Partager

บทที่ 4 ตัวประกอบ 1/2

last update Date de publication: 2025-01-03 15:55:28

บทที่ 4

ตัวประกอบ

รถม้ากลางเก่ากลางใหม่ได้เคลื่อนเข้ามายังหมู่บ้านที่อยู่ไม่ห่างจากอารามเป่าซานมากนัก ตั้งแต่รถม้าที่เคลื่อนเข้ามาก็ได้ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในหมู่บ้าน เพราะไม่บ่อยมากนักที่ในหมู่บ้านจะมีรถม้าขับเข้ามาเช่นนี้ รถม้ายังคงเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดพัก จนกระทั่งรถม้าได้จอดสนิทหน้าบ้านไม้หลังหนึ่งที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน 

"ท่านพี่ขอรับมีรถม้ามาที่บ้านเราขอรับ"

เด็กชายที่อายุน่าจะเท่ากับน้องชายของอวี้หลันเอ่ยเรียกคนในบ้าน ด้วยตอนนี้เขากำลังนั่งถอนผักอยู่ที่แปลงหน้าบ้าน เด็กชายชะเง้อมองรถม้าหน้าบ้านด้วยความสนใจใคร่รู้

"ใครมากันอาหวง"

น้ำเสียงแว่วหวานที่ฟังเปล่งหูเอ่ยถามมาจากในบ้าน พร้อมกับร่างของสตรีนางหนึ่งที่หน้าตามอมแมมเดินออกมาจากในบ้าน นางมองอวี้หลันที่ก้าวลงมาจากรถม้าด้วยความประหลาดใจ

"คุณหนูใหญ่อวี้?" หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ 

"ไม่ได้พบกันนานเลยนะคุณหนูหลัน"

"ได้โปรดอย่าเรียกข้าว่าคุณหนูเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าหาใช่ชนชั้นสูงแล้วไม่ เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น"

ในน้ำเสียงของ 'หลันหนิงเหมย' มีความเศร้าซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยเย็นชา จากคุณหนูสูงศักดิ์ที่มีพร้อมทุกสิ่งอย่าง กลับต้องตกระกำลำบากเพราะตระกูลถูกยึดทรัพย์ด้วยข้อหาฉ้อราษฎร์บังหลวง บิดาถูกสังหารอย่างไร้ความเป็นธรรม มารดาต้องตรอมใจตาย ส่วนนางกับน้องชายต้องออกจากจวนหลังใหญ่มาอยู่บ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน ชีวิตของนางกับน้องชายยากแค้นแสนเข็ญยิ่งนัก

"ข้าขอเข้าไปคุยด้านในได้หรือไม่"

"เชิญเจ้าค่ะ บ้านของข้าออกจะคับแคบเกินไปหน่อยนะเจ้าคะ"

ภายในบ้านของหลันหนิงเหมยนั้นแสนจะเรียบง่าย มีแค่ของใช้ที่ทำจากไม้ราคาถูกเท่านั้น น้ำชาที่เอาออกมารับแขกก็เป็นเพียงชาราคาถูก แต่ถึงอย่างนั้นอวี้หลันก็ไม่ได้มีสีหน้าที่ดูถูกหรือแสดงอาการเหยียดหยามเลย

"นี่คือน้องชายของเจ้าหรือ ชื่ออะไรเล่า?"

"ข้าน้อยชื่อหลันหนิงหวงขอรับ พี่..เอ่อคุณหนูเป็นสหายของท่านพี่หรือขอรับ" หลันหนิงหวงเอ่ยถามด้วยความประหม่า

"เรียกข้าว่าพี่สาวหลันก็ได้ ใช่แล้วล่ะข้าเป็นสหายของพี่สาวเจ้า"

"จริงหรือขอรับ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีสหายมาหาท่านพี่ของข้า"

หลันหนิงหวงตาโตกับคำตอบของอวี้หลัน ก่อนที่เขาจะถูกปรามด้วยสายตาจากพี่สาว

"อาหวง เจ้าไปรอพี่ข้างนอกก่อน พี่มีเรื่องจะต้องพูดคุยกับสหายของพี่"

