ตอนที่ 7/1 วางแผน

#เวลาต่อมา

เพราะขนมหวานคะยั้นคะยอที่จะกลับชายหนุ่มก็เลยขัดใจเธอไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องให้ลูกน้องขับรถมาส่งเธอที่บ้าน พร้อมกับตัวเองที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย

ระหว่างเดินทางไม่มีการสนทนาอะไรแม้แต่เสี้ยวเดียว จนกระทั่งรถคันหรูขับมาจอดที่หน้ารั้วบ้านของหญิงสาว

"???" ทันทีที่มองเห็นรั้วบ้านหญิงสาวก็ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความแปลกใจ ก่อนออกไปทำงานเธอจำได้ว่าเธอปิดรั้วบ้านแล้ว แต่ตอนนี้มันเปิดกว้างอยู่ราวกับว่ามีคนเข้ามา

"ถึงบ้านแล้วก็ลงไปสิ อยากกลับไม่ใช่หรือไง" คนในรถเอ่ยเสียงคล้ายกับไล่ น้ำเสียงนั้นเย็นชาพร้อมกับด้วยสีหน้าที่นิ่งๆ

"อือ ขอบใจที่มาส่ง กลับดีๆ ก็แล้วกัน"

ขนมหวานลงมาจากรถจากนั้นก็เดินเข้าไปในรั้วบ้านอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งเดินเข้าไปถึงตัวบ้านและได้เห็นข้าวของกระจัดกระจาย รวมถึงประตูบ้านที่ถูกงัดแงะจนพังใช้งานต่อไม่ได้แล้ว

สภาพนี้ดูก็รู้ว่ามีโจรขึ้นบ้าน แต่ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงรื้อข้าวของกระจัดกระจายขนาดนี้ จะเอาไปก็น่าจะขโมยไปเงียบๆ สิ

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?" ขนมหวานสบถออกมาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด มองข้าวของที่เมื่อเช้ายังคงเรียงรายจัดเป็นที่เป็นทาง ตอนนี้มันกลับพังไม่เหลือชิ้นดีสักอันเลย

ด้านนอกชายหนุ่มยังคงให้ลูกน้องจอดรถรออยู่เงียบๆ ราวกับว่าเขารู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องเดินออกมา และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ หญิงสาวเดินออกมาด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก พร้อมกับมือที่กำโทรศัพท์เอาไว้แน่น

ก๊อกๆๆ ( มือเล็กเคาะกระจกรถ )

"นี่นาย"

"ว่าไงครับ ออกมาทำไม อยากกลับบ้านไม่ใช่หรือไงครับ?"

"บ้านฉันโดนโจรขึ้นบ้าน ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้ว อีกเดี๋ยวตำรวจก็คงมา"

"อ๋อ มีของอะไรหายไปบ้างครับ"

"ฉันไม่มีของมีค่าอะไรนะ พวกมันน่าจะรื้อหาของกันแหละ หาไม่เจอก็เลยพังบ้านไว้ซะเละเลย"

"แล้วจะเอายังไงต่อครับ?"

"ฉันจะไปอยู่กับเพื่อนสักพัก"

"ครับ?" สีหน้าของชายหนุ่มดูไม่พอใจในทันทีเมื่อเธอพูดอย่างนั้น ไปอยู่ที่บ้านเพื่อนอย่างนั้นเหรอ เขาอุตส่าห์คิดเอาไว้ว่าเธอจะต้องคลานกลับมาขอร้องอ้อนวอนอยู่กับเขา แต่กลับอยากไปอยู่กับคนอื่น แบบนี้มันก็น่าหงุดหงิดนะ

"กลับไปเถอะ เดี๋ยวตำรวจก็มาแล้ว"

"ขึ้นรถ"

"ห๊ะ?"

"ขึ้นรถมาเดี๋ยวนี้ครับ!" น้ำเสียงออกคำสั่งและสีหน้าก็เต็มไปด้วยความหงุดหงิดด้วย

"อะไร ฉันต้องรอตำรวจก่อนนะ บ้านฉันโดนโจรขึ้น"

"ไหนบอกว่าโดนพังซะเละจะอยู่ยังไงครับ?"

"ฉันจะไปอยู่กับเพื่อนไง"

"ขึ้นรถครับ"

"???"

"ทำตัวดีๆ ให้มันน่ารัก ก่อนที่ผมจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้"

"อะไรของนายเนี่ย?"

