รักจนยอมตายแทนได้

“โกรธพี่รึแม่คุณ...”

หาญกระซิบเสียงพร่าต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกกหูขาวผ่อง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มแน่นด้วยความกระหายอยากครอบครอง

“พี่แค่ร้อนวิชา อยากรีบหาย... จะได้มีแรงกอดเอ็งให้หนำใจเสียที”

“คนบ้า! เลือดยังไหลไม่หยุด ยังจะมาพูดจาลามก”

บุษย์คว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนา แม้เรือนร่างของหล่อนจะบอบบางกว่าเขามาก ทว่าคราวนี้หญิงสาวกลับออกแรงฉุดกระชากอย่างไม่เกรงใจ

“ขึ้นเรือน!” เสียงหวานสะบัดห้วน แววตาวาวโรจน์ราวกับแม่เสือ

“บุษย์... พี่เดินเองได้” ชายหนุ่มยิ้มกริ่ม ยอมก้าวตามแรงดึงทั้งที่ร่างสูงใหญ่กว่าหล่อนเป็นเท่าตัว

“ก็เดินสิ! แต่ถ้าแผลปริเลือดทะลักออกมาอีก ข้าจะเอาไม้เรียวฟาดเสียให้เข็ด”

หาญหัวเราะหึในลำคออย่างชอบใจ

“เป็นห่วงพี่หรือแม่คุณ?”

“ข้ารำคาญต่างหาก”

“รำคาญจนขอบตาแดงก่ำ เหมือนคนจะร้องไห้เชียวหรือ?”

หญิงสาวชะงักงัน กัดริมฝีปากอิ่มแน่น “ใครร้อง”

“ตาเอ็งแดงก่ำจนปิดไม่มิด”

“เพราะข้าโมโหพี่หาญน่ะสิ”

“อ้อ...” หาญลากเสียงยาวในลำคอ นัยน์ตาคมพราวระยับ ปล่อยให้ร่างนุ่มนิ่มลากจูงขึ้นเรือนไปแต่โดยดี

“นั่งลง” หล่อนสั่งเสียงเขียว ผลักแผงอกตึงให้นั่งลงบนตั่งไม้

“พี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก...”

“นั่ง!”

เมื่อเจอไม้แข็งของแม่กวางพยศ หาญจึงต้องยอมจำนนทิ้งตัวลงนั่งแต่โดยดี บุษย์ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าเขา กลิ่นกายสาวหอมละมุนโชยเตะจมูกจนคนเจ็บใจแกว่ง มือเรียวหยิบผ้าสะอาดชุบน้ำบิดหมาดแล้วค่อยๆ บรรจงซับคราบเลือดสดตรงสีข้าง สัมผัสเย็นชื้นของเนื้อผ้าตัดกับความร้อนผ่าวของมัดกล้ามเนื้อกำยำ ปลายนิ้วบางที่สั่นระริกขณะแตะต้องผิวกายไม่อาจรอดพ้นสายตาคมกริบของพ่อหมอหนุ่มไปได้

“เจ็บหรือเปล่า?”

น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นสั่นพร่าด้วยความหวั่นไหว

“ไม่...” ชายหนุ่มตอบเสียงทุ้มต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน

“โกหก... แผลลึกน่ากลัวขนาดนี้ เลือดยังซึมไม่หยุด ยังจะมาทำเป็นเก่ง”

บุษย์ก้มหน้าก้มตาซับแผลเพื่อหลบสายตาร้อนแรงที่จ้องมองมาราวกับจะกลืนกิน อกสล้างอวบอิ่มใต้ผ้าแถบกระเพื่อมไหวรัวเร็วตามจังหวะลมหายใจ ยิ่งหล่อนขยับตัวเข้าใกล้เพื่อเช็ดคราบเลือด กลิ่นเนื้อสาวและไออุ่นก็ยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบในกายชายให้พลุ่งพล่าน จนแทบลืมสิ้นแม้กระทั่งความเจ็บปวดจากบาดแผลฉกรรจ์

