เดี๋ยวผมไปส่ง

ข่าวการเดทของแพรดังไปทั่วมหาลัยเนื่องจากวันจัดงานดาวคณะฝ่ายชายได้มามอบดอกไม้ช่อโตถึงที่พร้อมกับประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเขาคือแฟนหนุ่มของแพรแน่นอนว่าหลังจากวันนั้นแพรก็ไม่ค่อยมาอยู่กับเธอเลยและเอาแต่บอกว่าต้องไปหาแฟนซึ่งเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเธอเองก็ไม่ค่อยได้มาเรียนเนื่องจากต้องไปดูแลแม่ที่นอนโคม่าอยู่แถมพ่อก็ยังหนีหายไปไหนก็ไม่รู้อีก

“แม่คะ..นี่ก็หลายวันแล้วนะเมื่อไหร่แม่จะตื่นขึ้นมาเสียทีฮึก…แสนดีคิดถึงแม่” แสนดีเอ่ยขึ้นเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินลงมาก่อนจะเดินออกจากห้องเยี่ยมเมื่อหมดเวลาเยี่ยมร่างบางเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยความอ่อนแรงเนื่องจากเพราะความเครียดเลยทานอาหารได้น้อยลงทำให้น้ำหนักของเธอลดลงเรื่อยๆ จนน่าเป็นห่วง

“อ๊ะขอโทษค่ะ” ร่างบางเอ่ยขอโทษคนที่ตัวเองเซไปชนคนอื่นเนื่องจากอาการเวียนหัวที่เกิดขึ้นกระทันหัน

“ไม่เป็นไรครับ” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะประคองร่างบางให้ยืนตรงๆ

“ขอบคุณนะคะ” แสนดีก้มหน้าเป็นการขอบคุณเธอค่อยๆ กวาดสายตามองหาที่นั่งอีกฝ่ายที่รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ปกติจึงค่อยๆ ประคองเธออีกครั้ง

“หาที่นั่งใช่ไหมครับเดี๋ยวผมพาไป” ร่างสูงค่อยๆ ประคองแสนดีไปยังที่นั่งพักร่างบางที่พอก้นถึงเบาะก็ผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ ทันที

“เวียนหัวหรอครับเอายาดมไหมครับผมจะไปขอพยาบาลให้” ร่างสูงเอ่ยถามแสนดีพยักหน้ารับเนื่องจากตอนนี้โลกของเธอหมุนหนักมากและถือว่าโชคดีที่เธอเป็นแบบนี้ในโรงพยาบาลไม่ใช่ข้างถนน

“นี่ครับไหวรึเปล่าครับหน้าคุณมันซีดมากเลย”

“ขอบคุณนะคะถ้าได้นั่งพักคงดีขึ้น” แสนดีเอ่ยบอกเสียงเบา

Rrrr

“พี่ผมอยูชั้นล่าง..มีปัญหานิดหน่อย..อ่าๆ จะลงมาหรอ..โอเคผมรออยู่ตรงโซนนั่งใกล้ๆ เคาท์เตอร์โรงพยาบาล..เคๆ” แสนดีได้ยินร่างสูงตรงหน้าคุยโทรศัพท์ก็อดเกรงใจไม่ได้จึงค่อยๆ ลุกขึ้นเพราะกลัวจะทำให้อีกฝ่ายเสียเวลา

“ไหวแล้วหรอครับ?” ร่างสูงเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าเพราะขนาดลุกยังเซไปเซมาอยู่เลย

“ค่อยยังชั่วแล้วค่ะขอบคุณนะคะแล้วก็ขอโทษที่ทำให้เสียเวลาด้วย” แสนดีกล่าวขึ้นอย่างนอบน้อมแต่อีกฝ่ายก็พยายามบอกว่าเธอควรนั่งพักให้หายดีก่อนถ้าหากไปเป็นลมกลางถนนจะแย่เอาเกลี้ยกล่อมกันอยู่สักพักแสนดีจึงยอมที่จะนั่งลงอีกครั้ง

“พี่ธีร์ทางนี้” ร่างบางที่พอได้ยินชื่อคุ้นหูเปลือกตาที่เคยปิดก็ค่อยๆ เปิดขึ้นพร้อมกับโฟกัสผู้ชายร่างสูงที่ค่อยๆ เดินเข้ามาหาเธอและใช่เขาคือผู้ชายคนนั้น

“สวัสดีค่ะ..” แสนดีเอ่ยทักคนตรงหน้าเบาๆ นี่ก็หลายวันแล้วนับตั้งแต่วันนั้นที่เจอกันและตอนนี้ผู้ชายตรงหน้าของเธอก็อยู่ในชุดสูทสีดำอีกเช่นเคยมันเป็น ลุคที่ดูต่างออกไปจากการที่เจอกันตอนทานข้าวอย่างมาก

“อ่าวแสนดี” ธีร์เอ่ยทักร่างบางตรงหน้าอย่างตกใจเพราะตั้งแต่ที่เธอดูรีบร้อนออกไปก็ไม่ได้รู้ข่าวอะไรอีกเลยเคยถามทางแพรแล้วเพราะตอนที่ออกไปสีหน้าของแสนดีนั้นไม่สู้ดีนักแต่แพรแฟนสาวของเขาก็บอกเพียงว่าไม่มีอะไร

‘รู้จักกันด้วยหรอ?” ชายที่อยู่กับแสนดีตลอดเอ่ยถามอย่างงงๆ

“อืมเพื่อนของแฟนพี่เอง” คำว่าพี่ทำเอาแสนดีตกใจไม่น้อย

“อ่าสวัสดีครับผมพีร์น้องชายพี่ธีร์ครับ”

