ร้อนเหมือนคนจะเป็นไข้

______

  ซ่าส์ ซ่าส์ 

ฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่องราวกับว่ามันอัดอั้นมานาน เวลาล่วงเลยมาจนถึงครึ่งค่อนคืนฉันก็ไม่สามารถนอนหลับได้เต็มตา เหตุเพราะข้างกายนั้นมีชายร่างใหญ่นอนหลับอยู่ไม่ห่าง 

"พี่อินทร์ นอนหรือยังจ๊ะ" 

"......." 

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับป่านนี้คงจะนอนหลับไปแล้ว ส่วนฉันก็คงต้องทะเลาะตบตีกับเสียงหัวใจของตัวเอง เหตุใดทำไมมันถึงได้ตื่นเต้นและร้อนวูบวาบไปทั้งตัวแบบนี้ อากาศเย็นแท้ๆ กลับร้อนอย่างหาสาเหตุไม่ได้

"นอนหลับสักทีสิอีกอบัว!" 

ฉันที่นอนตะแคงอยู่ก่นด่าต่อว่าตัวเองเบาๆ ในลำคอ ทั้งที่ฝ่ายชายดูสบายอกสบายใจถึงเพียงนั้น ไหงตัวฉันถึงได้ร้อนรนอยู่ฝ่ายเดียว 

"นี่เอ็งนอนดิ้นแบบนั้นเดี๋ยวก็ไม่ได้ห่มผ้าหรอก" 

"!!!" 

คราวนี้นอกจากจะนอนไม่หลับแล้วยังตกใจเพราะฝ่ามือหนาเอื้อมค้อมตัวฉันดึงผ้าห่มปกคลุมหัวไหล่ หวังให้ฉันได้ห่มผ้าซ่อนตัวเองจากอากาศเย็น หารู้ไม่ตอนนี้บริเวณลำคอมันชุ่มไปด้วยเหงื่อร้อนซะยิ่งกว่าอากาศตอนกลางวันเสียอีก 

"พะ พี่อินทร์ยังไม่นอนเหรอจ๊ะฉันทำให้พี่ตื่นหรือเปล่า"

"พี่จะนอนหลับได้ไงเอ็งเล่นดิ้นไปมาไม่หยุดแบบนี้ ผ้าห่มก็ผืนเล็กแค่หน่อยเดียวถ้าไม่อยากเป็นไข้ก็นอนนิ่งๆ" 

"จ้ะ" 

หวังว่าเสียงฝนมันจะกลบเสียงหัวใจฉันไม่มากก็น้อย ทำไงดีตอนนี้เหมือนว่าตัวของพี่อินทร์จะขยับเข้ามาใกล้ฉันกว่าเดิม ในตอนนี้ผ้าห่มเริ่มไม่จำเป็นกับฉันแล้วสิ ร้อนซะจนอยากอาบน้ำอีกสักรอบ 

"พี่รบกวนเอ็งมากเลยสินะ" 

"ที่ว่ารบกวนคือเรื่องที่พี่นอนค้างบ้านฉันหรือจ๊ะ" 

"อือ ดูเหมือนว่าเอ็งจะอึดอัดไม่น้อยเลยนี่"

"ฉะ ฉันจะอึดอัดกับคนที่ดูแลฉันได้ไงกัน" 

เพราะกลัวว่าพี่อินทร์จะไม่เชื่อฉันร้อนรนพลิกตัวตะแคงหันหน้าไปฝั่งเขา เมื่อหันไปพบว่าพรานรูปหล่อหันมองฉันอยู่ก่อนแล้ว 

"งั้นรึ ดึกดื่นตั้งป่านนี้แล้วไหงเอ็งถึงนอนไม่หลับกันล่ะ" 

"เพราะฉันร้อนนะจ๊ะ! ฉันเป็นคนขี้ร้อนเลยไม่ค่อยชอบห่มผ้า" 

พูดออกไปโดยไม่มีมูลความจริงแม้แต่นิด ที่จริงแล้วฉันเป็นคนขี้หนาวมากต่างหาก แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมร่างกายมันถึงผิดแปลกไปจากเดิม แม้จะมองเห็นแววตาผ่านความมืดเล็กน้อยก็สัมผัสได้ว่าสายตาของอีกคนจ้องมองฉันไม่วาง  

"ผ้าผืนนี้พี่ห่มเลยก็ได้นะ"

รีบยกผ้าห่มวางบนร่างใหญ่ก่อนฉันจะขยับตัวถอยห่างออกมาเล็กน้อย อาแบบนี้ค่อยหายใจโล่งขึ้นหน่อย 

"อย่าโกหก" 

"อ๊ะ!" 

ทว่าไม่ทันไรกลับถูกฝ่ามือหนารวบเอวดึงตัวฉันเข้าไปไว้กลางอกแกร่ง ไม่ได้สิแบบนี้ไม่ดีแน่! กลิ่นสาบในตัวของฉันคงจะเหม็นติดตัวพี่อินทร์แหง 

"ปะ ปล่อยกอบัวนะจ๊ะเดี๋ยวพี่ก็มีกลิ่นเหม็นหรอก" 

"หึ เหม็นงั้นหรอสำหรับพี่ เอ็งช่างหอมหวนซะมากกว่า" 

"อึก!" 

