เมนูบำรุง

เฉินฮ่าวหรานพลันรู้สึกได้ถึงความเงียบอันแปลกประหลาด เมื่อเห็นซ่งจิ่วเอ๋อร์ยืนก้มหน้านิ่ง ตัวแข็งทื่อ และวงแก้มซูบซีดนั้นขึ้นสีแดงระเรื่อ ชายหนุ่มถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองกระทำสิ่งใดลงไป

ตาของเขาไหววูบเล็กน้อย ความเคอะเขินวิ่งแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย เขาหมุนตัวกลับอย่างลนลานเพื่อแก้เก้อ

 "ข้า... ข้าจะไปเอาน้ำมาให้นะ"

เขารีบก้าวเท้าตรงไปยังกาน้ำต้มสุก เทน้ำสะอาดอุ่นกำลังดีใส่ชามดินเผาแล้วส่งให้นาง ท่าทีของเขาก็ไม่ต่างจากนาง มือไม้ก็ไม่รู้จะยกขึ้นหรือแนบลำตัวดี ซ่งจิ่วเอ๋อร์ที่ยังคงยืนก้มหน้านิ่งรับชามน้ำมาประคองไว้ในมือ รสสัมผัสของน้ำผ่านลำคอช่วยคลายความเหน็ดเหนื่อยไปได้มาก นางส่งชามคืนให้เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน

"ขอบคุณ"

เพียงคำขอบคุณจากปากของสตรีตรงหน้า กลับทำให้หัวใจของเฉินฮ่าวหราน วูบวาบอย่างแรง ชายหนุ่มสะดุด ร่างกายเกร็งไปชั่วขณะ เพราะนับตั้งแต่ถูกพามาทิ้งไว้ที่นี่และต้องแต่งงานกับนาง ไม่เคยมีสักครั้งที่นางจะเอ่ยคำขอบคุณหรือมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนเช่นนี้ มีเพียงคำด่าทอหยาบคายและความเหยียดหยามเท่านั้น

เพื่อซ่อนความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้น เฉินฮ่าวหรานจึงรีบเฉไฉ นั่งลงข้างตะกร้าสานใบใหญ่แล้วดึงใบไม้ที่ปิดทับอยู่ออก พลันสายตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้น

"นี่มัน... เยอะขนาดนี้เชียวหรือ"

ผลท้อป่าสีชมพูระเรื่อวางเรียงรายพูนเต็มปากตะกร้า ส่งกลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวโชยเตะจมูก ซ่งจิ่วเอ๋อร์เห็นท่าทางตื่นเต้นเหมือนเด็ก ๆ ของเขาก็หลุดยิ้มบาง นางก้าวเข้ามานั่งลงข้าง ๆ พยักเพยิดหน้าให้เขา แล้วช่วยกันลำเลียงของออกจากตะกร้าทีละอย่าง

ชั้นแรกเป็นลูกท้อป่าสดฉ่ำ ถัดลงมาเป็นหัวมันป่าเนื้อแน่น หัวเผือกป่าขนาดเท่ากำปั้น และกองผักกูด ผักกาดน้ำป่าสีเขียวสดที่อุดมไปด้วยคุณค่าทางอาหาร เฉินฮ่าวหรานยกของเหล่านั้นออกด้วยความทึ่งในความสามารถของของนาง

เมื่อมือของเขาค่อย ๆ เลิกชั้นใบไม้ห่อหุ้มชั้นล่างสุดออก ดวงตาของเฉินฮ่าวหรานก็พลันสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

ตรงหน้าของเขาคือเห็ดสีแดงอมน้ำตาลเข้ม ผิวมันวาวราวกับทาด้วยน้ำมัน ทรงพัดกางกว้างสมบูรณ์แบบสามดอกใหญ่

"นี่... นี่มัน..."