“แค่เอ็งเป็นคนถาม... พี่ก็หายเจ็บเป็นปลิดทิ้งแล้วแม่คุณ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววหยอกเย้า ทว่าสายตากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากวางจนคนฟังใจสั่น บุษย์เงยหน้าขึ้นขวับ สบตาคมกริบที่ลุกวาวด้วยประกายบางอย่างจนต้องรีบเสหลบ

“ยังจะมาพูดเล่นลิ้นอีก”

“ถ้าไม่พูดจาออดอ้อนเอ็ง แล้วจะให้พี่ไปเกี้ยวผีพรายที่ไหนกันเล่า”

หญิงสาวเม้มริมฝีปากอิ่มแน่น พยายามกลั้นรอยยิ้มหวานหยดที่ผุดพรายตรงมุมปาก แต่มันช้าเกินกว่าสายตาคมปลาบของเสือหนุ่ม

คราวนี้นิ่งงันกันไปทั้งคู่ รอยยิ้มเอียงอายเพียงนิดของแม่กวางสาวกลับกระตุกหัวใจของพ่อหมอหนุ่มให้เต้นรัวกระหน่ำยิ่งกว่าเสียงกลองศึก เลือดหนุ่มในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านจนลำคอแห้งผาก

“เหตุใดพี่ถึงยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยข้า?”

บุษย์เอ่ยถามเสียงแผ่วหลังจากพันผ้าคาดแผลที่สีข้างให้เขาจนเสร็จ มือเรียวยังคงวางค้างอยู่บนหน้าท้องแกร่งเป็นลอนคลื่น ชายหนุ่มโน้มกายลงมาใกล้ แววตาคมกริบไร้ร่องรอยล้อเล่น มีเพียงความจริงจังหนักแน่นที่สะกดให้หล่อนแทบหยุดหายใจ

“เพราะพี่รักเอ็ง... รักจนยอมตายแทนได้”

ถ้อยคำสั้นๆ ทว่าหนักหน่วงดั่งขุนเขาฟาดลงกลางใจ มือของหญิงสาวชะงักนิ่ง ลมหายใจสะดุดกึก ลมราตรีด้านนอกยังคงพัดยอดไม้ไหวระริก นกกลางคืนส่งเสียงร้องแว่วหวาน แต่ภายในเรือนหลังน้อยกลับเงียบสงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นกระหน่ำประชันกัน

หาญเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอคายความในใจที่อัดอั้นออกมาจนหมดเปลือก เขาเสเบือนหน้าหนีเล็กน้อยด้วยความประหม่าแบบชายชาตรี

“พี่...”

“ไม่ต้องแก้ตัวดอก...” บุษย์กระซิบเสียงสั่นพร่า รอยยิ้มเอียงอายผุดขึ้นเต็มใบหน้า “ข้าได้ยินเต็มสองหูแล้ว”

หล่อนก้มหน้างุด ซ่อนพวงแก้มที่ซับสีเลือดฝาดร้อนผ่าวไว้ใต้เงาผมสลวย กลิ่นเนื้อสาวหอมฟุ้งจนคนมองแทบคลั่ง

นับตั้งแต่นั้น กำแพงที่เคยกั้นขวางก็พังทลายลงอย่างไร้ร่องรอย หาญไม่ต้องหาข้ออ้างมานั่งเฝ้าหน้าชานเรือน และบุษย์ก็ไม่เคยแสดงท่าทีรำคาญใจยามที่ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาแนบชิด

ยามเช้าชายหนุ่มออกล่าสัตว์หาปลา ยามสายหญิงสาวเก็บผักยาสมุนไพร ยามเย็นนั่งล้อมวงกินข้าว ป้อนอาหารหยอกเย้าผลัดกันลิ้มชิมรส หมู่บ้านเกาะกชที่เคยเงียบงันปานป่าช้าผีดิบ พลันอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและไอร้อนแห่งความเสน่หาที่พร้อมจะปะทุขึ้นทุกเมื่อ