ไม่รู้ว่าคำพูดนั้นที่ออกมาจากปากพี่อินทร์จะเป็นความจริงมากน้อยแค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าฉันรู้สึกดีกับคำพูดไร้มูลจากเขามาก นัยน์ตาเราสองต่างจ้องมองสอดประสาน ลมหายใจร้อนผ่าวหายใจรดผิวข้างแก้ม เราสองต่างอยู่แนบชิดจนแทบจะรวมกันเป็นหนึ่ง ไม่ทันให้ฉันได้ตั้งตัวจู่ๆ ร่างใหญ่กลับเป็นฝ่ายคร่อมร่างกักกันฉันไว้ใต้อาณัติ 

"พี่อินทร์!" 

"ไม่ใช่เอ็งคนเดียวหรอกนะที่กำลังร้อน พี่เองก็เหมือนกัน" 

"หมายความว่าไงจ๊ะ" 

"เองชอบพี่หรือไม่" 

"!!!" 

ชอบ! ฉันอยากจะพูดคำนั้นออกจากปากเสียเดี๋ยวนี้ แต่ทำแบบนั้นกับผู้ชายที่มีเมียแล้วไม่ดีแน่

"พี่เข้าใจผิดแล้วจ้ะ" 

"เข้าใจผิดงั้นรึ? แต่พี่น่ะชอบเอ็งนะกอบัว" 

หัวใจมันเต้นระรัวจนเกินจะควบคุม ไม่เคยคิดเคยฝันว่าฉันจะมีชายมาชอบคอเกินคำว่าพี่น้อง ทั้งยังเป็นคนในหัวใจฉันตั้งแต่แรกพบ ได้ยินแบบนั้นเหงื่อไหลพรั่งพรูไปทั่วแผ่นหลัง 

"ไม่จริง พี่จะชอบกอบัวไม่ได้พี่มีเมียอยู่แล้ว ลืมเรื่องนั้นไปแล้วรึ" 

"และถ้าพี่บอกว่านั่นเป็นเพียงการแต่งงานที่ถูกบังคับเอ็งจะเชื่อพี่หรือไม่" 

"บะ บังคับ!?" 

ชาวบ้านต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าพรานป่ามากฝีมือและหญิงสาวที่งดงามนั้นรักใคร่กันมาตั้งแต่เด็ก ไหงพี่อินทร์ถึงพูดแบบนี้ขึ้นมาได้ 

"ไม่ว่าจะอะไรก็เถอะ แต่ฉันเป็นเมียน้อยพี่ไม่ได้จริงๆ กลิ่นสาปสางเหม็นเน่าแบบนี้ คงจะเดินเคียงข้างพี่พบปะผู้คนไม่ได้" 

ฉันเลื่อนหน้าหันหนีความจริงเรื่องกลิ่นสาปสางนั้นไม่หายไปง่ายๆ หรอกผู้เฒ่าประจำหมู่บ้านเตือนฉันก่อนออกมา หากว่าออกจากหมู่บ้านเมื่อใดจะต้องคำสาปกลิ่นสาปสาง และจนกว่าจะเจอเนื้อคู่แท้กลิ่นนั้นถึงจะหายไป 

"หากพี่เหม็นเอ็งอย่างที่คนอื่นๆ เหม็นคงไม่พาเอ็งมาอยู่ด้วยกันที่นี่ เชื่อหรือไม่กลิ่นกายเองเวลาที่อยู่ใกล้กันแบบนี้มันช่างหอมหวนชวนใจสั่นแค่ไหน พี่ต้องอดกลั้นอารมณ์ตัณหาที่มีต่อเอ็งครั้งแล้วครั้งเล่า อยากจะกลืนกินเอ็งเสียให้หมด" 

"งึก!" 

เส้นผมถูกพี่อินทร์รวบยกเพื่อหอมดอมดม น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำสั่นไหวคงไม่ต่างไปจากตัวฉัน ก่อนปลายจมูกโด่งจะฝั่งตัวลงมายังแก้มนุ่มเสียรุนแรง 

"ฟอด! หอมเหลือเกินกอบัว" 

"พี่อินทร์หยุดเถอะนะจ๊ะ" 

พยายามยกมือค้ำยันอกแกร่ง เกรงว่าระยะห่างระหว่างเรามันจะลดลงเรื่อยๆ ไม่ผิดไปจากคำบอกเล่าของเพื่อนฉันเลยสักนิด หากได้อยู่ใกล้ผู้ชายก็ไม่ต่างจากกองฟางกับเปลวเพลิง 

"เอ็งรู้ตัวหรือเปล่าพี่ยังคงโทษตัวเองทุกเช้าค่ำ หากพี่ไม่พาเอ็งลงมาจากหมู่บ้านบนเขาคำสาปกลิ่นสาปสางของเอ็งคงไม่เกิดขึ้น" 

"แม้จะรู้อยู่เต็มอก แต่ก็เป็นฉันเองที่ดึงดันจะลงมากับพี่ กอบัวต้องขอบคุณพี่ต่างหากพี่อินทร์ ^^ " 

ส่งยิ้มผ่านความมืดหวังจะส่งไปให้ถึงชายบนร่าง ก่อนร่างนั้นจะทรุดตัวมุดหน้าลงบริเวณลำคอ

"มะ มันจะเหม็น!" 

"ขอให้พี่ได้อยู่แบบนี้ครู่หนึ่ง...นะ" 

มันก็ได้อยู่หรอก แต่เขาจะไม่ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจที่มันดังโครมครามใช่ไหม 

_________