 น้ำเสียงของเฉินฮ่าวหรานติดขัด ชายหนุ่มจ้องมองด้วยความตะลึงจนแทบหยุดหายใจ

ชาวบ้านในหมู่บ้านหลิวซู่แห่งนี้เป็นเพียงชาวนาผู้ยากไร้ พวกเขาไม่รู้จักสมุนไพรชั้นสูง และต่อให้เคยได้ยินชื่อ ก็ไม่มีใครกล้าบุกป่าลึกเข้าไปจนเจอของล้ำค่าเช่นนี้ แต่เฉินฮ่าวหรานที่เติบโตมาในจวนขุนนางใหญ่แห่งเมืองหลวง ตอนเขายังเป็นนายน้อยและเจ็บป่วย มารดาเคยทุ่มเทเงินทองมากมายซื้อสมุนไพรบำรุงร่างกายนับไม่ถ้วน และเขาก็เคยดื่มยาสมุนไพรที่มีส่วนผสมของสิ่งนี้มาแล้ว

"เห็ดหลินจือแดงธรรมชาติ ดอกสมบูรณ์ถึงเพียงนี้"

เฉินฮ่าวหรานเงยหน้าขึ้นมองซ่งจิ่วเอ๋อร์ด้วยความตกตะลึง เห็ดหลินจือแดงขนาดใหญ่และมีอายุหลายปีเช่นนี้ หากนำไปขายในตัวอำเภอหรือร้านขายยาใหญ่ในเมืองหลวง มันมีมูลค่าหลายสิบตำลึงเงินหรืออาจถึงขั้นแลกทองคำได้เลยทีเดียว

สตรีตรงหน้าเขา นางไม่ได้เพียงแค่เข้าป่าไปเก็บผักหญ้ากลับมา แต่สิ่งที่นางแบกใส่หลังกลับมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย คือสิ่งจะพลิกชีวิตความอดอยากของทั้งคู่ได้อีกนาน

ซ่งจิ่วเอ๋อร์มองท่าทางตกตะลึงของเฉินฮ่าวหรานแล้วก็ยกยิ้มจาง ๆ นางยื่นมือไปลูบกลีบดอกเห็ดหลินจือแดงอย่างเบามือ ก่อนจะเอ่ยเสนอน้ำเสียงราบเรียบ

"ของสิ่งนี้ล้ำค่านัก หากเก็บไว้กับตัวตอนนี้ย่อมไม่มีประโยชน์ พรุ่งนี้พวกเรานำเข้าไปขายในตัวอำเภอ นำเงินมาซื้อข้าวสาร เนื้อสัตว์ และของใช้ที่จำเป็นจะดีกว่าหรือไม่"

นางหยุดชั่วครู่หันมาประสานสายตากับเขาตรง ๆ

 "เจ้าเดินไหวหรือไม่ หากร่างกายยังไม่พร้อม ข้าจะเข้าไปคนเดียว"

"ไหว ข้าเดินไหวแน่นอน"

 เฉินฮ่าวหรานรีบเอ่ยขึ้นทันควันโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด

ชายหนุ่มมองซ่งจิ่วเอ๋อร์ด้วยความกังวล ในใจของเขานั้นแม้จะประหลาดใจกับความเปลี่ยนแปลงของนาง แต่ในความคิดของอดีตนายน้อยจวนขุนนาง ซ่งจิ่วเอ๋อร์เป็นเพียงสตรีชาวบ้านที่ไม่เคยออกจากหมู่บ้าน นางย่อมไม่รู้จักกลอุบายค้าขาย หรือการเจรจาต่อรองกับพวกพ่อค้าร้านยาในเมืองหลวงหรือตัวอำเภอ ซึ่งคนเหล่านั้นขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเลือดและชอบกดราคาสตรีหรือคนจน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเผชิญหน้ากับผู้คนระดับชนชั้นต่าง ๆ ในเมืองใหญ่ นางอาจถูกหลอกลวงหรือโดนเอาเปรียบได้ง่าย ๆ