"ขอรับ"

หลันหนิงหวงตอบรับอย่างว่าง่าย เขาเดินจากไปโดยมีรั่วซีเดินตามมาไม่ห่าง รั่วซีหยิบขนมออกมามอบให้แก่หลันหนิงหวง เด็กชายดีใจเป็นอย่างมาก ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความยินดี หลันหนิงเหมยที่ได้เห็นรอยยิ้มของน้องชายพลันรู้สึกเจ็บแปลบตรงหัวใจ ตั้งแต่ที่พาน้องชายมาอยู่ที่นี่ แม้เขาจะเป็นเด็กร่าเริงและยิ้มให้กับนางเสมอ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นรอยยิ้มกว้างที่ไปถึงดวงตาของเขา 

ภายในใจของหญิงสาวรู้สึกขมฝาดกับชะตาชีวิตของตนเองและน้องชาย

"คุณหนูใหญ่อวี้มาหาข้าถึงที่นี่มีธุระอะไรหรือเจ้าคะ?"

หลันหนิงเหมยเอ่ยปากขึ้นเป็นคนแรก เมื่อภายในบ้านเหลือเพียงแค่พวกนางสองคน

"ข้าต้องการมอบสิ่งที่เจ้าปรารถนา"

"ท่านรู้หรือว่าข้าต้องการสิ่งใด"

หลันหนิงเหมยเลิกคิ้วขึ้น นางไม่เชื่อหรอกว่าสตรีตรงหน้าจะรู้ความปรารถนาของนาง ต่อให้รู้แล้วจะทำสิ่งใดได้ 

"แก้แค้น! เจ้าต้องการแก้แค้นคนที่ทำให้ตระกูลของเจ้าเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ ข้าสามารถช่วยเจ้าได้นะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านล้อข้าเล่นแล้ว คนที่ข้าแค้นที่สุดคือฮูหยินรองอวี้ ท่านจะช่วยข้าเช่นนั้นหรือ อย่าพูดให้ขำไปหน่อยเลย ท่านกลับไปเสียเถิด"

หลันหนิงเหมยหันหน้าไปอีกทาง ดวงตาของนางแดงฉานเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อ 5 ปีก่อน

ตอนนั้นบิดาของนางถูกปรักปรำ ตระกูลของนางถูกริบทรัพย์และบิดาถูกต้องโทษประหารอย่างไม่เป็นธรรม ในวันนั้นมารดาได้ไปเยือนจวนตระกูลอวี้ 

"เฟยเอ๋อร์ ได้โปรดเถิด...เจ้าช่วยพูดกับท่านเสนาบดีทีว่าสามีของข้าหาได้ทำเรื่องเช่นนั้นไม่ เขาถูกใส่ความ"

"ข้าช่วยเจ้าไม่ได้หรอกนะ ที่ตระกูลเจ้าเป็นเช่นนี้ก็ต้องโทษความโง่เขลาของสามีเจ้าเอง"

"จะ...เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

โจวลี่เฟยมองมาอย่างเหยียดหยาม สายตาของนางมีทั้งความดูถูกและสมเพชในตัวสหายผู้นี้

"ถ้าสามีของเจ้ายอมช่วยน้องชายของข้า ตระกูลโจวของข้าก็คงไม่ต้องลงมือหนักเพียงนี้ เป็นความผิดของสามีเจ้าเองที่ถือความถูกต้องเป็นหลัก แค่ทำเป็นหลับหูหลับตาไม่สั่งลงโทษน้องชายของข้า บิดาข้าก็คงไม่ต้องทำเช่นนี้หรอก"

"นี่เจ้า! ร้ายกาจนัก แค่สามีข้าตัดสินว่าน้องชายของเจ้าผิด พวกเจ้าถึงกับใส่ความเขาเช่นนี้เลยหรือ ชั่วช้ายิ่ง ตระกูลโจวของเจ้าจะต้องไม่ตายดีแน่"

โจวลี่เฟยง้างมือตบที่ใบหน้ามารดาของหลันหนิงเหมยอย่างแรง

เพียะ!!

