ข้าไม่ใช่ผี

"ใช้ผงกำมะถันคลุกสมุนไพรรมควัน... ล่อให้แสบตาแสบจมูกสินะแม่ตัวดี"

หญิงสาวชะงักกึก รอยยิ้มค้างเติ่งดั่งคนโดนจี้จุด หาญสาวเท้าก้าวฉับๆ ย่อตัวลงหยิบกิ่งไม้แห้งขึ้นมาเขี่ยกลไกกับดักที่ซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้อย่างช่ำชอง

"ส่วนเสียงผีเปรตกรีดร้อง ก็อาศัยกระบอกไม้ไผ่เหลาทำปากแตร ซ่อนดักลมใต้พุ่มไม้ให้เกิดเสียงหวีดหวิว..."

ชายหนุ่มหันไปสบนัยน์ตากลมโตที่เบิกกว้าง ยิ้มหยอกเย้าอย่างผู้ที่กุมความลับ

"ผีป่าตนนี้ ทั้งเฉลียวทั้งเก่งกาจสมคำร่ำลือแท้ๆ"

หล่อนเม้มริมฝีปากอิ่มแน่นจนห้อเลือด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคืองที่ถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา

"ถ้ารู้แล้วก็รีบไสหัวกลับไปเสีย!"

"ไม่กลับ" หาญตอบสั้นแต่น้ำเสียงหนักแน่น

"ดื้อด้านนัก! หรือเอ็งอยากจะนอนเป็นผีตายซากเฝ้ากรุสมบัติอยู่ที่นี่อีกคน!?"

พ่อหมอหนุ่มขยับย่างสามขุมเข้าประชิด เลิกคิ้วตอบหน้าตาเฉย

"สมบัติพัสถานน่ะข้าหาไม่สนใจดอก... แต่ถ้าให้อยู่เฝ้าผีสาวตรงหน้านี้ล่ะก็ ต่อให้ต้องสู้กับผีทั้งป่า ข้าก็ยอม"

"ปากสว่าง! ข้าไม่ใช่ผี!"

หล่อนตวาดแหว เชิดหน้าอย่างไม่ยอมจำนน

"อย่างนั้นก็ดี..." ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกว้าง แววตาวาวโรจน์ด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนา

“ข้าจะได้เห็นหน้าสวย ๆ ของเอ็งทั้งวันทั้งกลางคืน”

หญิงสาวถึงกับยืนนิ่งอึ้ง เลือดลมสาวสูบฉีดจนพวงแก้มเนียนปลั่งแดงระเรื่อ นึกไม่ถึงว่าจะถูกรุกไล่ด้วยคารมดิบเถื่อนเช่นนี้

"ไอ้คนบ้า!"

หล่อนก่นด่าเสียงเขียวอย่างหมดปัญญาจะต่อล้อต่อเถียง ก่อนจะสะบัดสะโพกกลมกลึงก้าวฉับๆ หนีเตลิดไปด้วยความกระฟัดกระเฟียด ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนมองตามแผ่นหลังบางและท่อนขาเรียวใต้ผ้าซิ่นด้วยสายตาละห้อยปนกระหาย

หาญปักหลักยืนนิ่งอยู่ริมสระบัวจนกระทั่งเงาร่างบอบบางของแม่กวางสาวลับหายเข้าไปในม่านดงดิบ รอยยิ้มพรายเจ้าเล่ห์ยังคงแต้มติดอยู่บนมุมปากหยักลึกของพ่อหมอหนุ่ม

"พ่อหาญ! พ่อหมอหาญ!"

เสียงตะโกนกระหืดกระหอบดังขึ้น พร้อมกับร่างสั่นงันงกของ พรานขาม พรานป่าผู้นำทางที่ถลันฝ่าดงแขมเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลชุ่มท่วมตัว

"เมื่อครู่เกิดอาเพศอันใดขึ้นรึพ่อหมอ? ข้าได้ยินเสียงผีเปรตกรีดร้องโหยหวนสะเทือนลั่นมาจากทางสระบัวนี่"

หาญชำเลืองสายตาคมกริบไปยังแนวพุ่มไม้รกชัฏที่หญิงสาวเพิ่งอันตรธานหายไป เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งปั้นหน้าเคร่งขรึม ดัดน้ำเสียงให้สุขุมเยือกเย็น

"ที่นี่... ไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับคนเป็นดอกพรานขาม"

"หมายความว่าเยี่ยงไรพ่อหมอ?"

พรานเฒ่าหน้าถอดสี ละล่ำละลักถามจนปากคอสั่น

"พรานขามรีบพาคณะผู้ว่าจ้าง กลับออกไปให้พ้นป่าดงดิบนี้เสียแต่ตอนนี้เถิด"

พรานขามหน้าซีดเผือดดั่งไก่ต้ม

"แล้ว... แล้วตัวพ่อหมอเล่า?"

"ข้าจะอยู่ต่อ"

"อยู่ต่อคนเดียวเนี่ยนะพ่อหาญ!? ดงร้างผีสิงเช่นนี้พ่อหมอจะอยู่ทำกระไร!"

หาญพยักหน้ารับช้าๆ แววตาวาวโรจน์ดุจเสือร้าย

"ข้ามีธุระสำคัญต้องชำระสะสาง"

"แต่พวกเราจ้างวานพ่อหมอมาสะกดวิญญาณผีร้ายไม่ใช่รึ?"

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะหึๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะดังกังวานลึกเปี่ยมเล่ห์

"ผีที่นี่... มันไม่ใช่ผีสางธรรมดาดอกพรานขาม"

พ่อหมอหนุ่มจงใจตระหนี่ถ้อยคำ ปิดปากเงียบไม่ยอมแพร่งพรายความจริงว่า ไอ้ผีร้ายเฮี้ยนจัดที่ผู้คนต่างขยาดกลัวจนหัวหด แท้จริงแล้วเป็นเพียงแม่กวางสาวพราวเสน่ห์ที่มีเลือดเนื้อนุ่มอุ่นและกลิ่นกายหอมกรุ่นชวนติดใจ และที่ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้คิดจะปราบผีลงหม้ออาคม แต่มาดหมายจะปราบพยศ แม่กวางสาวที่เขาเพิ่งตกหลุมเสน่ห์ตั้งแต่แรกสบตากับหล่อนต่างหาก

"ข้าขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย" หาญหันไปขู่สำทับพรานเฒ่าตาไม่กะพริบ "พาคนทั้งหมดหนีไปให้ไกลจากดงนี้เดี๋ยวนี้"

น้ำเสียงห้าวห้วนแฝงอำนาจเด็ดขาด ทำเอาพรานขามถึงกับสะอึกกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากซักไซ้

เมื่อคำเตือนของพ่อหมอหนุ่มผู้เรืองอาคมแว่วไปถึงหูคณะผู้ว่าจ้าง ความหวาดกลัวก็ระเบิดตูมขึ้นกลางอกคนทั้งขบวน ไม่มีไอ้หน้าไหนรู้ระแคะระคายว่าพ่อหมอหาญไปเผชิญหน้ากับอาถรรพ์อันใดมา รู้เพียงว่ากระทั่งจอมขมังเวทผู้มีชื่อลือลั่นยังออกปากไล่ ย่อมหมายถึงผีร้ายตนนี้เหี้ยมเกรียมเกินกว่าที่เลือดเนื้อคนธรรมดาจะทนทานไหว

"กลับโว้ย! เผ่นกลับเรือนก่อนตะวันชิงพลบ!"

"เอาชีวิตให้รอดก่อนเถอะ สมบ่งสมบัติช่างหัวมันแล้ว!"