บทที่ 6 ยอดฝีมือ

         “ความลับที่ข้ายังไม่ได้บอกพวกท่าน เพราะพวกท่านเมาหลับกันไปก่อนก็คือ ข้าเป็นสายลับสำนักข่าวนกกระจิบและมีวรยุทธ์พอตัว”

         สตรีทั้งสามรีบรวมศีรษะเข้าหารือ พวกนางไม่วางใจในตัวชิงเว่ยเว่ยเพราะนางเป็นเพียงเด็กสิบเอ็ดขวบ หว่านอิ๋งอิ๋งจึงเสนอให้ทดสอบฝีมือ

         เสิ่นฮูหยินคิดอยากให้จะเจียงลี่จังประลองฝีมือกระบี่กับไห่ฮ่าวองครักษ์ประจำตัวของชิงเว่ยเว่ย ทว่าเด็กหญิงกลับโพล่งขึ้นมา

         “เอาอย่างนี้ พวกเรามาทดสอบการปากมีดในห้องนี้จะดีกว่า”

         “ก็ดี หากผู้ใดปามีดได้แม่นยำที่สุดผู้นั้นจะมีสิทธิ์ตัดสินใจในแผนการทั้งหมด”

         เสิ่นฮูหยินยิ้มกว้าง ยังไม่มีผู้รู้ว่าคนของนางนับว่าเป็นมือขว้างมีดที่หาตัวได้ยาก นางรีบรับคำแล้วให้คนจัดการติดเป้าใส่ที่ผนังและเตรียมมีดสั้นมา

         เจียงลี่จังทำหน้าที่ขว้างมีดเป็นคนที่หนึ่ง แต่นางกลับปาไม่เข้าจุดกึ่งกลางเลยสักเล่ม นางจึงหันไปบอกกับหว่านอิ๋งอิ๋ง

         “ฝีมือข้าแย่นัก เจ้ามาแก้ตัวแทนข้าที”

         หว่านอิ๋งอิ่งยิ้มกว้าง หญิงสาวยืนหลังตรงมองตรงไปยังเป้า

         ฟิ้ว! ฉึก!

         เมื่อมีดสั้นเล่มนั้นปักเข้าไปในจุดดำที่มีขนาดสามตารางชุ่นอย่างแม่นยำ คนทั้งหมดก็ถึงกับตกตะลึง

         “ฝีมือเจ้าร้ายกาจจริงอนุเจียง”

         เจียงลี่จังยิ้มกว้างค้อมศีรษะลงขอบคุณทุกคน จากนั้นก็ยืนหลับตาปามีดออกไปอีกครั้ง

         ปลายมีดเล่มที่สองปักลงไปใกล้มีดเล่มแรก นางปาต่อไปอีกจนกระทั่งครบห้าเล่ม มีดทั้งห้าของนางปักซ้อนกันอยู่บนเป้าตรงกลาง

         “คุณหนูขอรับ ฝีมือนางร้ายกาจมาก ไม่คิดเลยว่าอนุหว่านจะมีฝีมือเช่นนี้” ไห่ฮ่าวก้มหน้ากระซิบกับคุณหนูของตนเอง

         “นางเก่งจริงๆ แต่เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก”

         ชิงเว่ยเว่ยปลอบใจองครักษ์ของตนแล้วเดินไปยืนในตำแหน่งพร้อมจะปามีด แต่ที่เหนือความคาดหมายของฝ่ายภรรยาเจ้าเมืองก็คือ เด็กหญิงเรียกให้สาวใช้เอาผ้ามาคาดปิดตานาง

         “ปิดตา!” สตรีทั้งสามที่รอดูตกใจอย่างมาก

         “ขอรับ คุณหนูฝึกอย่างนี้เป็นประจำ” ไห่ฮ่าวหันไปตอบอย่างเย่อหยิ่ง

         สตรีทั้งสามจ้องเขม็ง มองดูมีดสั้นอันแรกถูกปาออกไปปักที่กลางเป้าอย่างแม่นยำ แต่ยังไม่ทันจะปรบมือยินดี ชิงเว่ยเว่ยกลับปามีดอันที่สอง สาม สี่ และห้าออกไป

         ฟิ้ว! ฉึก! ฟิ้ว! ฉึก!

         ยังไม่มีผู้ใดได้ปรบมือ ชิงเว่ยเว่ยก็ปามีดไปจนหมด มีดเล่มที่หนึ่งถึงสามเบียดกันแน่นอยู่กลางเป่าส่วนเล่มที่สี่กับเล่มที่ห้าเสียบต่อท้ายจากมีดสามเล่มแรก

         ภรรยาของใต้เท้าเสิ่นทั้งสามถึงกับยืนขึ้นจ้องมองที่เป้าแล้วอ้าปากค้าง

         “น้องเว่ยเว่ยฝีมือเจ้าร้ายกาจนัก”

         “คุณหนูชิง ท่านปามีดเก่งกว่าเจ้าสำนักของข้าเสียอีก” หว่านอิ๋งอิ๋งถึงกับกล่าวชื่นชม นางที่เป็นมือปามีดอันดับหนึ่งในหมู่มวลศิษย์สำนักยุทธ์ยังยอมพ่ายด้วยความจริงใจ

         “ถ้าพวกท่านยอมแพ้แล้ว เราก็มาวางแผนบุกห้องใต้ดินกันเถอะ”

        