นางอุตส่าห์แบกของล้ำค่านี้ลงมาจากเขาอย่างเหน็ดเหนื่อย เขาจะปล่อยให้นางไปเสี่ยงโดนรังแกคนเดียวได้อย่างไร อย่างน้อยเขาก็เคยเติบโตในเมืองหลวง รู้จักธรรมเนียมและการพูดจาของพวกพ่อค้าดี

"ข้าจะไปกับเจ้าด้วย"

 เฉินฮ่าวหรานเอ่ยเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 "ร้านขายยาใหญ่ ๆ ในเมืองมีกลอุบายมาก หากไม่มีข้าไปด้วย เจ้าอาจจะเสียเปรียบพวกเขาได้"

ซ่งจิ่วเอ๋อร์เลิกคิ้วเล็กน้อย รู้ทันความคิดของเขาในใจ แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยขัด ความจริงการมีเขาไปด้วยย่อมสะดวกกว่ามาก เพราะชายหนุ่มรู้จักเส้นทางและกฎเกณฑ์ของยุคนี้ดีกว่านางอย่างแน่นอน

"ตกลง เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าเราออกเดินทางกัน" 

นางพยักหน้ารับ

 "ตอนนี้เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะไปเตรียมอาหารให้"

ซ่งจิ่วเอ๋อร์หอบเอาวัตถุดิบที่ขุดได้ ทั้งมันป่า เผือกป่า ผักกูดสด และลูกท้อป่า ตรงเข้าไปในครัวทันที

ในฐานะนักโภชนาการมืออาชีพ นางรู้ว่าร่างกายของเฉินฮ่าวหรานอิดโรยและขาดสารอาหารสะสมมานาน การกินอาหารย่อยยากหรือมันจัดในทันทีจะทำให้กระเพาะอาหารปรับตัวไม่ทัน เมนูในวันนี้จึงต้องเป็นอาหารที่ดูดซึมง่าย สบายท้อง บำรุงกำลัง และคืนความสดชื่น

นางเริ่มจากนำหัวมันป่าและเผือกป่ามาล้างดินออกจนสะอาด นำไปปอกเปลือกแล้วหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ นำลงไปต้มในหม้อดินพร้อมเติมน้ำสะอาดลงไป เคี่ยวด้วยไฟอ่อน ๆ จนเนื้อเผือกและมันนุ่มเปื่อยละลาย กลายเป็นข้าวต้มข้นมันเผือกหอมที่ให้พลังงานและช่วยถนอมเยื่อบุกระเพาะอาหาร

จากนั้น นางนำผักกูดสดที่ล้างสะอาดมาลวกในน้ำต้มสุกอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาคุณค่าทางอาหารและสีเขียวสด นำมาจัดใส่ชาม เหยาะน้ำมันและเกลือที่เหลือติดโถเพียงน้อยนิดลงไปคลุกเคล้าเบา ๆ กลายเป็นยำผักกูดที่อุดมไปด้วยธาตุเหล็กและวิตามินบำรุงเลือด

ปิดท้ายด้วยการนำลูกท้อป่ามาปอกเปลือก ฝานเนื้อเป็นชิ้นบาง ๆ ต้มกับน้ำสะอาดและเติมขิงแก่ฝานบางลงไปเคี่ยวเล็กน้อย ได้เป็นน้ำท้อต้มขิงรสชาติหวานอมเปรี้ยวชุ่มคอ ช่วยกระตุ้นความอยากอาหารและบำรุงธาตุ

ไม่นานนัก กลิ่นหอมอบอุ่นของอาหารป่าปรุงสดใหม่ก็โชยออกจากห้องครัว อบอวลไปทั่วบ้านดินที่เคยเย็นชืด เฉินฮ่าวหรานที่นั่งตัดฟืนอยู่ลานหน้าบ้านถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นตะลึง กลิ่นหอมนี้ ไม่ใช่อาหารไหม้หรือข้าวต้มที่นางเคยทำ แต่เป็นกลิ่นหอมกลมกล่อมที่ชวนให้ร่างกายที่ซูบซีดกลับมามีความหิวได้อีกครั้ง