ลงจากเขา

ซ่งจิ่วเอ๋อร์กระชับสายตะกร้าบนไหล่ที่หนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจนขาเริ่มสั่น แต่ความรู้สึกเต็มอิ่มในจิตใจกลับทำให้ทุกก้าวเดินของนางมั่นคงขึ้น นางต้องรีบก้าวเท้ากลับบ้านเพื่อจะได้มีเวลาเตรียมอาหารบำรุงร่างกายให้เฉินฮ่าวหราน

ขณะที่กำลังเดินลัดเลาะกลับมาตามเส้นทางเดิมซึ่งเป็นทางแคบ ๆ ขนานไปกับลำธารป่า สายตาของนางก็พลันไปสะดุดเข้ากับดงต้นไม้ป่าขนาดปานกลางกลุ่มหนึ่งที่ชูช่อเรียงรายอยู่ริมลำธาร

ตอนขาขึ้นเขานั้น ฟ้ายังไม่สว่างดีผนวกกับความมืดมิดยามเช้าตรู่ ทำให้นางมองข้ามพุ่มไม้นี้ไปอย่างน่าเสียดาย ในยามนี้ เมื่อแสงแดดยามสายส่องกระทบลงมาจากช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ ผลไม้ทรงกลมขนาดเท่าไข่ไก่ ผิวมีขนอ่อนนุ่มปกคลุม เปลือกสีเขียวตองอ่อนมีสีชมพูระเรื่อแทรกซึมที่หัวผลจำนวนมากก็เผยให้เห็นอย่างชัดเจน

ซ่งจิ่วเอ๋อร์เดินเข้าไปใกล้ ใช้มือเด็ดผลหนึ่งลงมา พิจารณาผิวด้านนอกและกลิ่นหอมหวานอ่อน ๆ ที่โชยออกมา

"ลูกท้อป่า"

ดวงตาหญิงสาวเป็นประกายด้วยความยินดี ท้อป่าเหล่านี้เติบโตขึ้นเองตามธรรมชาติริมน้ำ รสชาติหวานกรอบอมเปรี้ยวฉ่ำน้ำ อุดมไปด้วยวิตามินแร่ธาตุที่ช่วยเรื่องระบบย่อยอาหาร และยังมีน้ำตาลธรรมชาติที่ช่วยคืนพลังงานให้แก่คนที่ร่างกายอ่อนเพลียได้อย่างรวดเร็ว สำหรับคนที่ขาดสารอาหารและเบื่ออาหารอย่างเฉินฮ่าวหราน การได้กินท้อป่าฉ่ำน้ำสด ๆ หรือนำไปฝานเป็นชิ้นต้มน้ำตาลอุ่น ๆ ย่อมช่วยกระตุ้นความอยากอาหารและคืนความสดชื่นให้ร่างกายเขาได้อย่างดีเยี่ยม

นางไม่รอช้า ลงมือเด็ดลูกที่สุกงอมกำลังดีใส่ลงไปในตะกร้าอย่างเบามือ เติมลงไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งช่องว่างที่เหลืออยู่ในตะกร้าพูนสูงขึ้นมาถึงปากตะกร้า

เมื่อเห็นว่าตะกร้าจุจนแน่นแล้ว ซ่งจิ่วเอ๋อร์จึงใช้มีดพกตัดใบไม้ขนาดใหญ่หลายใบ นำมาครอบปิดทับปากตะกร้าไว้อย่างมิดชิดแน่นหนา เพื่อป้องกันไม่ให้ผลไม้ สมุนไพรล้ำค่า และเห็ดหลินจือแดงที่ซุกอยู่ด้านล่างหล่นหาย และที่สำคัญเพื่อปกปิดสายตาสอดรู้สอดเห็นของชาวบ้าน

เมื่อก้าวเท้าออกจากชายป่าฝั่งขวา ลงมาถึงบริเวณทางขึ้นเขาที่เป็นจุดนัดพบของหมู่บ้าน ซ่งจิ่วเอ๋อร์ก็พบกับกลุ่มชาวบ้านกลุ่มเดิมที่เคยส่งเสียงขับไล่นางเมื่อเช้า พวกเขากำลังหยุดพักเก็บบรรดารากไม้และผักป่าอยู่ใกล้ ๆ ทางออก