“สวัสดีค่ะแสนดีค่ะ” แสนดีพยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนจะค่อยๆ เก็บของและลุกขึ้นอีกครั้ง

“จะไปแล้วหรอครับดีขึ้นแล้วหรอ?” พีร์เอ่ยทักเพราะสีหน้าของแสนดียังซีดอยู่

“มีอะไร” ธีร์เอ่ยถามน้องชาย

“แสนดีเกือบเป็นลมครับพี่..ดูสิหน้าเขาซีดมากเลย” พีร์เอ่ยบอกด้วยความเป็นห่วง

“ฉันไม่เป็นไรค่ะค่อยยังชั่วขึ้นแล้ว” แสนดีเอ่ยบอก

“อะไรกันพี่รู้จักเขาพี่ก็พาเขาไปส่งหน่อยสิจะขึ้นเป็นประธานบริษัทชั้นนำของประเทศทั้งทีก็หัดทำตัวมีน้ำใจบ้างสิ” คำพูดของพีร์ทำเอาทั้งธีร์และแสนดีอึ้งไปตามๆ กันเนื่องจากธีร์ไม่เคยบอกตัวตนให้อีกฝ่ายรู้และแสนดีเองก็ไม่เคยรู้เลยว่าเขากำลังจะกลายเป็นประธานบริษัท

“เอ่ออ…”

“เออๆ เดี๋ยวพี่มา..ไปครับเดี๋ยวผมไปส่ง”

“คือว่า…”

“มาเถอะครับผมมีเรื่องจะคุยด้วย” แสนดียอมตกลงให้อีกฝ่ายไปส่งเพราะเห็นสีหน้าขอร้องของเขาร่างบางเดินตามหลังธีร์ไปยังลานจอดรถก่อนจะขึ้นไปนั่งเงียบๆ

“บ้านอยู่ไหนครับ” ธีร์เอ่ยถามแสนดีจึงพิมพ์ที่อยู่ลงในGPSในรถของอีกฝ่ายก่อนที่รถหรูจะค่อยๆ เคลื่อนออกไปทามกลางความเงียบ

“เรื่องที่ได้ยินเมื่อกี้อย่าพึ่งบอกแพรนะครับ” เป็นธีร์ที่เริ่มพูดขึ้นมาก่อน

“ค่ะ” แสนดีตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบแห้งดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มเป็นไข้แล้วธีร์ที่พอได้ยินเสียงอีกฝ่ายผิดปกติก็ค่อยๆ เหลือบมองก่อนจะลดแอร์ลงภายในรถจึงกลับมาเงียบอีกครั้งจนถึงที่หมายของอีกฝ่าย

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” แสนดีเอ่ยบอกก่อนจะก้มหัวขอบคุณธีร์เพียงแค่พยักหน้ารับพร้อมกับมองร่างเล็กที่ค่อยๆ กอดอกเดินเข้าบ้านไปแต่สิ่งที่ทำให้เขาขมวดคิ้วคือบ้านหน้าบ้านที่ประกาศว่าขายนั่นเองแต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรกับมันมากและขับรถกลับไปที่โรงพยาบาลเหมือนเดิม

ติ้ง ติ้ง ติ้ง

เสียงแจ้งเตือนที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นร่างสูงขมวดคิ้วก่อนจะหาต้นตอของเสียงและพบกับโทรศัพท์ที่น่าจะเป็นของแสนดีตกอยู่ข้างเบาะธีร์เลือกที่จะจอดรถข้างทางก่อนจะหยิบมือถือของอีกฝ่ายขึ้นมาและพบว่ามือถือของเธอเป็นเคสโลมาเหมือนของแพร

มือหนากดเปิดหน้าจอก่อนจะอ่านข้อความที่แพรเป็นคนส่งมา

แพร : พรุ่งนี้ฉันจะบอกพี่ธีร์ว่าฉันไปบ้านแกนะ

แพร : ถ้าพี่ธีร์โทรมาหาแกก็บอกตามนี้นะช่วยฉันหน่อยนะ

แพร : ฉันจะปิดมือถือทั้งวันเพราะฉะนั้นพี่ธีร์จะโทรหาแกแน่ๆ

ร่างสูงอ่านข้อความก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ลืมที่จะถ่ายรูปเก็บไว้ก่อนจะย้อนกลับไปบ้านของร่างบางอีกครั้งเมื่อถึงหน้าบ้านก็พยายามกดกริ่งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับร่างสูงจึงเปิดประตูเข้าไปทันที

“แสนดี..แสนดี” ธีร์เอ่ยเรียกร่างบางพร้อมกับมองสภาพภายในบ้านที่เละเทะเหมือนคนทะเลาะกัน

ปึก!

เสียงของตกทำให้ร่างสูงค่อยๆ ขึ้นบันไดไปยังชั้นบนก่อนจะเปิดประตูไปยังห้องหนึ่งที่ถูกเปิดอยู่

“แสนดี!!” ธีร์เอ่ยเรียกร่างบางตรงหน้าเสียงดังสภาพที่เขาเห็นคือตอนนี้ส่วนบนของเธออยู่กับพื้นส่วนด้านล่างยังอยู่บนที่นอนร่างสูงรีบเข้าไปประคองเธอขึ้นเตียงและพบว่าตอนนี้ตัวของแสนดีร้อนอย่างกับไฟ

“แสนดีได้ยินพี่มั้ย” ธีร์พยายามเขย่าตัวร่างบางเบาๆ ก็พบว่าตอนนี้ร่างบางไม่มีสติแล้วเขาจึงรีบอุ้มเธอขึ้นก่อนจะรีบนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที