บทที่ 14 กลับเมืองหลวง   

บทที่ 14

กลับเมืองหลวง

พ่อบ้านหลินเมื่อทราบข่าวจากจดหมายที่ชินอ๋องส่งมาถึงเขา ว่าชินอ๋องจะทรงรับพระชายารองเข้ามาก็รู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก จะบอกกล่าวพระชายาหยางซูมี่ก็ไม่กล้า จะไม่บอกก็ไม่ได้ เพราะชินอ๋องทรงส่งจดหมายฝากมาให้พระชายาด้วย ทั้งยังย้ำมาในจดหมายที่เขียนถึงเขาว่า อย่าได้สนใจกับข่าวลือ ให้พระชายาเชื่อมั่นในท่านอ๋อง

ตัวเขานั้นก็เริ่มแก่จนผมสีขาวขึ้นแซมผมสีดำแล้ว ยังต้องมาวุ่นวายเรื่องราวความรักของหนุ่มสาวอีก เขาได้แต่ถอดถอนใจ อยากจะรู้นักว่าทำไมท่านอ๋องถึงกล้ารับพระชายารองเข้ามา รู้ทั้งรู้ว่าพระชายานั้นทรงชิงชังบุรุษหลายใจ และรังเกียจการใช้สามีร่วมกับสตรีอื่น

สิ่งที่พ่อบ้านหลินกังวลไม่ผิดจากที่สองสาวใช้คนสนิทของหยางซูมี่ที่กำลังกังวลอยู่ตอนนี้เลย หลังจากที่หยางซูมี่ทราบข่าวเรื่องการรับพระชายารอง นางก็เปลี่ยนไป จากปกติที่มักจะใช้เวลาว่างแต่งหนังสือ นางกลับไปนั่งที่ศาลาจวี๋ฮวา นั่งทอดสายตาออกไปไกลแสนไกล เหมือนกำลังมองทะลุให้เห็นไปถึงยังชายแดนเหนือ อยากจะถามพระสวามีว่าเหตุใดถึงต้องรับชายารองเข้ามา ทำไมไม่บอกนางก่อน ทำไมยังไม่กลับมาอีก ทำไม ทำไม และทำไม

หลังจากทำใจมา 3 วัน พ่อบ้านหลินมาขอเข้าพบพระชายายื่นจดหมายของชินอ๋องส่งถึงมือของพระชายา เขาถอยหลังออกไปยืนข้างๆ กับเจินเจินและซินซินโดยลอบสังเกตสีหน้าของพระชายา หยางซูมี่เปิดอ่านจดหมายของเซี่ยเหวินหรง ในจดหมายเขียนไว้ว่า

'พี่จำเป็นต้องรับลี่จิ่นมาเป็นชายารอง ขอให้มี่มี่โปรดจงเชื่อมั่นในตัวพี่ แล้วพี่จะรีบกลับไปอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เจ้าเข้าใจ'

เซี่ยเหวินหรง

หยางซูมี่อ่านจดหมายถึง 3 รอบ คิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมา ในจดหมายไม่ได้อธิบายอะไรมาก คงต้องรอให้เขามาอธิบายให้นางฟังด้วยตนเอง นางคงทำได้เพียงเฝ้ารอคอยบุรุษที่นางเริ่มเปิดใจแล้วกลับมาก่อน พร้อมกับสตรีที่จะมาเป็นภรรยารองอีกคนของพระสวามี

"ข้าเข้าใจแล้ว พ่อบ้านหลินไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าจะรอชินอ๋องกลับมา" หยางซูมี่เอ่ยกับพ่อบ้านหลินให้เขาสบายใจ

