Todos los capítulos de สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง: Capítulo 1 - Capítulo 9

ผ่านมาสองชั่วยามแล้ว สตรีที่หมดสติไปก่อนหน้านี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา เฉินฮ่าวหรานถือผ้าชุบน้ำอุ่นที่บิดหมาดไว้ในมือ เขาเช็ดหน้าให้นางอยู่ตลอดไม่ห่างกาย แต่คนที่นอนนิ่งบนเตียงกลับหลับลึกเหมือนไม่คิดจะลืมตาขึ้นมาอีกเขาเริ่มกระวนกระวาย เดินออกจากบ้านไปที่บ้านลุงหวังที่อยู่ไม่ไกลกันมาก"ลุงหวังอยู่หรือไม่"เสียบแหบห้าวร้องถามเบา ๆ ไม่นานก็มีคนออกมาพบ"ฮ่าวหราน เกิดอะไรขึ้นหรือ""ท่านป้า จิ่วเอ๋อร์ไม่ได้สติมาสองชั่วยามแล้ว เช็ดตัวให้ก็ไม่ฟื้น เห็นท่านลุงรักษาคนป่วยเป็นข้าเลยมาขอรบกวน...""ทำไมเพิ่งมาบอก รอเดี๋ยวนะ"ซูเฟิ่ง ภรรยาหวังต้าซานออกมาต้อนรับ เมื่อได้ยินว่ามีคนไม่สบายก็ร้อนใจขึ้นมาทันทีและรีบเข้าไปตามสามี"อาการเป็นอย่างไรบ้าง ข้าจะรีบไปดูให้"หวังต้าซานหรือลุงหวังสะพายย่ามใส่เครื่องมือไปพร้อมกับเฉินฮ่าวหรานอย่างรีบเร่งเมื่อมาถึงก็รีบเข้าไปจับชีพจรของซ่งจิ่วเอ๋อร์ทันทีหวังต้าซานแตะนิ้วลงบนข้อมือที่ซูบซีดของซ่งจิ่วเอ๋อร์ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าปรากฏความเครียดขึ้นเรื่อย ๆ จนเฉินฮ่าวหรานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ใจคอไม่ดีตามไปด้วย​"ชีพจรอ่อนนัก จนแทบจะจับไม่ได้แล้ว" เขาพึมพ

ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ซ่งจิ่วเอ๋อร์ลุกขึ้นจากเตียงนอนเก่า ๆ อย่างเงียบเชียบ นางระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียงดัง ร่างกายนี้แม้จะยังคงอ่อนเพลียจากการขาดสารอาหารสะสม แต่ด้วยจิตวิญญาณของแพทย์หากเอาแต่นอนซม ยิ่งจะทำให้กล้ามเนื้อลีบแบนและระบบเผาผลาญพังทลายลงไปอีกนางเดินตรงเข้าไปในครัวกวาดสายตามองความว่างเปล่า ชามข้าวต้มเมื่อเย็นวานล้างสะอาดเรียบร้อย ในโถไม่มีข้าวสารเหลือแม้แต่เมล็ดเดียวซ่งจิ่วเอ๋อร์จุดไฟในเตา นำกากสมุนไพรที่เหลือจากการต้มเมื่อวานมาเติมน้ำสะอาดลงไปแล้วยกขึ้นตั้งเตาต้มอีกครั้ง ถึงแม้จะเป็นยารอบสองที่ตัวยาเริ่มเจือจาง แต่น้ำยาสมุนไพรฤทธิ์อุ่นผสมขิงนี้ก็ยังคงมีสรรพคุณช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดและปกป้องเยื่อบุกระเพาะอาหารยามท้องว่างได้ดีกว่าน้ำเปล่าเย็นชื้นเป็นไหน ๆเมื่อต้มจนน้ำยาส่งกลิ่นหอมอุ่น ๆ นางก็นำไปเทใส่ชามดินเผาวางทิ้งไว้บนโต๊ะ"กินน้ำต้มยานี่รองท้องไปก่อนก็แล้วกัน สาย ๆ ข้าจะรีบกลับมาทำอาหารมื้อใหญ่ให้กิน" ซ่งจิ่วเอ๋อร์พึมพำกับตัวเอง นัยน์ตาคู่งามฉายแววมุ่งมั่น นางหยิบตะกร้าสานใบเก่าที่สะพายหลังได้ พร้อมกับมีดพกสนิมเกรอะขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะเปิดประตูบ้านก้าวออกไปสู่ความม

