สาปสางรักเมียพรานป่า NC+

______

"พรานอินทร์รูปหล่อฝีมือการล่าสัตว์ไม่เป็นสองรองใคร ทั้งยังเชี่ยวชาญเรื่องการเดินป่าเป็นที่เลื่องลือไปไกลถึงคนเมือง ใครต่างก็ต้องการตัว คนดีๆ แบบนั้นไหงถึงได้เลือกที่จะมีเมียน้อยเป็นเด็กเขากลิ่นสาปสางแบบนั้นกัน" 

"จะพูดก็พูดเถอะ คนบนเขาห่างไกลความเจริญแบบนั้นเล่นของต่ำกันทั้งนั้น" 

"ตาย! งั้นพรานอินทร์ก็อาจจะโดนของจากเด็กเขาคนนั้นรึ ถึงขั้นเอามันเป็นเมียน้อยออกหน้าออกตาเกินลูกสาวผู้ใหญ่ลือ" 

"ข้าคิดว่าเป็นแบบนั้น หนูข้าวหอมทั้งสวยทั้งดูดี อีกทั้งยังเป็นถึงขวัญใจประจำหมู่บ้าน ตอนที่แต่งงานกันก็ดูชื่นมื่นรักกันดี แต่ไหงผ่านไปไม่ถึงปีพรานอินทร์ถึงลากอีเด็กเขาลงมาอยู่กระท่อมท้ายหมู่บ้านก็ไม่รู้" 

"จุ๊ๆ! อีเด็กนั่นมันมาแล้ว" 

"......" 

อีเด็กนั่นที่ว่าคือฉันคนนี้เอง กอบัว เด็กเขาที่มีกลิ่นสาปสางอย่างที่ชาวบ้านลือกัน ฉันอายุยี่สิบสี่ปีกำพร้าพ่อแม่ส่วนย่าที่อยู่ด้วยกันก็ป่วยตายทิ้งฉันไว้ในหมู่บ้านบนเขาอย่างเดียวดาย กระทั่งฉันได้ออกไปหาผักป่าเจอเข้ากับพรานอินทร์ พรานหนุ่มรูปหล่อมากความสามารถ เขาเป็นคนช่วยฉันออกมาจากวังวนความเศร้า จนถึงตอนนี้ฉันได้ย้ายมาอยู่หมู่บ้านเชิงเขา เป็นหมู่บ้านที่มีความเจริญกว่าบ้านเกิดฉันอย่างมาก

"ก็ว่ากลิ่นอะไรเหม็นเน่า ที่แท้ก็เป็นกลิ่นของพวกเล่นของต่ำนี่เอง" 

ไม่ต้องเหลือบมองซ้ายมองขวาฉันก็พอจะรู้ ว่าป้าเจ้าของร้านขายผักหมายถึงใคร 

"ถ้าจะมาซื้อของบอกไว้ก่อนว่าพวกข้าไม่ขายให้เอ็ง นอกจากจะเล่นของต่ำตมแล้วยังมาเป็นมือที่สามอีกหน้าไม่อาย" 

"ฉันไม่ได้มาเป็นมือที่สามของใคร" 

"เหอะ! เห็นพวกข้าโง่นักหรือไง อย่างเอ็งไม่เรียกว่ามือที่สามจะเรียกว่าอะไร ถูกพรานอินทร์รับมาเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่างดี" 

"ไม่นะนั่นพรานเขาแค่สงสารและให้ที่อยู่ที่กินกับฉันเท่านั้นเอง" 

แม้ความจริงแล้วฉันจะตกหลุมรักพรานอินทร์เข้าอย่างจังก็เถอะ แต่จริงๆ แล้วฉันกับพรานอินทร์ไม่เคยล่วงเกินกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว รู้อยู่เต็มอกว่าพรานอินทร์มีเมียที่ทั้งสวยทั้งน่ารักอยู่ก่อนแล้ว นั่นจึงทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย 

"บอกไว้ก่อนเลยนะว่าเอ็งน่ะไม่ได้สะไม่ได้สวยสักเท่าไหร่หรอก มีดีก็แค่รูปร่างหน้าตา แต่แม่ข้าวหอมของพวกฉันเธอดูดีทั้งภายนอกและภายใน นอกจากหน้าตาจะสวยสง่ากิริยามารยาทอ่อนช้อยแล้วยังมีจิตใจที่อ่อนโยน" 

"ใช่ รู้ตัวเองดีแล้วก็รีบออกไปห่างๆ จากร้านพวกฉันสักที รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวหล่อนน่ะมีกลิ่นสาปสางเหม็นเน่าอย่างกับสัตว์ตาย อี๊แหวะ!! จะอ้วก" 

"อึก!" 

เพราะคำสาปหรือเปล่านะฉันถึงได้มีกลิ่นเหม็นเน่าถึงเพียงนี้ ผู้คนที่พบเจอต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันถึงกลิ่นสาบสางในตัวของฉัน แต่ทำไมตัวฉันถึงไม่ได้กลิ่นของมันเลยล่ะ?

