บทที่ 15 ไม่อาจยอมรับ

บทที่ 15

ไม่อาจยอมรับ

เมื่อกลับมาถึงจวน เซี่ยเหวินหรงก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ แม้ว่าหยางซูมี่และบ่าวรับใช้จะมารอต้อนรับเขา แต่ทำไมบรรยากาศช่างดูห่างไกลจากความยินดีนัก

เขาสัมผัสได้ถึงสายตาที่กล่าวโทษเขามาจากทางพวกบ่าวรับใช้ แม้จะก้มหน้ามองต่ำ แต่ทุกคนต่างก็ลอบส่งสายตาผิดหวังมาให้เขา แม้แต่พ่อบ้านหลินก็เป็นไปกับเขาด้วย แต่คนที่ควรจะต้องผิดหวัง เสียใจกลับเพียงหันมาสบตา แล้วยกยิ้มอ่อนโยนส่งมาให้เขา แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าสายตาของมี่มี่ดูแข็งกร้าวยิ่งนัก

"ยินดีต้อนรับกลับมาเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ"

ทุกคนส่งเสียงกล่าวคำยินดีพร้อมกัน เซี่ยเหวินหรงพยักหน้าแล้วหันไปทางหยางซูมี่

"ลำบากเจ้าแล้วมี่เอ๋อร์ เราเข้าไปข้างในกันเถิด"

เซี่ยเหวินหรงกำลังจะเข้าไปประคองหยางซูมี่ แต่นางกลับขยับตัวหนี พลางหันไปสั่งความกับสาวใช้ให้ไปเตรียมอาหารและน้ำอาบให้ชินอ๋อง มือหนาชะงักกลางอากาศคว้าเพียงอากาศธาตุเท่านั้น เขากระแอมไอแก้เก้อออกมา หันไปทางไป๋เยียนองครักษ์ที่ให้คอยดูแลหยางซูมี่อย่างสงสัยกับท่าทางของนาง แต่เขาได้รับเพียงสีหน้ากระอักกระอ่วนของไป๋เยียน นี่สินะสิ่งที่เสด็จพี่เคยตรัสไว้กับเขา ใจสตรียากแท้หยั่งถึง

บรรยากาศภายในใจเซี่ยเหวินหรงดูมืดหม่นยิ่งนัก เขาที่เป็นชินอ๋องผู้เป็นเจ้าของจวนกลับถูกหมางเมิน ส่วนพระชายากลับดูใบหน้าผ่องใส ยิ้มแย้มสดใส หัวเราะร่าเริงกับสาวใช้คนสนิท แต่แววตากลับไม่ได้มีความสุขไปด้วย

พวกบ่าวรับใช้ต่างถือข้างฝ่ายพระชายา เพราะตลอดเวลาที่ชินอ๋องไปออกรบ พระชายาต่างดูแลบ่าวไพร่ด้วยใจโอบอ้อมอารี ไม่เคยสั่งลงโทษอย่างรุนแรง และไร้เหตุผลเลย หากทำผิดจะลงโทษโดยการตัดเบี้ยเลี้ยงและทำโทษโดยการตีมือ หากบ่าวรับใช้ล้มป่วย ไม่สามารถมาทำงานได้ พระชายาก็ทรงให้ตามหมอมารักษา ค่ายาค่ารักษาล้วนเบิกจากจวนชินอ๋อง

อาหารการกินก็อุดมสมบูรณ์ ทั้งยังมีอาหารหน้าตาแปลกใหม่แต่รสชาติเลิศล้ำให้ได้กินกันบ่อยครั้ง เพราะเช่นนี้บ่าวรับใช้ต่างเทิดทูน รักใคร่พระชายาด้วยใจจริง ส่วนชินอ๋องผู้เป็นเจ้านายอย่างแท้จริงทุกคนต่างยังคงเคารพยำเกรงพระองค์ แต่เพราะพระองค์ทำให้พระชายาทรงเจ็บช้ำน้ำใจ โดยรับพระชายารองเข้ามาที่จวนชินอ๋อง พวกเขาจึงพากันหมางเมินพระองค์

หลังจากกินข้าวอาบน้ำแล้ว เซี่ยเหวินหรงก็เดินไปหาหยางซูมี่ที่เรือนมู่หยางเพราะตั้งแต่ที่หยางซูมี่ได้ข่าวเรื่องที่เซี่ยเหวินหรงจะรับลี่จิ่นเข้ามา หยางซูมี่ก็ได้ย้ายมาพำนักยังเรือนมู่หยางแทนเรือนหลัก ซึ่งเรือนมู่หยางนั้นอยู่ข้างๆ กับเรือนหลักไม่ได้ห่างไกลกันมากนัก

เซี่ยเหวินหรงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่ชายแดนเหนือให้หยางซูมี่ฟัง ทุกเรื่องราวเขาเล่าอย่างไม่ปิดบังแม้เพียงครึ่งคำ หยางซูมี่รับฟังอย่างตั้งใจ ไม่ได้เอ่ยขัด แต่หลังจากฟังจนจบ ร่างบางลุกขึ้นแล้วเดินวนไปวนมาภายในห้อง เรียวคิ้วขมวดกันเป็นปม ริมฝีปากอวบอิ่มขบกัดกันเบาๆ อย่างคนที่กำลังใช้ความคิด