ทันทีที่เห็นซ่งจิ่วเอ๋อร์เดินแบกตะกร้าพูนด้วยใบไม้ใบใหญ่ออกมาจากป่าทึบฝั่งขวา สายตาดูถูกเหยียดหยามและเสียงซุบซิบนินทาก็ดังขึ้นทันที

"ดูนั่นสิ นางมารร้ายนั่นเดินออกมาจากป่าฝั่งขวาจริง ๆ ด้วย" 

สตรีคนเดิมเอ่ยขึ้นพลางชี้ชวนเพื่อนข้าง ๆ มองด้วยสายตาเย้ยหยัน

"ป่าฝั่งขวาทั้งลึก ทั้งรกแถมยังมีสัตว์ร้าย ใคร ๆ ก็รู้ว่าไม่มีใครกล้าเข้าไปหรอก นางคงไม่มีปัญญาหาผักป่าตรงทางปกติ เลยเดินมั่วซั่วลึกเข้าไปข้างในล่ะสิ"

ชายฉกรรจ์ในกลุ่มหัวเราะเยาะในลำคอ พลางมองตะกร้าที่ปิดมิดชิดของนาง 

"หอบอะไรกลับมาเต็มตะกร้าขนาดนั้นกัน ใบไม้ใบหญ้าหรือเปล่า หรือไม่ก็คงได้พวกผลไม้พิษ เห็ดพิษกลับมาแน่ ๆ คนที่ไม่เคยทำมาหากินอย่างนาง จะไปรู้จักผักป่ากินได้ ได้อย่างไร"

"นั่นสิ ขุดได้รากไม้พิษไปต้มให้สามีกิน คอยดูเถอะ ได้ตายกันทั้งผัวทั้งเมียแน่" 

เสียงสตรีอีกคนสมทบด้วยความสะใจ

คำพูดเย้ยหยันและด่าทออันเผ็ดร้อนดังแว่วมาตามลม ทว่าซ่งจิ่วเอ๋อร์กลับทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้าหรือหันไปมองหน้าพวกเขาด้วยซ้ำ

มุมปากของนางยกยิ้มจาง ๆ อย่างผู้ชนะในใจ คนพวกนี้รู้จักแต่ผักป่าริมทางธรรมดา ๆ จะไปเข้าใจคุณค่าของผักผลไม้ป่าและเห็ดหลินจือหมื่นปีได้อย่างไร ปล่อยให้หัวเราะเยาะไปเถอะ ยิ่งพวกเขานึกว่านางได้แต่ของพิษกลับมายิ่งดี จะได้ไม่มีใครมายุ่งหรือคิดจะมาแย่งชิง

นางกระชับสายตะกร้าแล้วเดินผ่านหน้ากลุ่มชาวบ้านไปอย่างสบายอกสบายใจ ไม่ตอบโต้และไม่แยแสต่อสายตาเหยียดหยามเหล่านั้นแม้แต่น้อย

ปล่อยให้ชาวบ้านกลุ่มนั้นยืนมองตามหลังนางไปด้วยความมึนงง ว่าเหตุใดสตรีปากร้ายใจดำคนเดิม ยามนี้ถึงได้มีท่าทีสงบเยือกเย็นและไม่ยี่หระต่อสิ่งใดได้ถึงเพียงนี้

ซ่งจิ่วเอ๋อร์เดินไปตามทางเดินดินเล็ก ๆ มุ่งหน้ากลับสู่บ้านดินหลังน้อยของนาง นางคิดไปถึงเมนูอาหารบำรุงสุขภาพที่กำลังจะกลับไปทำ และอยากรู้ว่า ชายหนุ่มหน้าหยกแต่ผอมแห้งคนนั้น เมื่อเห็นของดีเหล่านี้เขาจะมีสีหน้าอย่างไร

เสียงฝีเท้าเบา ๆ บนพื้นดินหน้าลานบ้านทรุดโทรมดังขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงใสกระจ่างอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

"กลับมาแล้ว"

