พ่อหมอหาญ

ยามบ่ายคล้อยแดดร่มลมตก ป่าดงดิบเบื้องหน้าดูราวกับกำแพงสีเขียวมหึมาที่ไม่มีผู้ใดมองทะลุผ่านเข้าไปถึงก้นบึ้งข้างในได้

เถาวัลย์ดึกดำบรรพ์พันเกี่ยวรัดรึงต้นไม้ใหญ่จนแน่นหนา รากไม้ชอนไชขึ้นเหนือผืนดินประหนึ่งงูเหลือมยักษ์กำลังขดกายจำศีล ใบไม้หนาทึบเบียดเสียดกันจนแสงอาทิตย์ส่องลอดลงมาได้เพียงริ้วบาง ๆ ละอองฝนที่ตกค้างจากเมื่อคืนยังเกาะพราวบนปลายใบ พอสายลมพัดผ่านก็ร่วงกราวลงมาราวกับหยาดฝนเม็ดเล็ก

กลิ่นไอดินชื้น กลิ่นใบไม้เน่าผุ และกลิ่นดอกไม้ป่าลอยอวลคละคลุ้ง ทว่าเหนือกว่ากลิ่นสาบสางพงไพร กลับมีกลิ่นประหลาดโชยแตะจมูก กลิ่นดอกบัวหลวงหอมระรวยเย็นยะเยือก ชวนสะท้านสันหลัง

ชายหนุ่มหัวขบวนชะงักฝ่าเท้าลงตรงทางแพร่ง ยกมือหนาขึ้นส่งสัญญาณให้คณะผู้ติดตามหยุดฝีเท้า

เขาคือ หาญ พ่อหมอหนุ่มคะนองวัยยี่สิบปลาย ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือระบือไกลไปทั่วหัวเมืองบูรพา ทั้งในเชิงวิชาอาคมและเวชศาสตร์โบราณ รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน ไหล่ผึ่งผาย อกแน่นตึงปานรูปหล่อ ผิวสองสีเข้มกร้านแดดลมบ่งบอกถึงความทรหดเยี่ยงชายชาตรี ใบหน้าคมคายดุดัน เรือนผมดำสนิทมัดรวบตึงไว้ที่ท้ายทอย บนคอคล้องตะกรุดโทนสามกอกลงอาคม สะพายย่ามผ้าดิบสีหม่นพาดเฉียง ส่วนข้างสะเอวสอบเหน็บมีดหมอด้ามงาเล่มเขื่องไว้แน่นหนา

"ถึงแล้วรึพ่อหาญ..."

ชายวัยกลางคนผู้ว่าจ้างกระซิบถาม ละล่ำละลักเสียงสั่น

หาญนิ่งเงียบไม่ตอบคำ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องฝ่าดงไม้รกชัฏไปยังเบื้องหน้า ที่นั่นคือ หมู่บ้านเกาะกช แดนอาถรรพ์ที่เคยรุ่งเรืองเฟื่องฟูด้วยเรือนแพใหญ่โต ตลาดค้าขายคึกคัก ผู้คนอิ่มหนำสำราญ และมีเจ้าเมืองผู้ทรงบารมีปกครอง ทว่าเมื่อสองร้อยปีก่อน ทุกสรรพสิ่งกลับอันตรธานหายไปในคืนเดียว ไร้ร่องรอย ไร้คำอธิบาย ทิ้งไว้เพียงซากเรือนผุพัง วัดร้าง ศาลเจ้าไร้คนกราบไหว้ และตำนานกรุสมบัติมหาศาลที่ถูกฝังกลบอยู่ใต้ซากดินแดนสาปสูญแห่งนี้

บรรดานักล่าสมบัติต่างหลั่งไหลบุกบั่นเข้ามาไม่ขาดสาย หวังขุดคุ้ยทองคำและของมีค่า ทว่าแทบไม่มีไอ้หน้าไหนได้เอาชีวิตรอดกลับออกไปสักราย บ้างเสียจริตเพ้อคลั่งว่าเห็นแม่หญิงสะคราญโฉมเยื้องกรายอยู่กลางดงดิบ บ้างสาบานว่าได้ยินเสียงเพรียกโหยหวนแว่วมาจากก้นบึ้งใต้แผ่นดิน ส่วนพวกที่หนีหัวซุกหัวซุนรอดตายออกมาได้ ก็มักเหลือเพียงตัวคนเดียวจากทั้งคณะที่พากันมาตายโหง

และทุกคนต่างพูดจาประสานสำเนียงเป็นเสียงเดียวกันว่า... ที่นี่มีผีเฝ้าสมบัติ!