หยางซูมี่จมกับความคิดของตนเอง นางเงยหน้าหันมาสบตาคมเข้ม ร่างบางกัดปากอวบอิ่มของตนเองอย่างตัดสินใจ เมื่อคิดไตร่ตรองดีแล้วจึงหันมาเผชิญหน้ากับพระสวามี ยอมรับเลยว่านางเริ่มเปิดใจให้กับเขาแล้ว แต่เรื่องนี้มันเกินที่นางจะรับไหวจริงๆ

หยางซูมี่เข้าใจในความจำเป็นของเซี่ยเหวินหรง แต่ทำไมบุรุษถึงมักเหมือนกันหมดชอบคิดว่าสิ่งที่ตนเองทำเป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้ว ไม่เคยคิดที่จะปรึกษากับภรรยาข้างหมอนเช่นนางเลย เพียงฟังจากที่เขาเล่ามานางก็รู้แล้วว่าลี่จิ่นนั้นจะต้องเป็นสายสืบของใครบางคนเป็นแน่ ใครกันที่มีอำนาจถึงกับสามารถเข้ามากำหนดชีวิตของผู้อื่นได้ แล้วยังเรื่องที่เขาเกือบจะหลับนอนกับลี่จิ่นอีก นั้นคงจะเป็นวิชาสะกดจิตเป็นแน่

หากการที่ชินอ๋องรับลี่จิ่นเข้ามาในจวนจะไม่เป็นการเปิดโอกาสให้นางเข้ามาทำให้แผนการสำเร็จหรอกหรือ กลยุทธ์เอาศัตรูมาไว้ใกล้ตัวนั้น นางไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง มันเสี่ยงเกินไป ระหว่างฝ่ายที่ป้องกัน กับฝ่ายที่หาโอกาสนั้นมันต่างกัน บุรุษผู้นี้ช่างโง่เง่าสิ้นดี หยางซูมี่สบถในใจอย่างหงุดหงิด

“ข้าเข้าใจในความจำเป็นของชินอ๋องที่จะรับนางเข้ามา แต่ท่านคิดดีแน่แล้วหรือเจ้าคะว่าท่านจะสามารถจัดการกับนางได้ เพียงแค่ท่านโดนนางสะกดจิต ท่านก็หลงลืมตัวตนไปแล้ว หากนางตั้งใจจะสังหารข้าเล่าเจ้าคะ”

หยางซูมี่เอ่ยอย่างสงสัย แต่ในแววตาคู่งามกลับไม่มีความหวาดกลัวเลย

“พี่จะให้ไป๋เฟิงเข้ามาคอยปกป้องเจ้า นางเป็นองครักษ์ไป๋หู่ที่ฝีมือดี”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

หยางซูมี่พยักหน้าเข้าใจ แล้วเดินไปหยุดยืนอยู่ต่อหน้าร่างหนา เรียวแขนโอบรอบคอหนา มองสบตาด้วยท่าทางยั่วยวน เซี่ยเหวินหรงถึงกับหายใจสะดุดกับท่าทางของหยางซูมี่

เขาก้มลงมาจุมพิตที่ปากอวบอิ่ม ลิ้นสากไล่ต้อนกวาดชิมน้ำหวาน มือหนาเลื่อนไปปลดสายคาดเอวของร่างบางออก แต่ก่อนที่เขาจะเลื่อนมือไปสัมผัสกับร่างนุ่มนิ่มนั้น หยางซูมี่ก็ผลักอกกว้างออกเดินถอยหลังห่างออกมา ร่างสูงมองอย่างสับสนงุนงง

“ข้าเข้าใจในสิ่งที่ท่านทำเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่อาจจะยอมรับได้ ข้าเป็นสตรีขี้หึง และหวงของของตนเองมาก ข้ายอมให้ท่านรับนางเข้ามาที่จวนได้ แต่นับต่อจากนี้ท่านไม่อาจจะเข้ามาในเรือนมู่หยางของข้าได้อีก และห้ามมาแตะต้องตัวข้า จนกว่านางจะออกไปจากจวน ข้าถึงจะยอมร่วมหอกับท่าน”

หยางซูมี่เอ่ยจบก็เรียกซินซินให้เข้ามา นางหันมาพยักหน้าไปทางประตูเป็นเชิงไล่เขากลายๆ เซี่ยเหวินหรงได้แต่ฮึดฮัดในใจ มองร่างบางที่เข้ามายั่วยวนเขาแล้วก็ถอยหนี เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย แล้วเดินออกจากเรือนมู่หยางไปด้วยความงุ่นง่าน

“ทำเช่นนี้ ชินอ๋องจะไม่ทรงกริ้วพระชายาหรือเพคะ”