นางสังเกตว่าเขาลอบมองนางอยู่ตลอดเวลา คงกำลังนึกเป็นห่วงนางอยู่ รวมถึงซินซินและเจินเจินด้วย สาวใช้ทั้งสองของนางต่างไม่ยอมให้นางอยู่คนเดียวเลย จะต้องมาคอยเฝ้าตลอด ทั้งที่ปกติเจินเจินจะชอบออกไปสืบข่าวจากข้างนอกมาบอกเล่าให้นางฟัง และซินซินที่ชอบเข้าไปอยู่ในครัวคอยกำกับการทำขนมกับพ่อครัวของจวนชินอ๋อง เพื่อให้นำมาให้นางทานเสมอ เห็นเช่นนี้หยางซูมี่ก็อดจะเอ็นดูสาวใช้ตัวน้อยของนางไม่ได้เลย

ตลอดการเดินทางของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬเป็นไปด้วยความล่าช้า เดิมทีจากชายแดนเหนือถึงเมืองหลวงหากเร่งรีบจะใช้เวลา 10 วัน แต่ถ้าเดินทางอย่างไม่รีบร้อนจะใช้เวลา 15 วัน แต่นี่ล่วงเข้าไปถึงเกือบหนึ่งเดือนถึงพึ่งมาถึงประตูเมืองหลวง ภายในใจของทหารลอบตำหนิลี่จิ่นที่เป็นตัวต้นเหตุ

พวกเขาต่างก็พอจะเข้าใจได้ว่านางเคยเป็นธิดาเทพมาก่อน ทั้งยังเป็นสตรีที่ร่างกายมักจะอ่อนแอมากกว่าบุรุษเช่นพวกเขา แต่นี่นางกลับมักสั่งให้หยุดขบวนอยู่บ่อยครั้ง ด้วยเพราะนางเวียนหัวบ้างล่ะ ขอออกมาขี่ม้าบ้าง แต่นางกลับขี่ม้าไม่เป็น ต้องให้ทหารคอยจูงม้าให้ ทั้งยังเจ็บป่วยอยู่บ่อยครั้ง

ยามกลางวันลี่จิ่นก็บ่นว่าอากาศร้อนเกินไปขอหยุดพักชั่วครู่ ยามกลางคืนก็บ่นว่าหนาวจนเข้ากระดูก จึงขอปันผ้าห่มมาจากชินอ๋อง ซึ่งพระองค์ก็ทรงมอบให้ด้วยความจำใจ พอพบเห็นบรรยากาศทิวทัศน์ธรรมชาติที่งดงาม ก็ขอหยุดพักเพื่ออยากจะหยุดชมความงามของธรรมชาติ

เมื่อพบเจอกับน้ำตกเป็นต้องขอหยุดพักสัก 3-4 วัน โดยลี่จิ่นมักแอบออกมาเล่นน้ำตอนที่เซี่ยเหวินหรงมาอาบน้ำชำระล้างร่างกาย จนเซี่ยเหวินหรงต้องหนีไปอาบน้ำในยามค่ำคืนแทน

อาหารการกินก็ไม่ถูกปาก มักขอให้ชินอ๋องส่งทหารเพื่อปลีกตัวออกจากขบวนเพื่อไปซื้ออาหารจากเหลาอาหารที่มีอยู่ระหว่างทางมาให้นางกิน มีเพียงเรื่องนี้ที่เซี่ยเหวินหรงมิอาจปล่อยผ่านได้ ทหารของเขาหาใช่บ่าวรับใช้ที่จะมาทำตามคำให้เรื่องส่วนตัวของผู้ใดไม่ เรื่องนี้ทำให้เซี่ยเหวินหรงได้ใจทหารเป็นอย่างมาก

การกระทำของลี่จิ่นทำให้ทหารทั้งกองทัพต่างเอือมระอากับพฤติกรรมของนาง รองแม่ทัพลู่เหอกังที่เดินทางมาด้วยก็มีใบหน้าเขียวคล้ำ เขาเข้าไปตำหนิลี่จิ่นอย่างรุนแรงให้ประพฤติตัวให้ดี นางยังไม่ได้แต่งเข้าจวนชินอ๋องอย่าพึ่งลำพองใจไป ลี่จิ่นแม้จะไม่พอใจนักแต่นางก็ยังคงเก็บอารมณ์ความรู้สึก หันกลับมาเอ่ยขอโทษ และสัญญาว่านางจะไม่กระทำตัวเช่นนี้อีก

