บทที่ 8 ห้องใต้ดิน

         “เหตุใดจึงพากันไปห้องใต้ดินอีกเล่าเจ้าคะ”

         “พวกเราอยากไปสำรวจดูน่ะ พวกเขาสามคนอยากเห็น ข้าจึงพาเข้าไป ไม่คิดเลยว่าจะเจอท่านอาฉีเข้า”

         หัวหน้าองครักษ์หลิวที่ยืนอยู่ด้านหลังชิงเว่ยเว่ยมองหว่านอิ๋งอิ๋งกับเจียงลี่จังสลับกัน เดิมทีเขาคิดว่าพวกนางอาจจะเป็นแค่สาวใช้ที่มาคอยช่วยเหลือเสิ่นฮูหยินไม่คิดว่าฝีมือของพวกนางทั้งสามจะร้ายกาจจนองครักษ์อย่างเขาไม่อาจจะประมาทได้

         หว่านอิ๋งอิ๋งรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกจับจ้อง นางเงยหน้าขึ้นก็เห็นสายตาจับผิดของหลิวเฉิงเข้าพอดี...เหตุใดเขาจึงมองนางด้วยสายตาไม่วางใจ

         “คืออย่างนี้นะ อนุหว่าน ท่านอาของข้าถูกสวมรอยมาพักใหญ่แล้ว พวกเรากลุ่มฉีหลินสืบเรื่องนี้จนรู้ชัดว่าเอี้ยชุนคือคนที่ปลอมเป็นท่านอาของข้า ต่อมามันหนีไปแต่เรายังหาท่านอาไม่เจอ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะพบโดยบังเอิญเช่นนี้”

         “กลุ่มฉีหลินคืออันใดหรือเจ้าคะ ”

         ฉีเหยียนมองหน้าหว่านอิ๋งอิ๋งแล้วยิ้มแฉ่ง

         “มาๆ อนุหว่านข้าจะเล่าให้ท่านฟังเอง”

         ระหว่างที่เด็กชายฉีเหยียนสหายสนิทผู้หนึ่งของชิงเว่ยเว่ยเล่าที่มาของการตั้งกลุ่มฉีเหยียนให้หว่านอิ๋งอิ๋งฟัง หลิวเฉิงยืนนิ่งไม่กระดุกกระดิก พอฟังจนจบเด็กกลุ่มฉีหลินก็พากันออกไปสืบเรื่องภายนอกต่อ

         “คุณหนูชิง ให้ข้าไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ ”

         “อนุหว่าน วรยุทธ์ของท่านดียิ่ง ข้าอยากไหว้วานท่านให้ช่วยดูแลความปลอดภัยให้ใต้เท้าฉีในยามที่ข้าไม่อยู่เจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าจะเป็นการรบกวนเกินไปหรือไม่ ”

         “ยินดีๆ เดี๋ยวข้าจะมาดูแลที่นี่ระหว่างที่พวกท่านออกไปข้างนอก”

         หว่านอิ๋งอิ๋งยังคงสงสัยเรื่องของมารใต้ในช่วงที่ปลอมเป็นใต้เท้าเสิ่นทำตัวเหมือนอยากแตะต้องพวกนางทั้งสามแต่ไม่กล้า นางคิดว่าบางทีอาจจะความลับซ่อนอยู่จึงนำเรื่องนี้ไปหารือกับคุณหนูชิง

         “ท่าทางของมันดูอยากจะหลับนอนกับพวกท่าน แต่กลับไม่เรียกพวกท่านให้ร่วมหอห้อง ข้าว่าก็ดูผิดปกติอยู่นะ”

         “เจ้าค่ะ ข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลัง คุณหนูลองสืบดูสักหน่อยเถิด เผื่อว่าอาจจะมีเบาะแสบางอย่างเพิ่มเติม”

ชิงเว่ยเว่ยจึงให้หัวหน้าองครักษ์หลิวเฉิงเป็นคนไปสืบ สุดท้ายจึงได้รู้ว่าสาเหตุที่เจ้ามารใต้คือผู้ที่ปลอมมาเป็นใต้เท้าเสิ่นฝึกวิชาลึกลับวิชาหนึ่งที่ไม่อาจจะร่วมเตียงกับสตรีได้

         “ในยุทธภพมีวิชาเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ ”

         “โชคดีเป็นของพวกท่าน หากว่ามันไม่ฝึกวิชานี้ล่ะก็ บางทีเสิ่นฮูหยินก็อาจจะตกเป็นของคนชั่ว”

         “จริงของท่าน เดิมทีพวกข้าก็เป็นแค่ตัวหลอกเท่านั้น หากว่าเจ้ามารใต้คิดจะเรียกเข้าห้องหอ พวกเราก็ไม่มีทางยินยอม”

         “คนของพวกมันยังหลบหนีอยู่อีกหลายคน ข้าจะพยายามหาตัวพวกมันออกมารับโทษให้หมดทุกคน”

         “คุณหนูชิง ปณิธานท่านช่างยิ่งใหญ่ ผดุงคุณธรรม กำจัดคนชั่ว ข้าหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ทำงานร่วมกับท่าน”

         “ไม่ดีกระมังขอรับ ” เสียงของหลิวเฉิงดังขึ้น “สกุลชิงไม่เคยรับองครักษ์หญิงเพราะยากจะดูแล ให้นางอยู่ที่จวนเจ้าเมืองนี้ดีอยู่แล้วขอรับ”

         หว่านอิ๋งอิ๋งหันขวับไปมองคนที่พูดอยู่ข้างหลัง

         “ท่านอคติไปหรือไม่  สตรีเป็นองครักษ์ไม่ได้หรือไร ”