"ผมจะพูดครั้งสุดท้าย ขึ้นรถเดี๋ยวนี้ครับ"

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก พร้อมกับสายตาดุดันที่มองหญิงสาว ทำให้ขนมหวานรีบเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งที่เดิมราวกับว่าสายตานั้นออกคำสั่งกับเธอได้

"กลับไปที่เพ้นท์เฮ้าส์" บอกกับคนขับรถ

"ครับ"

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวผมจัดการเอง พี่อยู่เฉยๆ ก็พอ ผมไม่อยากให้ลูกของผมตกอยู่ในอันตราย"

"ตะ แต่ว่า..."

"อย่าขัดใจผม แค่พี่พูดว่าจะไปอยู่กับเพื่อนแทนที่พี่จะเลือกผม ผมก็หงุดหงิดจนแทบเป็นบ้าแล้วรู้ไหมครับ"

"......"

ขนมหวานพูดอะไรไม่ออกเลย เพราะคนตรงหน้าดูน่ากลัวไปจากเดิมมาก ทั้งคำพูด ทั้งสีหน้าและสายตา มันเหมือนไม่ใช่เขาคนเดิมเลย เหมือนคนถูกผีเข้าแล้วเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ไม่นานนักก็กลับมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูที่ขนมหวานเพิ่งมาเมื่อตอนเย็น ตอนนี้เธอได้กลับมาอีกรอบแล้ว

"ฉันจะต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน"

"ตลอดชีวิตครับ"

"บะ บ้า! แล้วบ้านของฉันล่ะ ของๆ ฉันที่อยู่ที่นั่นด้วย"

"ไม่เห็นจะมีอะไรเลยครับ นอกจากบ้านแล้วก็ของเก่าๆ แถวนั้นเปลี่ยวจะตาย ถ้าพี่อยู่คนเดียวอนาคตคลอดลูกมา พี่คิดว่ามันจะปลอดภัยหรือไงครับ?"

พอเขาพูดแบบนี้เธอเองก็เริ่มคิดขึ้นมา นั่นสินะอนาคตถ้าหากคลอดลูกสถานที่แบบนั้นก็คงไม่เหมาะอีกต่อไป เพราะมันทั้งเปลี่ยวและไม่มีใครเลย ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาก็คงไม่มีใครรู้

"แต่ฉันไม่มีเสื้อผ้า"

"ค่อยซื้อใหม่ครับ วันนี้ใส่เสื้อผ้าผมไปก่อน ชุดชั้นในคงไม่ต้องใส่หรอก ผมเห็นหมดแล้ว" พูดพร้อมกับไล่สายตามองเรือนร่างของคนตรงหน้า ถึงแม้เธอจะกำลังท้องแต่รูปร่างก็ดูไม่เปลี่ยนเลย

"อะ ไอ้บ้า!"

"เดี๋ยวผมให้แม่บ้านพาขึ้นไปบนห้อง ผมมีงานต้องทำเดี๋ยวตามไป"

ทุกอย่างถูกจัดการแบบที่ขนมหวานไม่ทันได้ตั้งตัวเลย เธอถูกแม่บ้านพามาที่ด้านบนซึ่งเป็นห้องนอน ทีแรกก็คิดว่าจะได้นอนห้องเดี่ยวคนเดียว แต่ห้องนอนของเธอนั้นกลับเป็นห้องนอนของเด็กหนุ่มนั่นซะงั้น เธอต้องนอนห้องเดียวกับเขาอย่างนั้นเหรอ

"เอ่อ พามาผิดห้องหรือเปล่าคะ?"

"ไม่ผิดหรอกค่ะ คุณธีร์สั่งให้พามาที่ห้องนี้ค่ะ"

"......"

"ขอตัวก่อนนะคะ"

หลังจากนั้นแม่บ้านก็เดินออกไป ขนมหวานก็เดินสำรวจรอบๆ ห้องไปเรื่อยเปื่อย ทั้งโต๊ะตู้เตียงมันเป็นของหรูหรามีราคาทั้งนั้นเลย มีห้องแต่งตัวที่แยกออกไปอีกฝั่ง ห้องน้ำก็ใหญ่กว่าห้องนอนของเธอหลายเท่า อะไรๆ ก็ดูยิ่งใหญ่ไปหมดเลย นี่สินะที่เขาเรียกว่าคนรวย