอยู่ทั่วทุกมุมเช่นเดิม แต่หลังจากเหตุการณ์วันนั้นก็น่าจะรู้กันบ้างแล้วล่ะว่า ไม่ควรมาแตะต้องเขาหรือคนของเขา เพราะเขาไม่เคยทำใครก่อน“เอกสารการซื้อที่ครับ” เลขาเดินเข้ามาพร้อมกับเปิดแฟ้มให้เจ้านายตรงหน้า“เป็นยั
หลายเดือนต่อมามหาวิทยาลัยเอกชนxx วันงานรับปริญญาและแล้ววันนี้ก็มาถึง ขนมหวานเคี่ยวเข็ญให้ธีร์เข้ามาเรียนแทบทุกวัน เพราะกลัวว่าเขาจะเรียนไม่จบพร้อมกับเพื่อนคนอื่นๆ ถึงเขาจะมีงานทำที่มั่นคง ดูแลลูกและภรรยาได้ แต่เธอก็ไม่ได้อยากให้เขาเสียการเรียนไปเปล่าๆ เริ่มต้นใหม่มันไม่ยากหรอก แต่มันก็เสียเวลาพอส
หลังจากที่ขนมหวานรับรู้ว่าธีร์เกิดอุบัติเหตุและถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลไหน เธอก็รีบฝากลูกชายเอาไว้กับแม่บ้านในทันที ก่อนจะรีบให้คนของธีร์ขับรถพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลเป็นการเร่งด่วนณ โรงพยาบาล ทางเดินเข้าสู่ห้องฉุกเฉิน เสียงรองเท้ากระทบพื้นอย่างเร็วๆ พร้อมกับร่างบางวิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิ
ขนมหวานตบหน้าของชายหนุ่มอย่างแรงด้วยความโกรธ มือของเธอสั่นไปหมด อยากตบอีกหลายๆ ครั้งและแรงกว่านี้ด้วย แต่ติดตรงที่ว่าสถานที่ตรงนี้มันไม่เหมาะเลย"ฉันไม่ได้เหมือนกับพี่ ที่ไปทำผู้หญิงท้องทั้งที่ยังคบอยู่กับฉัน ทำอะไรไว้ฉันไม่เคยลืม และฉันก็ไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้อะไรเลย ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอะไรให้พี่ปอ

![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





