กับดักของคนเป็น

ท่ามกลางดงป่ารกชัฏและซากปรักหักพังอันโสโครก ผิวพรรณของหล่อนกลับผุดผ่องนวลเนียนสะอ้านตาเหลือใจ น่าพิศน่าชมประหนึ่งดอกบัวสวรรค์ที่โผล่พ้นตมขึ้นมาโดยไม่เคยแตะต้องละอองดินโคลนแม้แต่รอยเดียว

หาญหรี่ตาคมกริบ ลอบพินิจสายเชือกป่านเส้นเขื่องที่หล่อนกำลังขึงตึงระหว่างตอไม้ใหญ่ ปลายเชือกนั้นต่อโยงซ่อนเข้าไปในพุ่มหนามกับกระบอกไม้ไผ่เหลากระเดื่องกลที่พร้อมจะลั่นปลิดชีพผู้มาเยือน

หึ... ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ผีสางเทวดาที่ไหน แต่เป็นกับดักของคนเป็นๆ ที่จงใจวางล่อเอาชีวิตเสียนี่กระไร

มุมปากหยักลึกยกยิ้มกวนโทสะ พ่อหมอหนุ่มผ่อนฝีเท้าย่างสุขุมปานเสือย่อง เงียบกริบจนใบไม้แห้งใต้ฝ่าเท้าไม่กล้าส่งเสียง เขาแทรกกายเข้าประชิดแผ่นหลังบางในระยะเผาขน กลิ่นดอกบัวหอมเยือกเย็นที่ลอยเตะจมูกเมื่อครู่ แท้จริงแล้วกำจายออกมาจากซอกคอขาวผ่องของแม่หญิงตรงหน้านี่เอง

หาญแกล้งกระแอมกระไอขึ้นมาเบาๆ พอให้สะเทือนอก

"แค่ก ๆ"

ร่างบางสะดุ้งสุดตัวจนไหล่ไหว ทว่าไม่ยอมหันกลับมาประจันหน้า มือเรียวยังแสร้งทำทีดึงเชือกกลไว้แน่น หาญเห็นดังนั้นจึงกอดอก เอียงคอพูดลอยชายด้วยน้ำเสียงยียวนระคนขบขัน

"ผีบ้านผีเรือนแถวนี้ช่างขยันขันแข็งเสียจริงหนอ..."

มือเรียวชะงักกึกทันควัน

"กลางวันแสกๆ แดดยังเปรี้ยงกบาลแท้ๆ ยังอุตส่าห์แปลงกายมาขึงเชือกดักหลอกคนเล่นได้อีก"

คราวนี้เจ้าหล่อนตวัดกายขวับ หันมาสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตากลมโตคู่งามวาวโรจน์ราวกับแม่เสือสาว ดวงหน้ารูปไข่ผุดผาดสะคราญตาจนหาญถึงกับใจกระตุกวาบ แต่แววตานั้นฉายความไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด

"แกน่ะสิผี!"

เสียงหวานจัดหากแต่แหลมสูงขึ้นด้วยโทสะ อกอิ่มสะท้อนขึ้นลงตามแรงอารมณ์ หาญหลุดหัวเราะในลำคอ ยักคิ้วหลิ่วตาใส่ด้วยความคึกคะนองประสาชายชาตรี

"อ้าว... ผีที่ไหนจะรูปร่างกำยำ หล่อล่ำปานทองแดงหล่อเยี่ยงข้ากันเล่า?"

"หลงตัวเอง!"

หล่อนตอกกลับทันควัน นัยน์ตาค้อนขวับ

"ถ้าไม่ให้หลงตัวเอง... จะให้ข้าไปหลงเสน่ห์แม่หญิงคนไหนเล่า?"

สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ดวงหน้างามจรดเอวคอดกิ่วอย่างเปิดเผยและเปี่ยมชั้นเชิง

หญิงสาวทำหน้าบึ้งตึง ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง สองมือเท้าสะเอวคอดอย่างไม่เกรงกลัว

"ไปให้พ้น!"

"ไล่ข้าหรือ?"

หาญแสร้งเลิกคิ้ว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่ารดพวงแก้มเนียน

"แล้วคิดว่าข้ากำลังไล่หมาที่ไหนอยู่ล่ะ!"

หล่อนเชิดหน้าท้าทาย สบสายตาชายหนุ่มอย่างไม่ยอมลงให้แม้แต่ก้าวเดียว

"ถ้าข้าไม่ไปเล่า?"

หาญย้อนถามพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม นัยน์ตาพราวระยับจ้องมองทรวดทรงองค์เอวรัดรึงไม่วางตา

"เอ็งก็จะได้เจอดีน่ะสิ!"

สิ้นเสียงสะบัดห้วน ร่างระหงก็เบี่ยงกายวูบเดียวกลืนหายไปในดงไม้รกชัฏปานภูตพราย ไร้ร่องรอยให้จับทิศ ปล่อยให้พ่อหมอหนุ่มยืนยิ้มกริ่ม ส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับความเปรี้ยวจัดของแม่กวางสาวตัวงาม

ทันใดนั้น บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัดลงจนวังเวงชวนสะท้านสันหลัง สายลมหยุดนิ่งคล้ายป่าทั้งป่าหยุดหายใจ

เมื่อฝูงนกป่าแตกรังพากันกระพือปีกบินพรึ่บพั่บขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับพุ่มไม้รกทึบเบื้องหน้าพ่นควันสีขาวพวยพุ่งฟู่ใหญ่ออกมาเป็นสาย ลอยคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ส่งกลิ่นฉุนกึกคละคลุ้ง ก่อนที่จะมีเสียงหวีดร้องโหยหวนชวนสะพรึงกลัว ดังก้องกังวานสะท้อนเวิ้งป่า

“ช่วยด้วย... ช่วยข้าด้วย...”

เสียงโหยหวนดั่งผีเปรตอสุรกายทำเอาคณะผู้ว่าจ้างที่แอบซุ่มอยู่ด้านหลังถึงกับแหกปากร้องลั่นลนลาน

"ผี! ผีเจ้านางเมืองกชหลอกพวกเราเข้าแล้วโว้ย!"

ต่างคนต่างพากันถอยกรูดก้นจ้ำเบ้า ล้มลุกคลุกคลานแทบเหยียบกันตาย

ทว่าหาญกลับปักหลักยืนตระหง่านดั่งเสาหิน สายตาคมกริบกวาดมองม่านควันสลัวอย่างรู้แกว เขายกมือลูบปลายคางสาก มองกระบอกไม้ไผ่ที่ซ่อนอยู่ตามกอไม้ ก่อนจะตวัดสายตาไปหยุดตรงโคนต้นไม้ใหญ่ ที่ซึ่งร่างงามกำลังแอบชะโงกหน้าออกมายิ้มเยาะอย่างผู้มีชัย