ในที่สุดกองทัพของอ๋องทมิฬก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง เซี่ยเหวินหรงเดินทางไปขอเข้าพบเซี่ยเฟยหลงทันที ส่วนลี่จิ่นกับรองแม่ทัพลู่เหอกังก็ขอแยกทางกลับไปที่จวนตระกูลลู่ เพื่อเล่าเรื่องราวให้ท่านแม่ทัพลู่เหอหมิง พี่ชายใหญ่ของเขาให้ทราบเรื่องการแต่งงานของลี่จิ่นกับชินอ๋อง

ห้องทรงอักษรในตำหนักเฉียนชิง

เกากงกงขันทีข้างกายของฮ่องเต้เซี่ยเฟยหลง รายงานการมาถึงของชินอ๋องเซี่ยเหวินหรง เมื่อจบการรายงานเซี่ยเฟยหลงรีบอนุญาตให้เข้ามาทันทีให้เข้ามาที่ห้องทรงอักษรทันที

“ถวายพระพรเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยเหวินหรงค้อมตัวคารวะ เซี่ยเฟยหลงโบกมือให้ลุกขึ้น พระองค์เงยพระพักตร์ขึ้นจากฎีกา หยุดพระหัตถ์ที่กำลังเขียนพู่กันลงในม้วนไม้ไผ่ลง แล้วทรงลุกขึ้นไปนั่งยังโต๊ะที่ตั้งอีกฟากหนึ่งของห้อง เซี่ยเหวินหรงเดินตามไปนั่งที่โต๊ะด้วย

“รีบเล่ามา” เซี่ยเฟยหลงเอ่ยถามอย่างเร่งเร้า

“กองทัพของกระหม่อมเอาชนะเผ่าหูเจี๋ยน่าได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้ารู้แล้ว เรื่องนั้นเดี๋ยวเจ้าก็เขียนรายงานมาเอง เจ้าเล่าเรื่องชายารองของเจ้าก่อนเถอะ”

“นางเป็นธิดาเทพของเผ่าหูเจี๋ยน่า มารดาของนางเดิมคือคุณหนูรองลู่ตระกูลลู่สายรอง ตอนนี้รองแม่ทัพลู่เหอกังได้รับนางมาเป็นบุตรบุญธรรมแล้วพ่ะย่ะค่ะ ด้วยความดีความชอบที่นางสังหารหูเจี๋ยลี่นั้น กระหม่อมจึงรับนางมาเป็นชายารองพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าอย่ามาโกหกข้า มันต้องมีอะไรมากกว่านี้ เจ้าบอกความจริงมาให้หมด แล้วอย่าได้คิดจะโกหกอีก หากจะโกหกก็ไปหัดฝึกอย่าให้จมูกของเจ้าขยับก่อน”

เซี่ยเฟยหลงเอ่ยพลางหัวเราะด้วยความขบขัน เจ้าน้องชายคนนี้มีนิสัยหากโกหก จมูกจะขยับ เขาผู้เป็นพี่ชายทำไมจะไม่รู้ เซี่ยเหวินหรงลอบกลอกตา เขาไม่เคยปิดบังเสด็จพี่ได้เลย หลังจากเซี่ยเฟยหลงได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ในใจพลันรู้สึกหนักอึ้ง ลี่จิ่นผู้นี้คงจะเป็นหมากในกระดาษของคนผู้นั้นเป็นแน่

“ข้าไม่เห็นด้วยที่เจ้าจะเอานางมาไว้ใกล้ตัว ข้ากลับมองว่าการทำเช่นนั้นจะมีผลเสียมากกว่าดี หากเจ้ากังวลก็กำจัดนางทิ้งไปเลย”

