บทที่ 7 เจ้ามือตัวจริง

         เจ้าเมืองฉู่จิ้งตัวจริงถูกนำตัวไปอาบน้ำและเรียกหมอฝีมือดีมาตรวจรักษา ร่างกายของเสิ่นฮั่นเหลียงผ่ายผอมและทรุดโทรมลงไปอย่างมาก

         “ข้าถูกพวกมันไล่ล่าจนตกลงไปจากหน้าผา มีคนมาพบและนำตัวข้าไปให้ท่านหมอผู้หนึ่งรักษา ตอนนั้นกระดูกข้าหักไปทั้งตัว ไม่นานนักก็มีคนของพวกมันไปพบเข้าแล้วชิงตัวข้ามาเอาซ่อนไว้ห้องใต้ดิน ข้าก็เพิ่งรู้ในตอนนั้นว่ามันปลอมเป็นข้าเข้ามาอยู่ในจวน ข้าร้อนใจยิ่งนักกลัวว่าน้องหญิงจะพลาดท่าหลงกลพวกมัน”

         เสิ่นฮูหยินจึงเล่าเรื่องความผิดปกติที่นางรู้สึกได้จากคนผู้นั้น

         “ข้าจึงไม่วางใจ จึงมิได้ให้มันเข้าใกล้นัก และน่าแปลกที่มันเองก็มิได้พยายามจะเข้าไปร่วมห้องกับข้า ช่างโชคดีนัก”

         นางถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากว่ามันดึงดันจะร่วมห้องหรือใช้เล่ห์เหลี่ยมมากกว่านี้อีกนิด นางอาจจะพลาดท่ากลายเป็นภรรยาของคนเลว ถึงวันนั้นคงไม่อาจจะมีหน้ากลับไปอยู่กับท่านพี่ได้อีก คงต้องกระโดดแม่น้ำล้างความผิดให้ตนเอง

         หว่านอิ๋งอิ๋งและเจียงลี่จังเองก็พากันโล่งใจเช่นกัน พวกนางถูกอุปโลกน์ให้เป็นอนุภรรยาเพียงในนามของเสิ่นฮั่นเหลียง แต่พอมาถึงจวนเทียนโต่วแห่งนี้ดูเหมือนใต้เท้าเสิ่นจะเปลี่ยนไปจากเดิม

         “ข้าเองก็สงสัยเจ้าค่ะ เดิมทีใต้เท้าเสิ่นดูเหมือนจะมิได้สนใจพวกเราสองคน แต่กลับมาครั้งนี้จู่ๆ ท่านก็เหมือนจำข้ากับลี่จังไม่ได้ ซ้ำยังดูเหมือนชอบในตัวพวกเราแต่ไม่อาจร่วมเตียงได้ ช่างประหลาดนัก”

         “เรื่องนี้เอาไว้ทีหลังเถิด ตอนนี้พวกเราต้องรีบเตรียมตัวรอรับคนเลวผู้นั้นกลับมาที่จวนแล้ว จะได้กระชากหน้ากากในคราวเดียว”

         ใต้เท้าเสิ่นตัวปลอมที่ถูกหลอกให้ออกจากจวนเจ้าเมือง กลับมาถึงก็พบว่าเรือนของตนถูกบุกรุก ซ้ำชิงเว่ยเว่ยยังไปค้นหากระบี่เมฆาพิฆาตที่เขาซ่อนไว้ออกมาจากห้องใต้ดินด้วย

         “เจ้าบังอาจสวมรอยเป็นข้า จับข้ามาขังในห้องใต้ดิน เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ ” ใต้เท้าเสิ่นตัวจริงร้องถามออกมา

         มารใต้มองเห็นเสิ่นฮั่นเหลียงตัวจริงยืนอยู่บนระเบียงพร้อมด้วยเสิ่นฮูหยินก็เดือดดาล ในขณะที่คนทั้งหมดมองคนทั้งสองที่หน้าเหมือนกันราวกับฝาแฝดด้วยความตื่นตะลึง

         ...มันอุตส่าห์ให้นักแปลงโฉมแซ่เหมาทำหน้ากากหนังมนุษย์ปลอมเป็นใต้เท้าเสิ่นเจ้าเมืองฉู่จิ้งจนเข้ามาอยู่ในจวนนี้ได้ ยังมีคนรู้อีก...

         “ชิงเว่ยเว่ย บังอาจนัก! เจ้ากล้าช่วยมันแล้วยังชิงกระบี่ข้าอีก”

         “ของที่เจ้าขโมยมาได้ จะนับเป็นของเจ้าได้อย่างไร  นี่มันกระบี่เมฆาพิฆาตของอาจารย์ใหญ่หวังต่างหาก”

         การต่อสู้ระหว่างใต้เท้าเสิ่นตัวปลอมและคุณหนูสกุลชิงไปเป็นอย่างดุเดือด ขณะเดียวกันหว่านอิ๋งอิ๋งก็ช่วยองครักษ์ประจำตัวของชิงเว่ยเว่ยทั้งกลุ่มต่อสู้กับคนร้าย

         เสิ่นฮูหยินโมโหยิ่งนัก นางประกาศจะฆ่าคนเลวผู้นั้นด้วยตนเอง เจียงลี่จังและหว่านอิ๋งอิ๋งจึงรีบกระโจนเข้าไปช่วยเสิ่นฮูหยินต่อสู้

         “อย่าพูดให้มากความเลยเจ้าค่ะ เราลุยกันเลยจะดีกว่า”