เฉินฮ่าวหรานซึ่งกำลังประคองถังน้ำไม้ใบใหญ่เดินออกมาจากหลังบ้านถึงกับชะงัก เขาเพิ่งจะตักน้ำจากบ่อจนเต็มตุ่มเสร็จสิ้น ร่างกายผอมเกร็งยังคงมีหยาดเหงื่อซึมตามกรอบหน้า ทันทีที่ยินเสียงร้องทักอย่างร่าเริงและเป็นกันเองเช่นนั้น หัวใจของชายหนุ่มก็พลันกระตุกวูบ

สตรีที่เคยเอาแต่แช่งด่าและประโคมเสียงโวยวายยามก้าวเข้าประตูบ้าน ยามนี้กลับยิ้มละมุนและเอ่ยทักทายเขาด้วยน้ำเสียงสดใสราวกับสายลมยามเช้า

เฉินฮ่าวหรานรีบวางถังน้ำลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว สายตาของเขากวาดมองไปเห็นร่างผอมบางของซ่งจิ่วเอ๋อร์ที่กำลังแบกตะกร้าสานใบใหญ่จนแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นก้มต่ำลง ชายหนุ่มไม่รอช้าเดินตรงเข้าไปหานางทันที

"มา ข้าช่วยเอง"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความนุ่มนวล มือยาวค่อย ๆ ยื่นไปประคองสายตะกร้าสานบนไหล่ของซ่งจิ่วเอ๋อร์ แล้วปลดออกอย่างเบามือเพื่อไม่ให้นางต้องรับน้ำหนักมากเกินไป ทันทีที่ยกตะกร้าลงสู่พื้น เขาก็รับรู้ได้ถึงน้ำหนักที่หนักอึ้งผิดปกติ จนต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาต่อมาเป็นใบหน้าซูบซีดของภรรยาตรงหน้า

ไรผมตามกรอบหน้าของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อเม็ดโต ลมหายใจยังคงหอบถี่เล็กน้อยจากการแบกของหนักเดินลงมาจากเขาดวงตาคู่งามแม้จะฉายแววอิดโรย แต่กลับทอประกายสดใสอย่างประหลาด

"เหนื่อยมากหรือไม่"

 เฉินฮ่าวหรานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแฝงความห่วงใย

 "ขึ้นไปบนเขาเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่"

ด้วยความห่วงใยที่ล้นอกและความคุ้นชินของสุภาพบุรุษ เฉินฮ่าวหรานจึงเผลอยกแขนเสื้อเนื้อป่านสีซีดของตนเองขึ้น แล้วบรรจงซับหยาดเหงื่อตามหน้าผากและแก้มเนียนของนางอย่างแผ่วเบา โดยไม่ทันได้คิดถึงความเหมาะสมระหว่างชายหญิงที่เคยห่างเหิน

สัมผัสจากผ้าและความอบอุ่นจากปลายฝ่ามือที่เฉียดผ่านผิวแก้ม ทำเอาซ่งจิ่วเอ๋อร์ถึงกับยืนนิ่งตัวแข็งทื่อไปในทันที

ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง จิตวิญญาณของหมอสาวสู้ชีวิตจากโลกปัจจุบันที่เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัด รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปดื้อ ๆ ความร้อนฉ่าพลันแล่นขึ้นมาจากลำคอตรงเข้าสู่แก้มทั้งสองข้างจนแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด

สัมผัสนี้ไม่ใช่ความหวังดีแฝงเสแสร้ง แต่มันคือความห่วงใยแท้จริงจากชายหนุ่มตรงหน้า คนที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำร้ายจิตใจและสาดคำด่าทอใส่เขานับครั้งไม่ถ้วน ยามนี้เขากลับจัดเตรียมฟืน ตักน้ำเต็มตุ่ม และยังเช็ดเหงื่อให้นางอย่างเบามือ

ความนุ่มนวลเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ พลันจุดประกายความอบอุ่นสายหนึ่งขึ้นในหัวใจอันโดดเดี่ยวของซ่งจิ่วเอ๋อร์ นางยืนก้มหน้านิ่ง กระพริบตาถี่ ๆ เพื่อซ่อนความเขินอายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต