ตอนที่ 8 ยกเลิกงานมงคล

ตอนที่ 8 ยกเลิกงานมงคล

ซานหลงรีบคลานเข้ามาประคองสอบถามเจินเหยียนด้วยความเป็นห่วง

“ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่ เจ็บตรงไหนบ้างมั้ย”

“เจ้ามันโง่หรือไงกัน ทำไมไม่เชื่อฟังข้า หากเจ้าบาดเจ็บและท่านพ่อของข้าไม่ยอมปล่อยผ่านง่าย ๆ เจ้าไม่ตายในน้ำมือของเขาหรอกหรือ? เจ้ามันโง่เขลาทั้ง ๆ ที่ข้าหลอกใช้เจ้าแท้ ๆ ข้าไม่ใช่ฮูหยินของเจ้าจริง ๆ เสียหน่อย” เจินเหยียนโมโหปัดมือของเขาออกจากตนเอง หากเขาได้รับบาดเจ็บหรือว่าเกิดการฆ่าฟันกันขึ้นมา มันจะเป็นตราบาปในใจของนางที่ลากเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง

“ข้าแค่กลัวว่าท่านจะได้รับบาดเจ็บ ตอนนั้นเท้าของข้ามันก้าวออกมาเอง ดูสิใบหน้าของท่านแดงระเรื่อหมดแล้ว อีกอย่างเมื่อครู่ท่านถูกฟาดด้วยไม้ ข้ากลัวท่านเจ็บปวด” เขาก้มหน้าลงพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ๆ คล้ายรู้สึกผิดแต่ก็อดเป็นห่วงสตรีตรงหน้าไม่ได้ เจินเหยียนจ้องมองเขาพลางถอนหายใจเบา ๆ

“เฮ้อ ! ข้าลืมไปว่าเจ้ามันสติไม่ดี เพราะข้าเองที่ผิดเจ้าเองก็เจ็บเช่นกัน ข้าขอโทษที่อารมณ์ร้อนใส่เจ้า เข้าเรือนกันเถอะข้าจะทายาให้เจ้าเอง ตอนนี้ข้าหลุดพ้นจากท่านพ่อแล้วโชคดีที่เขาไม่ได้ทำร้ายเจ้าไปมากกว่านี้ ข้าขอโทษเจ้าด้วยนะที่ขึ้นเสียงใส่ ต่อจากนี้ข้าจะดูแลเจ้าเองไม่มีเงินไม่มีสมบัติอะไรแต่อย่างน้อยข้าก็มีความรู้อยู่พอตัว เจ้าไม่ต้องกลัวข้าจะไม่มีทางให้เจ้าอดอยากแน่นอน ” เจินเหยียนยิ้มบาง ๆ ตอนนี้สิ่งที่กังวลได้จบสิ้น ตอนแรกคิดว่าจะจากชายคนนี้ไปแต่เมื่อเห็นการกระทำและแววตาของเขาที่เป็นห่วงนางเมื่อครู่ นางจึงตัดสินใจที่จะดูแลเขาเพื่อตอบแทนสิ่งที่เขายอมเจ็บและไม่กลัวตายปกป้องนางเมื่อครู่

เรือนตระกูลเซี่ย

ใต้เท้าเซี่ยกลับเข้ามาในเรือนไร้กายของเจินเหยียนฮูหยินเซี่ยนั่งรออยู่ห้องโถงรีบเอ่ยถามเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา

“ไม่พบนางหรือเจ้าคะ หรือว่านางหนีขึ้นเรือไปแล้ว แต่คงไม่หรอกเพราะการเดินทางไปที่ท่าเรือคงใช้เวลานานมากพอสมควร”

“นางจะไม่กลับมาที่นี่อีก หรือกลับมาตระกูลเซี่ยจะไม่ต้อนรับนางอีกต่อไป”

“ท่านใต้เท้าท่านเอ่ยเรื่องใดเจ้าคะ ข้าไม่เข้าใจ”

“ข้าบอกว่านางมิใช่คนของตระกูลเซี่ยอีกต่อไป ข้าตัดขาดจากนางไม่ให้แม้แต่เงินเหวินเดียวแก่นาง นางเลือกที่จะอยู่กับชายบ้าสติไม่ดีท้ายหมู่บ้าน ก็ให้นางได้รู้รสชาติการทุกข์ยากของชีวิต เมื่อไหร่ที่นางคิดได้นางคงอยากกลับมาเมื่อนั้นไม่ว่าผู้ใดห้ามให้นางเข้ามาหรือแม้แต่ข้าวปั้นสักก้อนก็ห้ามหยิบยื่นใส่มือให้นางเด็ดขาด”

“ทำเช่นนั้นไม่ได้นะเจ้าคะ หากเป็นเช่นนั้นมิใช่เซี่ยเสวี่ยหลานหรือที่จะต้องแต่งกับเฉินห่าวเทียนมิได้เจ้าค่ะ ข้าไม่ยอมรีบไปตามลากตัวนางกลับมาเดี๋ยวนี้” ฮูหยินเซี่ยใบหน้าซีดเซียวเมื่อได้ยินว่าเจินเหยียนตัดขาดจากตระกูล นางไม่มีทางยอมให้บุตรสาวของตนต้องแต่งกับบุรุษที่โหดเหี้ยมเช่นนั้นเด็ดขาด

ตึง ตึง เสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบตรงเข้ามาที่ห้องโถงของตระกูลเซี่ย

“ใต้เท้าเซี่ยมีคนของแคว้นเฟิงหยุนขอพบขอรับ” บ่าวรับใช้รีบเข้ามาแจ้งการมาเยือนของคนแคว้นเฟิงหยุน ฮูหยินเซี่ยร้อนรุ่มในอกมือไม้สั่นไปหมดต้องทำทุกวิธีที่ไม่ให้ฝ่ายนั้นรู้ว่าตอนนี้เจินเหยียนออกไปที่อื่นแล้ว

“เจ้าไปตามเขาเข้ามาพบที่นี่และบอกให้สาวใช้เตรียมน้ำชามาต้อนรับ”ใต้เท้าเซี่ยเองก็ไม่ต่างคิ้วทั้งสองข้างเริ่มขมวดเข้าหากันอย่างคิดมาก

“ใต้เท้าเรื่องนี้เราอย่าพึ่งแจ้งให้ฝ่ายนั้นรู้เด็ดขาด และข้าไม่มีทางยอมให้เสวี่ยหลานแต่งกับเฉินห่าวเทียนเด็ดขาด” ฮูหยินเซี่ยจ้องมองเขม็งเขาเหนื่อยใจทั้งทุกข์ใจเรื่องนี้คงต้องทำตามที่ฮูหยินกล่าวมา เรื่องอื่นไว้แก้ไขคราวหลัง

“ใต้เท้าเซี่ยข้า โหว่เหวินโม่เป็นตัวแทนของแคว้นเฟิงหยุนข้ามาในวันนี้เพราะมีเรื่องสำคัญจะมาแจ้ง ทางแคว้นเฟิงหยุนไม่ประสงค์จะแต่งกับบุตรสาวของตระกูลท่าน จึงขอยกเลิกงานแต่งคราวนี้และไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องที่ผูกไมตรีเรื่องนั้นท่านท่านเฉินได้คิดเอาไว้แล้ว การผูกไมตรีครานี้ทางแคว้นเฟิงหยุนขอและเป็นแผ่นดินทำมาหากินหุบเขาเจิงจางแทน ท่านจะว่าอย่างไรขอรับ ส่วนเรื่องที่ทำให้ตระกูลท่านอับอายเรื่องนั้นทางเราได้เตรียมการเอาไว้แล้ว เอาเข้ามา” สิ้นเสียงของโหว่เหวินโม่บ่าวรับใช้ได้ยกหีบสมบัติเข้ามาสองหีบ เปิดฝาให้ใต้เท้าเซี่ยได้เห็นของข้างใน ดวงตาของทั้งคู่เบิกโพลงโต

“สิ่งนี้คือสิ่งที่ขอมอบให้เพื่อเป็นสินน้ำใจที่ทำให้ตระกูลเซี่ยอับอายและเสื่อมเสีย” ฮูหยินเซี่ยยิ้มกว้างรีบตอบก่อนที่สามีจะเอ่ยไปในส่วนอื่น

“ต้องขอบคุณทางแคว้นเฟิงหยุนและท่านเฉินที่เห็นแก่ชื่อเสียงของตระกูลเรา ในเมื่อทางท่านต้องการเช่นนั้นข้าเองจะทำสิ่งใดได้เจ้าค่ะ สิ่งของพวกนี้คงปลอบใจบุตรสาวของเราได้เป็นอย่างดี ไมตรีในครั้งนี้ตระกูลเซี่ยจะไม่ลืมเจ้าค่ะ”

“ดีเช่นนั้นข้าจะกลับไปแจ้งทางแคว้นของข้า ว่าท่านใต้เท้าเซี่ยกับฮูหยินยอมรับและเห็นดีด้วยในการยกเลิกงานมงคลในครั้งนี้หวังว่าเราจะไม่มีสิ่งใดให้บาดหมางใจกัน”

“ขอรับทางเราไม่มีทางคิดเช่นนั้นแน่นอน” เอ่ยจบโหว่เหวินโม่กลับออกไปทันทีโดย

“ฮ่า ฮ่า ๆ เมื่อครู่ข้ากำลังร้อนใจอยู่แท้ ๆ ที่เจินเหยียนหายตัวไป ตอนนี้นางจะไปที่ใดก็แล้วแต่นาง นางมิใช่คนของตระกูลเซี่ยเช่นนั้น หากพบเจอนางข้าจะทำราวกับนางเป็นเพียงอากาศ ไม่ต้องส่งตัวเสวี่ยหลานไปและยังได้ของพวกนี้อีกโชคช่างเข้าข้างเราจริงๆ ”

“นั่นสิ ในเมื่อเจินเหยียนไม่รักดีข้าก็ไม่อยากดึงรั้นนางเอาไว้” ทั้งสองคนจ้องมองของที่อยู่ตรงหน้าดวงตาเป็นประกายไม่ต้องเสียบุตรสาวไปแถมยังได้สมบัติมากกว่าเดิม อีกทั้งที่ดินผืนนั้นที่แลกเปลี่ยนมิใช่ที่ของพวกเขา อย่างนี้พวกเขามีแต่ได้กับได้