         อนุภรรยากำมะลอพุ่งเข้าไปหาคนของมารใต้ เสียงกระบี่กระทบกันดังสนั่นไปทั่วทั้งจวนเทียนโต่ว

         “เว่ยเว่ย! ให้ข้าสู้กับคนเลวผู้นี้เอง เจ้าถอยไป” เสิ่นฮูหยินประกาศกร้าว

         “ได้! แค้นนี้ท่านชำระเองเถิดเจ้าค่ะ”

         ชิงเว่ยเว่ยหันไปจัดการคนชั่วที่เหลือช่วยองครักษ์ของตน หว่านอิ๋งอิ๋งกับเจียงลี่จังคอยอารักขาเสิ่นฮูหยินอยู่ใกล้ๆ เพื่อมิให้มีคนเข้าไปขัดขวางการต่อสู้ระหว่างนางกับเจ้าตัวปลอมผู้นั้น

         สุดท้ายเป็นเสิ่นฮูหยินที่ปักกระบี่เข้าไปทะลุร่างใต้เท้าเสิ่นตัวปลอมจนล้มหงายตาเหลือกลงไปสิ้นใจ นางตรงไปกระชากหน้ากากของมันออก

         “มันคือผู้ใดหรือเว่ยเว่ย ”

         ชิงเว่ยเว่ยเดินเข้ามาใกล้ มองคนผู้นั้นถนัดตาก็ผงักศีรษะ

         “เป็นอย่างที่ข้าคาดไว้ มันคือมารใต้ หนึ่งในสี่จตุรทิศองครักษ์ของท่านข่านน้อยฉงเจ้าค่ะ มันหนีหายไปตั้งนาน ข้าไม่คิดเลยว่าจะซ่อนอยู่ในคราบของใต้เท้าเสิ่น”

         เสิ่นฮูหยินมองเด็กหญิงด้วยความอัศจรรย์ใจ ที่แท้นางก็รู้เห็นเรื่องนี้ตั้งแต่ต้น มิน่าเล่า…นางจึงเดาทุกอย่างออกอย่างง่ายดาย

         ชิงเว่ยเว่ยติดตามหาท่านข่านน้อยฉงซึ่งเป็นบุตรชายของหัวหน้าเผ่าฉงที่กำลังรุกรานชายแดนฝั่งตะวันตกของแคว้นหมิงในยามนี้ พวกมันถูกอาจารย์ใหญ่หวังเจ้าของกระบี่เมฆาพิฆาตทำร้ายเอา เหลือมารใต้ที่หนีรอดมาได้

         “เจ้าเก่งจริงๆ หากไม่มีเจ้า ข้าคงหาท่านพี่ไม่พบโดยง่าย”

         ไม่นานนักข่าวจากสำนักมือปราบก็มาถึง เหมาชุ่นนักแปลงโฉมก็ถูกจับกุม ศพของพ่อบ้านซุยตัวจริงก็ถูกขุดพบ ที่แท้คนของมารใต้ก็ฆ่าเขาแล้วปลอมมาเป็นพ่อบ้าน จากนั้นๆ ค่อยๆ เปลี่ยนเอาคนของตนเข้ามาทำงานในจวนเจ้าเมืองเพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดสงสัย

         หว่านอิ๋งอิ๋งเอนตัวลงนอนกับเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน เรื่องราวในจวนเจ้าเมืองในรอบเจ็ดวันนี้ช่างน่าปวดหัวยิ่งนัก

         “อิ๋งอิ๋ง เจ้าจะนอนแล้วหรือ”

เสียงเล็ดลอดเข้ามาจากหน้าประตูทำเอาเจ้าของห้องพลันสะดุ้ง

“ลี่จัง เจ้าหรือ”

“ข้าเอง เปิดเร็วเข้า มีเรื่องด่วนจะเล่าให้ฟัง”

         หว่านอิ๋งอิ๋งรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู เจียงลี่จังทำหน้าตาตื่นเข้ามาหา

         “อย่าบอกนะว่ามีเรื่องตื่นเต้นอีกแล้ว”

         “ก็มีน่ะสิ”

         “ยังมีเรื่องที่น่าตื่นเต้นกว่าเรื่องเจ้ามารใต้กับพ่อบ้านซุยอีกหรือ”

         “ก็ใช่น่ะสิ ก็คุณหนูชิงกับสหายพากันลงไปสำรวจห้องใต้ดิน รู้หรือไม่  พวกนางพบคนผู้หนึ่งถูกขังไว้คนละฟากกับใต้เท้าเสิ่น นั่นคือใต้เท้าฉี นามฉีหรง ซึ่งเป็นญาติของคุณชายฉีที่หายไป”

         “ไอหยา! อีกแล้วหรือ  พวกเขาขึ้นมาจากห้องใต้ดินหรือยัง ”

         “ขึ้นมาแล้ว รีบไปดูกันเถอะ”

         อนุภรรยาทั้งสองวิ่งตามกันไปที่เรือนพักรับรองของคุณหนูชิง เด็กๆ ทั้งสี่กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ม้าหินในศาลาหน้าเรือนพัก

         “คนเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะคุณหนูชิง ”

         “อิ๋งอิ๋ง ลี่จัง พวกเจ้านั่งลงก่อน ท่านหมอกำลังดูอาการอยู่ เขาทั้งถูกบังคับให้อดอาหาร ถูกโบย ถูกแทงและล่ามตรวน ไม่ต่างจากใต้เท้าเสิ่นหรอก”