"เจ้าเองก็ระวังตัวให้ดีเถิด ตอนนี้ตระกูลโจวของข้าเรืองอำนาจ ข้าจะสั่งให้เจ้าและลูกสาวของเจ้าถูกขายไปยังหอนางโลมก็ยังได้ แต่ข้ายังเห็นแก่ความเป็นสหายของเราสองคน ข้าจึงได้ยอมปล่อยพวกเจ้าแม่ลูกไป รู้เอาไว้เสียเถิดว่าข้าใจดีแค่ไหน ฮ่าฮ่าฮ่า"

โจวลี่เฟยหัวเราะขำ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่สนใจแม้แต่จะมองอดีตสหายที่หัวใจต้องแตกสลายกับความจริงนี้เลย...

เรื่องในวันนั้นมารดาของหลันหนิงเหมยได้กลับมาเล่าให้นางฟัง มารดาร้องไห้เสียใจด้วยหัวใจที่แหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี และหลังจากนั้นเพียงหนึ่งเดือนมารดาก็ได้ตรอมใจตายไปอีกคน ทิ้งให้นางต้องอยู่กับน้องชายบนโลกอันแสนเลวร้ายกันเพียงลำพัง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • สามีข้าคือองค์ชายจอมเสเพล   ตอนพิเศษ 2 ชุดนอนตัวใหม่

    ตอนพิเศษ 2ชุดนอนตัวใหม่ อวี้หลันเดินเข้าไปยังห้องนอนบุตรสาวเพื่อสั่งความแม่นมกับรั่วซี หลีกงกงที่อยู่ด้วยก็รู้ความนัก เขายังเอ่ยกับอวี้หลันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกด้วย"พระชายาไม่ต้องเป็นห่วงท่านหญิงน้อยเลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมกับรั่วซีจะช่วยดูแลท่านหญิงน้อยให้เอง พระชายาโปรดทรงวางใจได้เลยพ่ะย่ะค่ะ" หลีกงกงขยับเข้ามาใกล้อีกนิดเพื่อให้ได้ยินกันสองคน "ท่านหญิงน้อยคงจะเหงาน่าดูเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ทางที่ดีพระชายาน่าจะประทานน้องให้กับท่านหญิงน้อยสักหลาย ๆ คนก็ดีนะพ่ะย่ะค่ะ""หลีกงกง! เจ้านี่นะ"อวี้หลันทั้งขำทั้งฉุน หลีกงกงผู้นี้ช่างเจ้ากี้เจ้าการยิ่งนัก"โปรดเห็นใจคนแก่ขี้เหงาเช่นกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะพระชายา""เฮ้อ...เรื่องนี้หลีกงกงคงต้องไปกราบทูลองค์ชายสามแล้วล่ะว่าเขาจะมีความสามารถหรือไม่ ข้ามิอาจตอบได้หรอกนะ"อวี้หลันแสร้งถอนหายใจ ทั้งที่ใจจริงนางนั้นกำลังวางแผนเช่นกันว่าอยากจะมีบุตรอีกสัก 2 คนเพื่อให้เป็นเพื่อนเล่นกัน"เช่นนั้นข้าคงต้องออกแรงมากหน่อยเสียแล้วใช่หรือไม่"น้ำเสียงห้วนดุที่