         ชิงเว่ยเว่ยกับไห่ฮ่าวนำคนของตนเองสวมชุดดำปกปิดใบหน้าบุกเข้าไปในเรือนของใต้เท้าเสิ่น พวกเขาแอบงัดหน้าต่างฝั่งที่อยู่ทางสวนเข้าไป เสิ่นฮูหยินกับอนุภรรยาทั้งสองแอบซุ่มรออยู่ด้านนอก

         “ครั้งนี้เราน่าจะหาใต้เท้าเสิ่นพบนะเจ้าคะ”

         พวกนางทั้งสามคนทำหน้าที่รอคอยอยู่ด้านนอกเพื่อป้องกันมิให้องครักษ์ของเสิ่นฮั่นเหลียงรู้ตัวหรือบุกเข้าไปด้านในหากมีความเปลี่ยนแปลง

         ผ่านไปร่วมครึ่งชั่วยาม ชิงเว่ยเว่ยกับไห่ฮ่าวก็นำตัวของเสิ่นฮั่นเหลียงออกมาจากห้องใต้ดินได้สำเร็จ เมื่อเห็นพ่อบ้านซุยนำองครักษ์เข้าไปต่อสู้กับชิงเว่ยเว่ยและคนของนาง เสิ่นฮูหยินกับอนุภรรยาทั้งสองจึงเข้าไปช่วย

         พ่อบ้านซุยเป็นพ่อบ้านประจำจวนเจ้าเมืองเห็นคนชุดดำจำนวนมากบุกเข้ามาก็ตวาดเสียงดัง

         “พวกเจ้าที่บุกมาครั้งก่อนใช่หรือไม่  ดีๆ คราวนี้มาพร้อมกันจะฆ่าทิ้งเสียในคราวเดียว”

         หว่านอิ๋งอิ๋งที่ปกปิดหน้ามิดชิดจ้องมองพ่อบ้านซุยอย่างแปลกใจ

         “เจ้าเองก็รู้ใต้เท้าเสิ่นผู้นี้เป็นตัวปลอมแต่ยังทำงานรับใช้เขา หรือว่าแท้จริงเจ้าเองก็ใช่พ่อบ้านซุย ”

         “ฮ่าๆ ดูออกแล้วหรือ  ใช่! ข้าไม่ใช่พ่อบ้านหน้าโง่ผู้นั้น น่าเสียดายที่เจ้าคงไม่อาจจะหนีออกไปบอกผู้ใดได้อีกแล้ว”

         หว่านอิ๋งอิ๋งเข้าไปช่วยชิงเว่ยเว่ยกับไห่ฮ่าวต่อสู้ นางใช้กระบี่ไล่ฆ่าองครักษ์ที่มาพร้อมกับพ่อบ้านซุยอย่างดุเดือด เสิ่นฮูหยินโมโหอย่างมากที่เห็นสามีตนเองอยู่ในสภาพโทรมราวกับศพ ก็บุกฝ่าเข้าไปจนถึงตัวสามีของนาง

         “ท่านพี่! นี่ข้าเอง โม่จางลี่”

         ใต้เท้าเสิ่นที่ถูกจับไปขังในห้องใต้ดินเรือนนอนของตนเองนานนับเดือนถึงกับน้ำตาคลอ ภรรยาของเขาเป็นคนฉลาด ดีจริงที่นางมิได้หลงกลคนเลวผู้นั้น

         “ข้าสกปรกอยู่เลย เจ้าอย่าเพิ่งกอดข้า”

         “ท่านพี่ ข้าขอกอดท่านหน่อยเถิด ข้าตามหาท่านทุกหนทุกแห่ง เจ้าคนบัดซบผู้นั้นมันปลอมเป็นท่านแต่ข้ารู้สึกว่าเขาแปลกๆ จึงไม่วางใจ”

         หัวหน้าองครักษ์หลิวกำกระบี่แน่นเข้าต่อสู้กับองครักษ์ของพ่อบ้านซุยอยู่พักใหญ่ หว่านอิ๋งอิ๋งดึงผ้าปิดหน้าออกด้วยความหงุดหงิด เมื่อได้เห็นตัวของใต้เท้าเสิ่นแล้วนางก็รู้สึกสบายใจ

         “ลี่จัง สู้กับพวกมันให้ถึงที่สุด มันไม่ใช่คนของทางการ”

         พ่อบ้านซุยหันมาแสยะยิ้ม

         “เจ้าพูดถูกแล้ว หว่านอิ๋งอิ๋ง พวกเขาคือคนของข้าที่พร้อมจะฆ่าทุกคนที่ขัดขวางแผนของเรา”

         หว่านอิ๋งอิ๋ง เจียงลี่จัง และไห่ฮ่าวพร้อมเหล่าองครักษ์ของสกุลชิงเข้าปะทะกับคนของพ่อบ้านซุยตัวปลอม พวกมันมากกว่าครึ่งสิ้นชีพไป อีกครึ่งต่างก็รักตัวกลัวตายจนยอมจำนน

         “มัดพวกมันใส่เสาไว้ก็แล้วกัน รอมือปราบมาจับตัวไปเข้าคุกให้หมด”

         เสิ่นฮูหยินหันไปมองพ่อบ้านซุยด้วยความโมโห นางพุ่งเข้าไปต่อสู้กับคนผู้นั้น ทั้งสองต่อสู้กันอยู่นานพอสมควร เสิ่นฮูหยินก็ฆ่าคนผู้นั้นได้สำเร็จ