"กลัวหรือพ่อหมอ?" ชายผู้ว่าจ้างเอ่ยปากถาม ละล่ำละลักด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาเหลือกลานมองรอบทิศ

หาญแค่นหัวเราะหึในลำคอ ใบหน้าคมเข้มไม่ปรากฏแววสะทกสะท้านแม้แต่น้อย

"ผีมันจะกลัวกระผม หรือกระผมจะกลัวผี ก็คงได้รู้ดำรู้แดงกันวันนี้"

เขาสาวเท้าก้าวฉับเข้าไปในเขตหมู่บ้านร้าง เสียงย่ำใบไม้แห้งกรอบแกรบดังก้องประสานความเงียบงัน เรือนไม้หลังแรกตั้งทรุดโทรมอยู่ริมทาง หลังคาแอ่นเอียงแทบจะถล่มฟาดพื้น หน้าต่างไม้ผุกร่อนมีเถาวัลย์พันรัดแน่นหนาจนมองไม่เห็นช่องเดิม บานประตูอ้าค้างอยู่ครึ่งบานคล้ายปากปีศาจที่รอเขมือบเหยื่อ

ขณะที่ก้าวผ่าน เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กเล็กก็แว่วแผ่วดังออกมาจากในเรือนร้าง ทุกคนชะงักกึกพร้อมกัน ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง ต่างเงี่ยหูฟังจนแทบหยุดหายใจ

"พ่อหาญ... เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงเด็ก"

ผู้ว่าจ้างกระซิบกระซาบ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

"ข้าก็ได้ยิน"

หาญตอบเรียบเฉย แววตาดุดันน่าเกรงขาม เขาส่งสัญญาณมือสั่งให้คนข้างหลังถอยร่นกลับไปกบดานในจุดปลอดภัย ก่อนจะก้าวเท้าดุ่ม ๆ เดินหน้าลุยเดี่ยวไปเพียงลำพัง ทว่ามือหนากร้านเลื่อนไปกุมด้ามมีดหมอข้างเอวไว้มั่นโดยไม่รู้ตัว

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ความวังเวงยิ่งบีบกระชั้น ไร้เสียงนกการ้องทัก ไร้เสียงเรไรจั๊กจั่น แม้แต่สายลมหวีดหวิวก็คล้ายถูกพลังลี้ลับกดทับจนบรรยากาศหนักอึ้งชวนอึดอัด

จนกระทั่งกลิ่นดอกบัวหลวงหอมเย็นยะเยือกโชยมาปะทะจมูกอีกคำรบ คราวนี้กลิ่นนั้นรุนแรงและฉ่ำชื่นจนสะท้านอก หาญชะงักฝ่าเท้า ยกมือขึ้นแหวกกิ่งไม้รกชัฏที่ขวางหน้าออกช้าๆ

ภาพเบื้องหน้าทำเอาพ่อหมอหนุ่มถึงกับยืนตะลึงงัน

ใจกลางหมู่บ้านร้างอันผุพัง ปรากฏสระน้ำขนาดใหญ่มหึมาซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ ผิวน้ำราบเรียบสงบนิ่งดั่งกระจกเงา ดอกบัวสีชมพูสดเบ่งบานสะพรั่งชูช่อเต็มผืนน้ำ อวดกลีบงามตัดกับความมืดมนของซากปรักหักพังรอบด้าน และตรงริมตลิ่งฝั่งตรงข้าม

ร่างของหญิงสาวนางหนึ่งกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ริมน้ำ ทรวดทรงเอวองค์อ่อนช้อยชวนตะลึง ลอยเด่นอยู่ท่ามกลางความลี้ลับของดงอาถรรพ์

หล่อนนุ่งผ้าซิ่นตีนจกผืนงามสีครามเข้ม ขับเน้นสะโพกผายกลึงกลม เสื้อแขนกระบอกสีนวลแนบชิดติดแผ่นอกอวบสล้างที่กระเพื่อมไหวเบาๆ ตามจังหวะหายใจ เรือนผมดำขลับยาวสยายดั่งแพรไหมทิ้งตัวลงเคลียกลางแผ่นหลัง เอวองค์อ้อนแอ้นกลมกลึงปานนางกินรีแปลง