สีชมพูชูชัน

จนกระทั่งคืนวันเพ็ญสิบห้าค่ำ...

พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นสาดแสงสีเงินยวบยาบทะลุม่านไม้ลงมายังสระบัวหลวง ผืนน้ำนิ่งสนิทสะท้อนเงาจันทร์กระจ่างดั่งกระจกเงาบานยักษ์

หาญนั่งเหยียดกายอยู่ริมตลิ่ง บนแผงอกเปลือยเปล่าตึงแน่นมีเพียงรอยแผลเป็นจางๆ ข้างกายมีบุษย์ในชุดสไบแพรบางเบานั่งเคียงชิด กลิ่นดอกจำปาหอมจรุงใจโชยมาตามสายลมชื้น ผสมผสานกับกลิ่นเนื้อสาวอันเย้ายวน ชวนให้เลือดลมในกายของชายหนุ่มเดือดพล่านขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

“บุษย์...” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยทำลายความเงียบงัน

“จ๊ะพี่?”

“ถ้าพี่ชวนเอ็งออกไปจากดงอาถรรพ์นี่ ไปสร้างเรือนอยู่กินกันบนแผ่นดินใหญ่... เอ็งจะยอมไปกับพี่หรือไม่?”

รอยยิ้มหวานหยดย้อยบนใบหน้างามพลันอ่อนจางลง ดวงตากวางคู่งามทอดมองไปยังผืนน้ำสีนิลของสระบัวหลวง แววตาหม่นแสงลงคล้ายซ่อนความลับอันหนักอึ้งไว้จนล้นอก

“ข้าไปไม่ได้ดอก...”

“เพราะเหตุใด?”

บุษย์นิ่งเงียบไปนาน นานจนได้ยินเพียงเสียงยอดหญ้าเสียดสีกันไปมาตามแรงลมราตรี กว่าหล่อนจะหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง นัยน์ตาคู่นั้นก็เปี่ยมล้นไปด้วยรอยโศกเศร้าลึกล้ำ

“สักวันหนึ่ง... พี่หาญจะรู้เอง”

หาญจ้องมองดวงหน้าสะคราญอย่างแสนรัก แทนที่จะซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านกลับเอื้อมไปกอบกุมมือนุ่มนิ่มไว้แน่น ถ่ายทอดไออุ่นส่งผ่านไปถึงหัวใจของหล่อน

“ถ้าเช่นนั้น พี่จะไม่บังคับเอ็ง”

บุษย์เงยหน้าขึ้นมองเขา ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกด้วยความตื้นตันระคนหวั่นไหว “พี่หาญ...”

“ว่าอย่างไรแม่คุณ?”

“ไม่มีอันใดแล้วจ้ะ...”

หญิงสาวส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะทิ้งตัวเอนศีรษะลงซบกับแผงอกแกร่งและลาดไหล่หนาอย่างลืมตัว หาญนิ่งงันไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุดกึก ก่อนจะค่อยๆ วาดวงแขนกำยำโอบรัดร่างระหงเข้ามาแนบอก

คราวนี้บุษย์ไม่ได้มีท่าทีขัดขืนหรือเหนียมอาย ความร้อนผ่าวและกลิ่นสาบชายชาตรีจากอกกว้างทำให้หล่อนรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ราวกับตลอดหลายปีที่เคว้งคว้าง หล่อนเพิ่งได้พบที่พักพิงหัวใจเป็นครั้งแรก

พ่อหมอหนุ่มก้มลงจุมพิตหน้าผากขาวเนียนแผ่วเบา บุษย์หลับตาพริ้มรับสัมผัส ทว่าเมื่อหล่อนลืมตาขึ้นช้อนมอง สองสายตาก็ประสานกันแนบแน่นจนเกิดประกายไฟสวาทลุกวาบ

ไม่มีคำพูดใดจำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยอีกต่อไป หาญโน้มใบหน้าคมคายลงมาบดจูบกลีบปากอิ่มอย่างช้าๆ รสสัมผัสแรกช่างนุ่มนวลราวกับคำขออนุญาต และเมื่อบุษย์เผยอริมฝีปากต้อนรับโดยไม่ถอยหนี เพลิงตัณหาที่สะสมมาเนิ่นนานก็ระเบิดขึ้นทันควัน

หาญประคองดวงหน้างามไว้ในอุ้งมือสาก ลูบไล้พวงแก้มนวลอย่างทะนุถนอมและหิวกระหาย ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมหูของหล่อน

“บุษย์...”