  • สามีข้าคือองค์ชายจอมเสเพล   ตอนพิเศษ 1 เจิ้งลี่จิน

    ตอนพิเศษ 1เจิ้งลี่จิน เวลาล่วงเลยผ่านไปไวยิ่งนักในความรู้สึกของอวี้หลัน นับตั้งแต่นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้ก็ร่วม 1 ปีกว่าแล้ว ตอนนี้ชีวิตของนางเปลี่ยนแปลงไปจนนางไม่นึกฝันเลย บัดนี้นางได้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ขึ้นมาแล้ว บุตรสาวตัวน้อยผู้เป็นความสุขทั้งมวลให้กับนางกับเจิ้งจื่อห้าว เด็กน้อยที่น่าเอ็นดูนักในสายตาของผู้เป็นพ่อเป็นแม่'เจิ้งลี่จิน' บุตรสาวตัวน้อยที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากความรักของคนทั้งสอง เจ้าก้อนแป้งน้อยตัวขาวอวบอ้วน นางมีดวงตากลมโตสุกสกาวดั่งเช่นมารดา แต่จมูกโด่งรั้นกับริมฝีปากนั้นถอดแบบบิดามิมีผิดเพี้ยน ไม่ว่าผู้ใดต่างเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่าเจิ้งลี่จินช่างมีใบหน้าเหมือนกับบิดายิ่งนักคำพูดนี้เองที่ทำให้เจิ้งจื่อห้าวถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความภาคภูมิใจ ตัวเขาเองก็รู้สึกดียิ่งนักที่บุตรสาวมีใบหน้าเหมือนกันกับเขา และยิ่งนางมีดวงตาเหมือนกับอวี้หลันเขายิ่งรู้สึกดีเพิ่มขึ้นไปอีกอวี้หลันจดจำความยากลำบากของการคลอดเจิ้งลี่จินได้ดี วันเวลากว่าจะผ่านมาได้ช่างแสนสาหัสยิ่งนัก แต่เมื่อคิดว่านี่คือการเสียสละของมารดาเพื่อให้เจ

  • สามีข้าคือองค์ชายจอมเสเพล   บทส่งท้าย 1/2

    บทส่งท้าย วังเจียวจินอวี้หลันนอนอยู่บนเตียงด้วยความเบื่อหน่าย นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากที่นางถูกลอบสังหาร ตอนนี้นางได้หาเป็นอะไรมากที่บอกว่าตกใจก็เสแสร้งทั้งนั้น แต่กลายเป็นว่าเจิ้งจื่อห้าวนั้นตื่นตระหนกเกินไป เขาเป็นกังวลมากจนนางนึกเสียใจที่ใช้แผนการนี้ขึ้นมา สุดท้ายแล้วนางก็ต้องนอนอยู่นิ่ง ๆ บนเตียง โดยที่ไม่สามารถย่างกรายออกไปจากห้องได้เลย"ฮ่ะฮ่าเป็นอย่างไรบ้างเล่า ข้าล่ะนึกชอบใจนักที่องค์ชายสามทรงสั่งห้ามเจ้าลุกออกจากเตียงเช่นนี้ สมแล้วที่เจ้าใช้แผนการนี้หลอกล่อให้ฮองเฮาติดกับ ทั้งยังหลอกใช้ข้าอีกด้วย"กู้เฟยหนี่ว์ที่มาเยี่ยมอวี้หลันเอ่ยบ่นอีกฝ่าย นางยังคงรู้สึกไม่พอใจกับแผนการของอวี้หลันนัก แม้ผลลัพธ์จะดีที่สามารถกำจัดอำนาจของฮองเฮาไปได้ ทำให้องค์รัชทายาทรู้จักตัวตนอีกด้านหนึ่งของพระมารดาแต่มันก็เสี่ยงเกินไป"เจ้าไม่ต้องมาหัวเราะข้าเลย เจ้าเองก็ชอบไม่ใช่หรือที่ได้สังหารคน หึ!""ข้าชอบที่ได้ออกแรงก็จริง ข้อนี้ข้าไม่ปฏิเสธแต่ข้าไม่