ซินซินเอ่ยอย่างกังวล ท่าทางของชินอ๋องที่ออกจากเรือนดูไม่พอใจยิ่งนัก

“ช่างเขาสิ อยากทำอะไรแล้วไม่มาถามความเห็นของข้าก่อน เหอะ คิดจะเอาอสรพิษมาไว้ในจวน ส่วนตัวเองนั้นวันๆ อยู่แต่กับค่ายทหาร คนที่ต้องรับมือกับนางก็คือข้า”

ยิ่งคิดหยางซูมี่ก็ยิ่งหงุดหงิดกับคนต้นเรื่อง อีกเพียงแค่ 7 วันนางก็ต้องมาสวมหน้ากากร่วมยินดีกับภรรยาอีกคนของเขา

จวนตระกูลลู่

วันนี้คือวันมงคลที่ลู่ลี่จิ่น บุตรีบุญธรรมของท่านรองแม่ทัพลู่เหอกัง และหลานสาวบุญธรรมของแม่ทัพลู่เหอหมิง จะเข้าพิธีแต่งงานกับชินอ๋องเซี่ยเหวินหรง แม้จะแต่งไปเป็นพระชายารองแต่ก็ถือว่ามีเกียรตินัก การได้เกี่ยวดองกับเชื้อพระวงศ์ที่เป็นถึงชินอ๋องของแคว้นเซี่ยนับว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก

หน้าจวนตระกูลลู่ปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายมงคล ฝูงชนล้วนมามุงดูงานมงคล เกี้ยวเจ้าสาวมี 6 คนหามด้วยกัน หน้าขบวนเจ้าสาวมีขันทีข้างกายของชินอ๋องมารับเจ้าสาวขึ้นเกี้ยว

ลู่เหอกังขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยพอใจนัก เขาไม่คิดว่าชินอ๋องจะส่งเพียงขันทีมารับเจ้าสาว ส่วนลี่จิ่นนั้นนางมองไม่เห็นเพราะผ้าคลุมหน้า คิดเพียงแต่ว่าเซี่ยเหวินหรงจะทรงมารับนางด้วยพระองค์เอง แต่ท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปของลู่เหอกังทำให้นางได้แต่นึกสงสัย

“เชิญเจ้าสาวขึ้นเกี้ยว”

แม่สื่อร้องเรียก ลู่เหอกังประคองให้ลี่จิ่นขึ้นไปนั่งในเกี้ยว เพราะว่าลี่จิ่นไม่มีพี่ชายหรือน้องชาย ลู่เหอกังจึงทำหน้าที่ประคองนางขึ้นเกี้ยวแทน

ขบวนเจ้าสาวเดินทางไปที่จวนชินอ๋อง เมื่อมาถึงหน้าจวนแต่ขบวนเจ้าสาวก็ยังไม่หยุด แต่กลับเดินเรียบข้างกำแพงจนไปหยุดอยู่ที่ประตูข้างของจวนชินอ๋องแทน แม่สื่อทำเพียงเข้ามาประคองลี่จิ่นให้เข้าไปข้างใน แต่ภายในจวนชินอ๋องกลับดูเงียบเชียบมีเพียงผ้ามงคลสีแดงที่ผูกไว้ตามที่ต่างๆ แขกเหรื่อที่ควรจะมาร่วมกันยินดีกลับไม่มีเลย พิธีกราบไหว้ฟ้าดินก็ไม่มี ลี่จิ่นทำได้เพียงกำมือแน่นจนเล็บคมยาวที่ตัดแต่งมาอย่างดีทิ่มแทงเข้าไปในฝ่ามือของนางจนมีเลือดไหลซึมออกมา ท่านอ๋องช่างหยามเกียรตินางยิ่งนัก

แม่สื่อประคองลี่จิ่นให้เข้าไปที่เรือนเหมยฮวาที่อยู่ด้านหลังของเรือนมู่หยาง ที่ห่างออกไป 1 ลี้ กว่าที่ทั้งหมดจะเดินไปถึงเรือนเหมยฮวาก็ใช้เวลาค่อนข้างนาน ตลอดทางที่เดินมามีบ่าวรับใช้หยุดมองดูอย่างสนใจ แล้วกลับไปทำงานของตนเองต่อ

เมื่อเข้ามานั่งที่เรือนเหมยฮวา ลี่จิ่นนั่งรอคอยในห้องหอด้วยใจที่หมายมาด อาหารมงคล และสุรามงคลวางอยู่บนโต๊ะ หลังจากทุกคนออกไปกันหมด นางเดินตรงไปที่อาหาร ใช้เข็มเงินสำหรับตรวจพิษจุ่มไปในอาหารและสุรา

เมื่อไม่พบความผิดปกติจึงยกยิ้มหวานอย่างพอใจ นำขวดหยกที่แอบซ่อนไว้ในสายคาดเอวออกมา ข้างในขวดบรรจุยามนต์เสน่ห์ที่นางคิดค้นขึ้นมาเอง ตัวยามีฤทธิ์คล้ายยาปลุกกำหนดแต่มีฤทธิ์แรงยิ่งกว่า ประกอบกับมนต์สะกดของนาง ครั้งนี้ชินอ๋องไม่รอดเงื้อมมือของนางแน่