“กระหม่อมอยากรู้ตัวผู้บงการและเป้าหมายของนางพ่ะย่ะค่ะ อีกอย่างการที่นางมาอยู่ใกล้ๆ ทำให้จับตามองนางได้ง่าย”

“เอาเถอะ ตามแต่เจ้าว่าก็แล้วกัน แล้วชายาของเจ้าเล่า นางว่าอย่างไรบ้าง”

เซี่ยเฟยหลงหันมาถามถึงนางในดวงใจของน้องชาย เขารู้เรื่องคำสัญญาที่น้องชายของเขาให้กับหยางซูมี่ไว้ว่า จะมีนางเป็นนายหญิงของจวนเพียงผู้เดียว แล้วนี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึง 3 เดือนก็จะแต่งชายารองเข้ามาแล้ว

“คือ…กระหม่อมยังไม่ได้บอกนางพ่ะย่ะค่ะ รอให้กลับจวนเสียก่อนแล้วถึงจะเล่าให้นางฟังทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยเหวินหรงเอ่ยตอบย่างตะกุกตะกัก เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ามี่มี่ของเขาจะเข้าใจเขาหรือไม่ เรื่องของบ้านเมืองย่อมต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัว

“ข้าขอเตือนเจ้าในฐานะพี่ชายผู้มีภรรยาหลายคน แค่กๆ ….ผู้อยู่ใกล้กับสตรีมากกว่าเจ้า สตรีอย่างพวกนางนั้นมักจะวางตัวสูงส่ง หรืออ่อนหวานอ่อนโยน แต่ภายในใจนั้นย่อมไม่ชมชอบให้สามีมีคนอื่น ปากบอกว่ารับได้ แต่ภายในใจย่อมเจ็บปวด ยิ่งความแค้นของสตรีนั้นลึกล้ำเป็นอย่างมาก พวกนางจะฟาดฟันศัตรูด้วยวิธีการทั้งทางตรงและทางอ้อม ไม่ได้เผชิญหน้าหรือท้าชนดั่งเช่นบุรุษ

สตรีเช่นหยางซูมี่นั้น ข้ามองออกว่านางนั้นฉลาดรอบคอบ สุขุม และมีความอดทนดูได้จากการที่นางเล่นงานอดีตคู่หมั้นของนาง ที่รอเวลาให้ผ่านไปถึง 2 ปี ถึงจะเล่นงานร้านค้าตระกูลเสิ่นจนไม่อาจจะค้าขายได้อีก แล้วยังลอบวางยาที่ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้กับสตรีที่ใช้มารยามาแย่งอดีตคู่หมั้นของนางไป เจ้าลองไตร่ตรองให้ดีเถอะ” เซี่ยเฟยหลงสั่งสอนน้องชาย

หยางซูมี่นั้นหากไม่มีใครทำร้ายนางก่อน นางก็จะอยู่เฉยๆ แต่หากกล้ามารังแกนางหรือคนในตระกูลของนาง นางจะเอาคืนอย่างสาสม เปรียบเหมือนสัตว์ที่จำศีลที่รอเวลาออกล่าเหยื่อ

เซี่ยเหวินหรงเองก็รู้เรื่องที่หยางซูมี่เล่นงานคุณชายใหญ่เสิ่นอวี๋เหยาดี เพราะเขาเคยสั่งให้คนไปสืบมา เพื่อหวังจะขัดแข้งขัดขาอีกฝ่ายที่กล้าหักหลังมี่มี่ของเขา แม้เขาจะลอบขอบคุณอีกฝ่ายที่หันไปเลือกสตรีเจ้ามารยาแทนก็ตาม เรื่องที่มี่มี่ของเขาทำนั้นสะอาดหมดจรดมาก ถ้าไม่ใช่เพราะไป๋เย่มีฝีมือคงไม่อาจสืบได้ ไม่คาดว่าเสด็จพี่เองก็ทรงทราบเช่นกัน