  • สามีข้าคือองค์ชายจอมเสเพล   บทที่ 32 ล้มทั้งกระดาน 2/2

    "เสด็จพี่คงได้ยินทั้งหมดแล้ว ข้าคิดว่าท่านคงรู้แล้วว่าเป็นฝีมือของผู้ใดกันแน่ ฮองเฮาอาจจะทรงรักและหวังดีต่อเสด็จพี่ด้วยใจจริง แต่กลับผู้อื่นนั้นหาเป็นเช่นนั้นไม่ ผู้ใดก็ตามที่มาขวางทางอำนาจหรือหมดประโยชน์แล้ว ฮองเฮาก็สามารถกำจัดได้ทุกคนโดยไม่สนวิธีการ แม้มันจะโหดเหี้ยมเพียงใดก็ตาม ข้าหวังว่าเสด็จพี่จะไม่ช่วยคนผิดนะพ่ะย่ะค่ะ"เจิ้งจื่อห้าวเอ่ยทิ้งท้ายแล้วจึงได้เดินจากไป... หลักฐานทุกอย่างล้วนชี้ไปที่เสนาบดีโจว ปิ่นทองคำที่อยู่ในมือหัวหน้ามือสังหารก็คือของขวัญที่ฮองเฮาทรงได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ เพราะเหตุนี้เองโจวซูหลิ่งจึงไม่อาจหลีกหนีเอาตัวรอดไปได้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็มีความผิด"หม่อมฉันถูกคนใส่ความเพคะฝ่าบาท นี่ต้อง...ต้องเป็นฝีมือของบ่าวทรยศเป็นแน่ มันผู้นั้นต้องแอบขโมยปิ่นของหม่อมฉันไปเพื่อเป็นหลักฐานมามัดตัวหม่อมฉันเพคะ นี่คือการใส่ความเพคะฝ่าบาท"โจวซูหลิ่งร่ำร้องขอความเป็นธรรมให้แก่ตนเอง หากนางไม่ยอมรับจะทำอะไรนางได้ หลักฐานเพียงแค่นี้มิอาจจะเอาผิดนางได้หรอก"เจ้ายอมรับความผิดซะเถิดฮองเฮา เห็นแก่องค์รัชทายาทอย่าให้ชื่อเสีย

  • สามีข้าคือองค์ชายจอมเสเพล   บทที่ 32 ล้มทั้งกระดาน 1/2

    บทที่ 32ล้มทั้งกระดาน "พระชายา พระชายาทรงเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ"ฉีหมิงที่เพิ่งจัดการมือสังหารเสร็จรีบตรงเข้ามาถามไถ่อวี้หลันด้วยความเป็นห่วงทันที เขายังคงตกใจไม่หายที่ได้เห็นท่วงท่าการสังหารคนของคุณหนูกู้ เขาคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคุณหนูกู้จะมีวรยุทธ์ที่ล้ำเลิศเช่นนี้ เพลงกระบี่ที่ใช้เมื่อครู่ก็งดงามอ่อนช้อยแต่เต็มไปด้วยความดุดัน คุณหนูกู้วาดกระบี่ไปทิศทางใดล้วนต้องได้อาบโลหิตทุกครั้งไป นอกจากองค์ชายสามผู้เป็นนายแล้วก็มีคุณหนูกู้นี่แหละที่เขานับถือเรื่องวรยุทธ์ด้วยใจจริง"ข้าไม่เป็นอะไร แค่รู้สึกตกใจเล็กน้อยเท่านั้นเอง"น้ำเสียงอ่อนแรงที่ดังออกมาจากรถม้ายิ่งทำให้ฉีหมิงรู้สึกผิด กู้เฟยหนี่ว์ชำเลืองตามองมารยาของสหายแล้วเบะปากด้วยความหมั่นไส้'นางหรือที่ตกใจ ต้องเป็นข้าเสียมากกว่าที่ควรตกใจกับแผนการนี้ของนาง'"พระชายาทรงรู้สึกเจ็บท้องหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ให้ท่านหมอมาดูอาการก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" ในขบวนรถม้านี้ได้มีท่านหมอมาด้วย

  • สามีข้าคือองค์ชายจอมเสเพล   บทส่งท้าย 2/2 จบ!!