"เอ็งไปไหนมารึกอบัว พี่ตามหาอยู่ตั้งนาน"

ระหว่างที่เดินก้มหน้ากลับจากตลาดเจอเข้ากับพรานอินทร์ที่กำลังยืนกอดอกรอฉันอยู่ก่อนแล้ว 

"ปะ ไปตลาดมาจ้ะ" 

"ฮืม ทำไมไม่ใช้ไอ้ดำไป" 

พี่ดำ เป็นลูกน้องของพรานอินทร์ มักจะถูกใช้ให้มาเฝ้าและรับหน้าที่เป็นคนไปซื้อของให้ฉันที่ตลาด

"วันนี้ฉันเห็นพี่ดำเขาดูยุ่งๆ เลยไม่อยากรบกวน" 

"คนอย่างมันยุ่งกับเขาเป็นด้วยรึ" 

ดูเหมือนพรานนอินทร์จะไม่เชื่อยังคงใช้สายตากวาดมองหาพี่ดำในบริเวณบ้าน จนสายตาไปสะดุดเข้ากับร่างชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งหย่อนเบ็ดอยู่บนโขดหินข้างลำธารบริเวณหลังบ้าน 

"นั่นไงกูว่าแล้ว ที่แท้ก็มัวแต่ตกปลาอยู่นี่เอง" 

เห็นท่าว่าพรานอินทร์จะเดินเข้าไปกระชากคอพี่ดำเพื่อสั่งสอนเหมือนอย่างเคย ฉันรีบกระโดดไปคว้าแขนรั้งร่างใหญ่เอาไว้

"เดี๋ยวจ้ะ!"

"อะไรของเอ็งกอบัว พี่จะไปด่ามัน"

"ไม่ต้องด่าพี่ดำหรอก กอบัวออกไปโดยไม่ได้ร้องขอพี่เขาเอง อย่าไปโทษพี่ดำเขาเลยนะจ๊ะ"

พอคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำเอาฉันถึงกับเศร้า ไม่คิดว่าชาวบ้านจะเปรียบเทียบฉันและ ข้าวหอม เมียของพรานอินทร์ราวฟ้ากับเหวถึงเพียงนี้

"ทำหน้าแบบนั้นเอ็งเป็นอะไร" 

"!!!" 

ถึงกับหลุดออกจากภวังค์เมื่อจู่ๆ ฝ่ามือหนาผู้ใหญ่ยกประคองกรอบหน้าของฉันทั้งสองข้าง สายตาคู่ดุดันเกรี้ยวกราดในครานี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นจ้องมองนัยน์ตาฉันด้วยความห่วงใย ไหงหัวใจเจ้ากรรมถึงเอาแต่สั่นระรัวเต้นไม่เป็นจังหวะ ต้องบอกตัวเองอีกกี่ครั้งว่าชายที่อยู่ตรงหน้านั้นมีเจ้าของแล้ว

"ปะ เปล่าจ้ะฉันไม่ได้เป็นอะไร" 

"ไม่ได้เป็นอะไรแล้วทำไมสายตาของเอ็งมันถึงเหมือนคนจะร้องไห้แบบนั้น บอกพี่มาว่าใครทำอะไรให้เอ็งเจ็บช้ำน้ำใจ"

สายตาที่จ้องมองมาแปรเปลี่ยนเป็นอีกคน เขาจ้องมองคาดคั้นรอความจริงจากปากฉันด้วยท่าทีกดดัน 

"ชะ ชาวบ้านบอกว่าฉันมาเป็นเมียน้อยของพี่อินทร์ และยังบอกอีกว่าฉันเล่นของต่ำเนื้อตัวมีกลิ่นสาปสางเหม็นเน่าเหมือนสัตว์ตาย ฮึก!" 

ทั้งพี่พยายามอุดกั้นข่มน้ำตาเอาไว้แล้วสุดท้ายมันก็รินไหลอาบแก้มทั้งสองอยู่ดีฉันเร่งยกหลังมือซับหยดน้ำตา แต่ถึงแบบนั้นก็ยังไม่ทันเรียวนิ้วโป้งของพี่อินทร์ที่ฉกฉวยปาดเช็ดมันก่อนฉันเสียอีก

"แบบนี้ไงล่ะพี่ถึงไม่อยากให้เอ็งออกจากบ้าน คนในหมู่บ้านนี้ยังไม่รู้จักเอ็งดีพอ เพราะงั้นอย่าไปเก็บคำพูดเหล่านั้นมาใส่ใจจะดีซะกว่า" 

ไม่รู้เพราะคำพูดอ่อนโยนน้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเป็นยารักษาบาดแผลในใจ หรือเพราะรอยยิ้มนุ่มนวลจากพรานอินทร์กันแน่ ที่ทำให้หัวใจของฉันมันเต้นรุนแรงจนลืมความเจ็บปวดที่เผชิญมา มันรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก 

"แล้ว...พี่อินทร์ไม่เหม็นสาบตัวฉันหรือจ๊ะ?" 

___________

สวัสดีค่ะ ผลงานของไรท์เตอร์ตัวน้อยๆ ปลาวาฬคนนี้ทีนะคะ อย่างไรก็ขอฝากนักอ่านเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ 

ไปอ่านกันต่อเลยย ^^