“จ๊ะ...” หญิงสาวขานรับเสียงแผ่ว นัยน์ตาฉ่ำวาวสั่นระริก

“พี่จะไม่คาดคั้นว่าเอ็งเป็นใคร หรือซ่อนความลับอันใดไว้ในดงป่าแห่งนี้... พี่จะรอจนกว่าเอ็งพร้อมจะบอกพี่เอง”

หยาดน้ำใสเอ่อรื้นคลอดวงตากวางคู่งาม หัวใจดวงน้อยของบุษย์บีบรัดด้วยความเจ็บปวดระคนตื้นตัน

“หากวันใดที่พี่หาญรู้ความจริง... พี่อาจจะนึกกลัวหรือรังเกียจจนไม่อยากอยู่ร่วมเรือนกับข้าอีกต่อไป”

วงแขนแกร่งของชายหนุ่มตระกองกอดรัดร่างบางแน่นเข้า จนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ทว่าแววตากลับลุกโชนไปด้วยความร้อนรุ่มอันตราย

“เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เถิด... ตอนนี้ พี่รู้เพียงอย่างเดียวว่า พี่รักเอ็งจนแทบคลั่งตายอยู่รอมร่อแล้วแม่คุณ”

น้ำเสียงเด็ดขาดที่เจือความดุดันเป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจน บุษย์รู้ซึ้งทันทีว่าสิ่งใดกำลังจะเกิดขึ้นกับหล่อน ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดลงบนผิวหน้าขาวผ่อง ดวงตากลมโตสะท้อนความตื่นตระหนกและยั่วยวนโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว นั่นยิ่งกระชากสัญชาตญาณดิบของชายฉกรรจ์ให้ขาดสะบั้น

หาญโน้มกายลงจูบบดขยี้ริมฝีปากอิ่มอย่างหิวกระหาย ปลายลิ้นสากร้อนซุกซอน แทรกลึกเข้าไปกวาดต้อนน้ำหวานในโพรงปากชื้นฉ่ำอย่างดุดัน ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นอ่อนนุ่ม ขบเม้มดูดดึงอย่างตะกรุมตะกราม จนหญิงสาวแทบสำลักความเสียวซ่าน หายใจหายคอแทบไม่ทัน

เสียงครางหวานอู้อี้ประท้วงอยู่ในลำคอ สองมือน้อยพยายามผลักไส ทว่าฝ่ามือหนาหยาบกร้านกลับเลื่อนขึ้นไปกุมกระชับท้ายทอยของหล่อนไว้แน่น บังคับให้แม่กวางสาวต้องแหงนเงยใบหน้ารับการจู่โจมตามแต่ใจเขาจะปรารถนา

ปากและลิ้นสอดประสานดูดดื่มกันและกันอย่างบ้าคลั่ง เสียงจ๊วบจ๊าบชุ่มฉ่ำดังก้องคลอไปกับกระแสลมรัญจวน หยาดน้ำลายสีใสเป็นประกายระยับทะลักล้นมุมปาก รินไหลเป็นทางยาว เลอะเลื้อยผ่านลำคอขาวผ่องที่หอมกรุ่น ปลุกเร้าให้พ่อหมอหนุ่มอยากจะกลืนกินเนื้อนวลตรงหน้าให้แหลกยับคามือ

ผ้าแถบและผืนซิ่นถูกกระชากปลดเปลื้องหลุดลอยราวกล้วยปอกเปลือก ชั่วพริบตาร่างขาวผ่องดุจเนื้อหยวกก็เปลือยเปล่าท้าทายแสงจันทร์เพ็ญ

ความงามสะพรั่งยั่วกามของหญิงสาวทำเอาหาญอดรนทนไม่ไหว ความกระหายอยากครอบครองแล่นพล่านจนแทบคลั่ง ตราบใดที่คว้าแม่เนื้ออุ่นเอาไว้ได้ เสือหนุ่มย่อมไม่ปล่อยให้เหยื่อสาวหลุดรอดเงื้อมมือไปได้เแม้แต่คืบเดียว

หาญโน้มตัวลงจูบฟัดเนื้อนวลจนหนำใจ วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กกักขังแม่กวางน้อยให้ศิโรราบอยู่ใต้อำนาจ เขามองดูร่างงามที่นอนระทดระทวยหมดทางสู้ด้วยสายตากลัดมัน จดจ้องทรวงอกกลมโตอวบสล้างที่กระเพื่อมไหวรัวเร็วตามแรงหอบสะท้าน และยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อที่ชูชันท้าลมเย็นอย่างเชิญชวน

ก่อนจะเลื่อนสายตาหื่นกระหายลงต่ำ ผ่านเอวคอดกิ่วและแผ่นท้องน้อยราบเรียบ สู่เนินเนื้ออวบอูมขาวผ่องกึ่งกลางกายสาว ที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำหวานเหนียวข้นไหลรินหยดย้อยอาบเรียวขาเสลา ชวนให้คนมองทนไม่ไหวจนต้องเอื้อมมือไปจัดการ