    "อาอันน้องพี่" สองพี่น้องต่างเดินเข้าไปสวมกอดกันด้วยความคิดถึง สายใยระหว่างพี่น้องเรียงร้อยถักทอเข้าด้วยกัน "ข้าคิดถึงท่านพี่มากเลยขอรับ แล้วนี่..." อวี้เวยอันหันไปมองบุรุษข้างกายของพี่สาว หรือว่าคนผู้นี้จะเป็นสามีของพี่สาวของเขากัน "นี่คือองค์ชายสามเจิ้งจื่อห้าว พระสวามีของพี่เอง" "คารวะองค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเสียมารยาทแล้ว ขอองค์ชายสามได้โปรดอย่าได้ถือสาเลยพ่ะย่ะค่ะ" อวี้เวยอันรีบทำความเคารพเจิ้งจื่อห้าวทันที เพราะเขาดีใจที่ได้เจออวี้หลันมากเกินไปจึงได้เสียมารยาทกับองค์ชายสาม "ไม่ต้องมากพิธีรีตองหรอก เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว" เขาเอ่ยอย่างใจดี เรียกรอยยิ้มหวานจากคนข้างกายที่กำลังนึกหวั่นว่าเขาอาจจะเข้ากับน้องชายของนางไม่ได้ แต่เมื่อได้เห็นเช่นนี้ก็หมดห่วง "ขอบคุณองค์ชายสามที่เมตตาพ่ะย่ะค่ะ" อวี้เวยอันรู้สึกถูกชะตาพี่เขยผู้นี้ยิ่งนัก สายตาของเขาพลันมองไปเห็นหน้าท้องที่นูนเด่นของพี่สาว "ท่านพี่อ้วนขึ้นหรือขอรับ" แม้จะพยายามพูดเส

  • สามีข้าคือองค์ชายจอมเสเพล   บทที่ 27 คำสารภาพจากบุรุษจอมเสเพล 2/2

    "มิน่าเล่า พระองค์ถึงได้ทำตัวเยี่ยงคนเสเพลเพื่อตบตาฮองเฮาสินะเพคะ""ใช่แล้ว แต่ตอนนี้ข้าคงไม่ต้องอำพรางความสามารถของตนเองอีกต่อไป เพราะอำนาจของฮองเฮาหาได้น่าหวาดกลัวเหมือนครั้งก่อนไม่ คงต้องขอบคุณเจ้าที่ทำให้อำนาจของตระกูลโจวถูกสั่นคลอนลงเช่นนี้ ข้าที่เป็นถึงองค์ชายและเป็นพระสวามีของเจ้า

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
  • สามีข้าคือองค์ชายจอมเสเพล   บทที่ 28 ชีวิตหลังแต่งงานที่วาดฝันไว้ 1/2

    บทที่ 28ชีวิตหลังแต่งงานที่วาดฝันไว้ ซุนหลีเหว่ยข่มใจอยู่เป็นนานจึงได้เข้ามายังเรือนหอ ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไปก็ต้องชะงักเพราะกลิ่นหอมที่โชยออกมาแตะจมูก เขาไม่ชมชอบเลยสักนิด"ฮูหยินข้ามาแล้ว"

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
  • สามีข้าคือองค์ชายจอมเสเพล   บทที่ 28 ชีวิตหลังแต่งงานที่วาดฝันไว้ 2/2

    "นี่! ข้าเคยเห็นคุณชายใหญ่โอบเอวเจ้าเข่อซิงด้วยแหละ""จริงหรือ? ข้าเองก็เคยเห็นสายตาของเจ้าเข่อซิงที่มองคุณชายใหญ่ด้วยแววตาตัดพ้อด้วย คล้ายกับสายตาของญาติผู้น้องของข้าที่ถูกภรรยาอีกคนแย่งสามีไปอย่างไรอย่างนั้นเลย""ฮ่า...นี่เจ้ากำลังจะบอกว่าคุณชายใหญ่กับเจ้าเข่อซิงเป็น..."

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
  • สามีข้าคือองค์ชายจอมเสเพล   บทที่ 25 วาสนาของซุนหนิงเหอ 2/2

    "เรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เจ้าอย่าได้เข้ามาสอดปากฮวาเอ๋อร์"โจวซูหลิ่งหันมาตำหนิเจิ้งไป๋ฮวา พระนางคงจะละเลยเจิ้งไป๋ฮวานานไปจึงได้เริ่มต่อต้านคำพูดของพระนางเช่นนี้ ต่อไปคงต้องเข้มงวดกับเจิ้งไป๋ฮวาให้มากจะได้ไม่กล้าสงสัยในคำพูดของพระนางอีก"แต่...""พอเถอะฮวาเอ๋อร์"

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-30
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status