ซ่งจิ่วเอ๋อร์กระชับสายตะกร้าบนไหล่ที่หนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจนขาเริ่มสั่น แต่ความรู้สึกเต็มอิ่มในจิตใจกลับทำให้ทุกก้าวเดินของนางมั่นคงขึ้น นางต้องรีบก้าวเท้ากลับบ้านเพื่อจะได้มีเวลาเตรียมอาหารบำรุงร่างกายให้เฉินฮ่าวหรานขณะที่กำลังเดินลัดเลาะกลับมาตามเส้นทางเดิมซึ่งเป็นทางแคบ ๆ ขนานไปกับลำธารป่า สายตาของนางก็พลันไปสะดุดเข้ากับดงต้นไม้ป่าขนาดปานกลางกลุ่มหนึ่งที่ชูช่อเรียงรายอยู่ริมลำธารตอนขาขึ้นเขานั้น ฟ้ายังไม่สว่างดีผนวกกับความมืดมิดยามเช้าตรู่ ทำให้นางมองข้ามพุ่มไม้นี้ไปอย่างน่าเสียดาย ในยามนี้ เมื่อแสงแดดยามสายส่องกระทบลงมาจากช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ ผลไม้ทรงกลมขนาดเท่าไข่ไก่ ผิวมีขนอ่อนนุ่มปกคลุม เปลือกสีเขียวตองอ่อนมีสีชมพูระเรื่อแทรกซึมที่หัวผลจำนวนมากก็เผยให้เห็นอย่างชัดเจนซ่งจิ่วเอ๋อร์เดินเข้าไปใกล้ ใช้มือเด็ดผลหนึ่งลงมา พิจารณาผิวด้านนอกและกลิ่นหอมหวานอ่อน ๆ ที่โชยออกมา"ลูกท้อป่า"ดวงตาหญิงสาวเป็นประกายด้วยความยินดี ท้อป่าเหล่านี้เติบโตขึ้นเองตามธรรมชาติริมน้ำ รสชาติหวานกรอบอมเปรี้ยวฉ่ำน้ำ อุดมไปด้วยวิตามินแร่ธาตุที่ช่วยเรื่องระบบย่อยอาหาร และยังมีน้ำตาลธรรม

อาหารมื้อนี้ช่วยฟื้นฟูกำลังวังชาได้เป็นอย่างดี หลังจากอิ่มท้องร่างกายที่เคยอ่อนแรงของเฉินฮ่าวหรานก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองจัดแจงเก็บเห็ดหลินจือแดงและผลไม้ป่าลงในตะกร้าอย่างมิดชิด แล้วจึงออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอตลอดเส้นทางแม้จะไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของคนทั้งคู่ แต่บรรยากาศที่มักห่างเหินถูกแทนที่ด้วยความสงบเงียบที่เข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดระยะห่างระหว่างก้าวเดินของชายหนุ่มค่อย ๆ ปรับให้เท่ากับหญิงสาวข้างกายอย่างใส่ใจเมื่อมาถึงตัวอำเภอที่ครึกครื้น เฉินฮ่าวหรานนำทางซ่งจิ่วเอ๋อร์ตรงไปยังร้านยาซื่อถัง ซึ่งเป็นร้านขายยาสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในเมือง เพราะสมุนไพรชั้นเลิศระดับนี้ มีเพียงร้านใหญ่เท่านั้นที่มีปัญญาจ่ายและกล้าซื้อไว้ทำกำไรทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูร้าน หลงจู๊กวาดสายตามองร่างผอมบางและเสื้อผ้าป่านซีดจางของคนทั้งสองก็เเค่นหัวเราะในลำคอ ไม่ออกมาต้อนรับและแสดงความรังเกียจโดยไม่ปิดบังแม้จะรู้ตัวแต่เฉินฮ่าวหรานไม่ได้แสดงความรู้สึกใดโต้ตอบ เขาเพียงเดินเข้าไปหยุดตรงโต๊ะด้านหน้า แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "หลงจู๊ ร้านของท่านรับซื้อสมุนไพรหายากหรือไม่""รับสิ แต่ร้า

ความหนาวเย็นของปลายฤดูใบไม้ร่วงหอบเอาความเย็นชื้นมาตามลม ซ่งจิ่วเอ๋อร์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แต่พบว่าที่นอนข้างล่างพับเก็บเรียบร้อยอย่างมีระเบียบหมายความว่าเฉินฮ่าวหรานตื่นก่อนนางเมื่อเก็บที่นอนและทำความสะอาดเสร็จนางก็ออกมาสูดอากาศข้างนอก ถึงลมหนาวจะเริ่มโชยพัด แต่บรรยากาศกลับสดชื่นและปลอดโปร่งอยู่ไม่น้อย ผิดกับความเจริญที่นางเคยอยู่ มีชีวิตเต็มไปด้วยความเร่งรีบและการแก่งแย่งแข่งขัน"ทะลุมิติก็ไม่ได้แย่ ได้เรียนรู้ตั้งหลายอย่าง ข้าโชคดีด้วยซ้ำไป"นางกวาดตามองไปรอบบ้านก็ไม่เห็นเฉินฮ่าวหรานจึงล้างหน้าล้างตาเข้าครัวเตรียมอาหารเช้า สักครู่เขาก็แบกฟืนหอบใหญ่เข้ามา"อากาศเย็นชื้น ทำไมออกไปข้างนอกเล่า"นางถามเมื่อเขาวางไม้ฟืนลง เฉินฮ่าวหรานยกมือปาดเหงื่อ ถึงจะมีสีหน้าสดชื่นขึ้นแต่ร่างกายนั้นผอมอมโรค เรี่ยวแรงก็ใช่ว่าจะมีมากพอให้ทำงานหนักได้"ข้าไม่อยากให้ขาดไม้ฟืน เลยไปเก็บมาสำรองไว้มาก ๆ"เขาเอ่ยขึ้นพร้อมลมหายใจหอบเล็กน้อย"ได้ออกแรงให้เหงื่อออกก็สดชื่นขึ้นมาก"ในแววตาของเขาไม่มีความเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย ซึ่งก็จริงอย่างที่เขาบอก และเป็นหลักพื้นฐานในการดูแลสุขภาพอยู่แล้ว"อืม"นางตอบสั้น