ยิ้มแห้งเอาใจ

ทว่าหาญมีสัญชาตญาณนักสู้ที่ว่องไวกว่าไอ้เศรษฐีร่างท้วมที่วันๆ เอาแต่นอนเสวยสุขบนฟูกนวมหลายขุมนัก

ก่อนที่นิ้วสั่นระริกของขุนเรืองจะทันได้เหนี่ยวไก หาญก็เบี่ยงกายหลบพ้นวิถีกระสุนพร้อมสืบเท้าพุ่งเข้าประชิด มือแกร่งปานคีมเหล็กคว้าข้อมือขุนเรืองแล้วบิดหักกระชากลงล่าง เสียงกระดูกข้อมือลั่นเป๊าะจนปืนร่วงหล่น ก่อนที่หมัดขวาของพ่อหมอหนุ่มจะซัดตูมเข้ายอดอกจนขุนเรืองจุกแอ้กล้มทั้งยืน

"ไอ้เศษสวะ... สันดานชั่วช้าเยี่ยงมึง อยู่ไปก็หนักแผ่นดิน!"

คราวนี้ขุนเรืองสิ้นท่าหมดทางสู้ แข้งขาสั่นพั่บๆ ปัสสาวะราดรดกางเกงแพรเนื้อดีจนเปียกโชก กลิ่นคาวเยี่ยวคละคลุ้ง มันละล่ำละลักทรุดตัวลงก้มกราบแทบเท้าหาญปลกๆ สองมือพนมไหว้งกๆ หน้าผากโขกดินจนเลือดซิบ

"พ่อหาญ! อย่าฆ่ากูเลยนะพ่อ กูยอมแล้ว! มึงอยากได้ทองคำกี่หีบกูจะยกให้หมด... ทรัพย์สมบัติที่บ้านกูมีเป็นร้อยชั่ง กูจะเอามากองให้ตรงนี้ อย่าเอาชีวิตกูเลยนะพ่อคุณ!"

หาญยันกายลุกขึ้นยืนตระหง่าน แววตาดุดันเย็นเยียบปานพญายมราชผู้ไร้ความปรานี ร่างสูงใหญ่ก้าวสามขุมเข้าประชิดตัวไอ้คนชั่วช้าที่ไร้สัจจะ

"เงินทองของมึง... จงเอาไปใช้ในนรกเถิด"

สิ้นเสียงห้าวห้วน ฝ่าเท้าหนักหน่วงปานท่อนซุงก็เตะเสยเข้าใต้ปลายคางขุนเรืองอย่างถนัดถนี่ เสียงกระดูกคอหักสะบั้นดังกึก ร่างท้วมลอยละลิ่วไปกระแทกโคนต้นไม้จนแน่นิ่ง สิ้นลมจมกองเลือดไปในทันที

ความเงียบสงัดเข้าครอบงำเรือนร้างอีกคำรบ เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งและซากศพสามร่างที่นอนเกลื่อนกลาด

หาญยืนโงนเงน มือหนากุมบาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างซึ่งยังมีเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย ลมหายใจหอบกระชั้นถี่ ร่างกำยำค่อยๆ ทรุดเข่าลงกับพื้นปานต้นไม้ใหญ่ที่กำลังจะโค่นล้มลงด้วยแรงพิษบาดแผล ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจระคนห่วงหาของบุษย์ที่ถลันกายเข้ามาประคองร่างเขาไว้ทั้งน้ำตา

หลังจากคืนโลกาวินาศคราวนั้น ก็ไม่มีผู้ใดได้พบเห็นขุนเรือง พรานดำ และไอ้แมนอีกเลย ชาวบ้านแถบชายป่าต่างร่ำลือกันจนขวัญผวา ว่าคนทั้งสามถูกผีพรายเกาะกชลากคอลงไปฉีกเนื้อกินในนรกเสียแล้ว

หาญต้องนอนซมรักษาตัวอยู่บนเรือนไม้หลังน้อยของบุษย์ บาดแผลจากมีดหมออาคมของพรานดำร้ายกาจกว่าแผลศัสตราวุธทั่วไป มันฝากพิษร้อนแล่นพล่านจนเนื้อตัวสะบัดร้อนสะบัดหนาว แม้เขาจะเป็นพ่อหมอผู้เรืองเวทเพียงใด ก็ยังต้องพึ่งพาสมุนไพรสดและฝ่ามือนุ่มของบุษย์คอยประคบประหงมมิห่าง

แม่หญิงร่างระหงไม่เคยปริปากบ่นว่าเหน็ดเหนื่อย ทุกเช้าตรู่หล่อนจะออกไปเก็บผักริมธาร หาผลไม้ป่า และบดยาสมุนไพรส่งกลิ่นหอมกรุ่นวางไว้ข้างหมอน แต่ไอ้เสือหนุ่มอย่างหาญกลับดื้อรั้นยิ่งกว่าม้าพยศ แม้จะถูกกำชับหนักหนาว่าอย่าเพิ่งขยับเขยื้อน เขากลับทนอยู่นิ่งเป็นคนง่อยเปลี้ยไม่ได้

เช้าตรู่วันนี้ เมื่อเห็นบุษย์คล้อยหลังไปเก็บผัก หาญที่นึกคะนองว่าเรี่ยวแรงกลับคืนมาแล้ว จึงฝืนลุกจากฟูกไปตักน้ำจนเต็มตุ่ม ครั้นสายตาเหลือบไปเห็นท่อนฟืนวางระเกะระกะอยู่ใต้ถุนเรือน สัญชาตญาณชายชาตรีก็สั่งให้เขาคว้าขวานมาผ่ามันเสียอีกสองสามท่อนใหญ่ ผลคือแผลเย็บตรงสีข้างที่เพิ่งจะแห้งปริแตก เลือดสดสีเข้มซึมทะลุผ้าฝ้ายเนื้อหยาบออกมาเป็นทาง

ยังไม่ทันที่หาญจะได้แก้ต่าง บุษย์ก็เดินกลับมาถึงเรือนพอดี กระบุงใส่ผักป่าร่วงหล่นกระแทกพื้นดังตึง! ดวงตากลมโตดุจนางกวางมองรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนแผ่นอกและสีข้างของเขา แววตาอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะในพริบตา

“พี่หาญ!”

ชายหนุ่มชะงัก ขวานในมือแทบหลุด

“บุษย์... เอ็งกลับมาแล้วหรือ”

“ยังมีหน้ามาถาม!”

หล่อนสาวเท้าเข้ามาใกล้ อกสล้างกระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์

“พี่แค่ลงไปตักน้ำ...”

“แล้วฟืนพวกนั้นมันงอกออกมาเองหรือไร!”

หาญเหลือบมองกองฟืนที่เพิ่งผ่าเสร็จ ก่อนจะส่งยิ้มแห้งเอาใจ

“มันขวางหูขวางตา พี่เลย...”

“พอ!”

บุษย์ตวาดเสียงสั่น มือเรียวที่เอื้อมมากระชากสาบเสื้อเขาออกเต็มไปด้วยแรงสั่นเทิ้ม ด้วยความโกรธระคนห่วงใย ทว่าก่อนที่หล่อนจะได้ทันถอยหนี ฝ่ามือสากหนาของหาญก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง รั้งร่างนุ่มนิ่มเข้าปะทะแผงอกเปลือยเปล่าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อไคลและคราบเลือดอุ่นจัดอย่างไม่ยอมให้ตั้งตัว