         “เสี่ยงภัยเกินไป ไม่เหมาะสม อีกอย่างที่สกุลชิงมีแต่องครักษ์บุรุษ หากเพิ่มสตรีเข้ามาคงจะยุ่งยาก”

         ใบหน้าขององครักษ์หญิงสกุลโม่ชาขึ้นมาทันที

         “ยุ่งยากอย่างไรกัน  ท่านก็เห็นฝีมือของข้าแล้ว ฝีมือกระบี่ของข้าไม่นับเป็นรองผู้ใด ซ้ำยังขว้างมีดได้แม่นยำ หากไปเป็นมือปราบก็คงไม่เหมาะ ฝีมืออย่างข้าน่าจะเป็นองครักษ์เสื้อแพร ท่านว่าจริงหรือไม่ ”

         หลิวเฉิงถูกหว่านอิ๋งอิ๋งสวนกลับเช่นนั้นก็ถึงกับชะงัก

         “อนุหว่าน ท่านจะเก่งอย่างไรก็ช่าง แต่ก็ไม่เหมาะจะมาเป็นองครักษ์ที่สกุลชิงหรอก อยู่เป็นคนสกุลโม่นั่นล่ะดีแล้ว”

         “ข้าไม่ใช่อนุหว่านนะ ท่านเลิกเรียกอย่างนี้ได้แล้ว”

         “ขออภัย ข้าเรียกจนชินปากแล้ว”

         “หึ! คนอย่างท่านนี่...ช่างเป็นบุรุษที่น่ารำคาญเสียจริง”

         ชิงเว่ยเว่ยนั่งมองคนทั้งสองทะเลาะกันแล้วก็นึกขำ นางรีบยกมือห้ามคนทั้งสอง จากนั้นก็รีบให้หลิวเฉิงออกไปสืบข่าว

         หว่านอิ๋งอิ๋งจึงได้รู้ว่าตอนนี้ชิงเว่ยเว่ยกับหัวหน้าองครักษ์หลิวกำลังทำคดีใหญ่ นั่นคือการสืบหาท่านข่านน้อยฉง ผู้ทำให้เกิดสงครามชายแดน เพราะท่านข่านน้อยผู้นี้คือบุตรชายคนโตของท่านข่านแห่งเผ่าฉงที่มีเป้าหมายอยากจะแย่งชิงดินแดนแคว้นหมิงมานานแล้ว โดยเฉพาะเมืองฉู่จิ้งซึ่งเป็นเมืองใหญ่ที่สุดฝั่งตะวันออกของแคว้นหมิงและเมืองสำคัญทางการค้าซึ่งมีเส้นทางสายไหมมาถึง

         เผ่าฉงอยากจะครอบครองเมืองนี้จึงได้หาหนทางก่อสงครามชายแดนขึ้นมาและท่านข่านน้อยเป็นผู้ที่คอยสืบข่าวไปทั่วแคว้นหมิงเพื่อหาจุดอ่อน

       “เจ้าทำหน้าเช่นนี้...โดนผู้ใดเหยียบเท้ามาหรือ ” เจียงลี่จังมองหน้าสหายที่ใบหน้าบูดบึ้งเดินลงส้นเท้าตึงๆ เข้ามาในเรือนด้วยความสนใจ

“ลี่จัง ข้าโมโหยังไม่หายเลยนะ”

         “เรื่องอันใดหรือ ”

         “หัวหน้าองครักษ์ตาผีจมูกสุนัขของเจ้านั่นล่ะ เขาพูดออกมาเองว่าสตรีไม่อาจจะเป็นองครักษ์ในสกุลชิงได้”

         เจียงลี่จังได้ยินก็หัวเราะหึๆ

         “เจ้าจะเดือดร้อนไปไย พวกเราอยู่สกุลโม่อยู่แล้วนี่  จู่ๆ เจ้าจะอยากย้ายไปอยู่สกุลชิงด้วยเหตุใด  มิใช่ว่า...เกิดสนใจในตัวองครักษ์หนุ่มสกุลชิงขึ้นมาหรอกนะ”

         “ไม่มีทาง! เจ้าคนน่าทุบให้ตายผู้นั้น ต่อให้ทั่วห้าแคว้นนี้ไร้บุรุษข้าก็ไม่มีทางจะให้คนเช่นนี้มาเป็นสามีเด็ดขาด”

         “อิ๋งอิ๋งเจ้าอย่าเพิ่งโมโห! คำกล่าวที่หมู่บ้านข้าเคยว่าไว้ เกลียดสิ่งใดมักจะได้อยู่ใกล้สิ่งนั้น หากเจ้าเกลียดชังหัวหน้าหลิวมากๆ เข้าระวังเจ้าจะหลีกหนีเขาไม่พ้น”

         หว่านอิ๋งอิ๋งสะดุ้ง “ข้ารู้แล้วๆ ต่อไปข้าจะเกลียดเขาให้น้อยๆ ลง ไม่สิ ข้าจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาจะดีกว่า”

         “ไหนๆ เจ้าเล่าให้ข้าฟังที เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่ ”

         เจียงลี่จังฟังจนจบก็เลิกคิ้วสูง “พวกเขาสืบคดีใหญ่นี่  สุดยอดเก่งๆ คุณหนูชิงผู้นี้ สมแล้วที่เจ้าอยากจะติดตามนาง ด้วยฐานะของบุตรีเจ้ากรมกลาโหม นางมีทั้งคนในมือและอำนาจของบิดา เรื่องนี้น่าจะสำเร็จได้ไม่ยาก”