LOGINตอนที่ 9 ข้าจะดูแลเจ้าเอง
เรือนหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน
หลังจากที่ที่ใต้เท้ากับบ่าวกลับไป เจินเหยียนชวนเข้าเขาไปในเรือน เขาโดนไม้ฟาดเมื่อครู่นับครั้งไม่ถ้วน ช่างโง่เขลาสิ้นดี เจินเหยียนมองหายาไม่พบสิ่งใด จึงสั่งให้เขานั่งรอตนเองที่นี่สักครู่ เคยดูซีรี่ย์มาหลายเรื่องไม่ว่าจะเป็นหญ้า พืชผักสมุนไพรในประเทศจีนนางก็พอมีความรู้อยู่บ้างอีกทั้งเรือนยังอยู่ท้ายหมู่บ้านใกล้ป่าเช่นนี้คงหาไม่ยาก หญ้าที่สามารถนำมาบดทาบาดแผลอาจจะมี
“ซานหลงเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่สักครู่ ข้าจะเดินไปดูหญ้าสมุนไพรมาบดทาบาดแผลให้แก่เจ้าเข้าใจหรือไม่ ห้ามออกไปที่ใด”
เขาไม่ตอบเพียงพยักหน้ารับรู้คำพูดของนางเท่านั้น เจินเหยียนไม่รอช้ารีบออกไปหาหญ้าสมุนไพร กวาดมองไปรอบ ๆ สายตาเหลือบไปเห็นหญ้าที่คุ้นตาในซีรี่ย์ใบหน้าแห่งความดีใจได้คลี่ยิ้มออกมา
“ข้าเห็นแล้ว นี่สินะผลของการติดซีรี่ย์รีบนำไปบดให้เขาดีกว่า” นางย่อตัวลงเก็บหญ้าหันหลังเดินกลับเรือน
ระหว่างทางมาหาหญ้าสมุนไพรนางได้สำรวจและกวาดมองสถานที่แห่งนี้ได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากไม่ไกล ด้านหน้าฝั่งโน้นใกล้ ๆ แม่น้ำมีต้นไผ่มากมาย ในใจพลางครุ่นคิดเมื่อกลับไปทายาให้เขาแล้ว นางจะออกไปดูจต้นไผ่จะได้นำมาทำอาหารในช่วงเย็น เมื่อวานนี้ก่อนที่ชิงชิงจะกลับนางได้ให้ถุงเงินเอาไว้ แต่กระนั้นเงินเพียงเท่านี้คงไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้หลายวัน แต่นางมิได้เกรงกลัวเพราะนางคือลูกชาวไร่ ชาวนาการหาทางเอาตัวรอดนี้ไม่ยากเลย ยิ่งใกล้แม่น้ำและมีผักป่าที่สามารถทำอาหารได้เพียงเท่านี้ก็พอใช้ชีวิตต่อไปได้
“เดี๋ยวนะ ..ตอนที่เจอเขาเมื่อวาน เขาไปนั่งกินข้าวในโรงเตี๊ยมได้อย่างไรกัน ทั้ง ๆ ที่เรือนเก่าทรุดโทรม ของใช้ในเรือนแทบเหมือนไม่ได้ใช้งานมาเนินนาน ชีวิตของเขาเป็นมาอย่างไรกันนะ ถึงได้อยู่รอดมาถึงทุกวันนี้” นางพูดพึมพำจนถึงเรือน รีบนำยาไปบดและเข้าไปหาเขาที่ห้องนอน
“ข้ากลับมาแล้ว เจ้าคงเจ็บมากสินะ เมื่อครู่นี้ข้าเห็นยาสมุนไพรที่ทำให้อาการบาดเจ็บของเจ้าบรรเทาไปบ้าง เจ้าค่อย ๆ เคี้ยวแล้วกลืนลงไปนะ นี่น้ำ เคี้ยวเข้าสิ” เจินเหยียนยื่นยาให้เขา สายตาของเขาช่างใสซื่อ ๆ เสียจนเจินเหยียนหงุดหงิดหัวใจ เขาหยิบมาเคี้ยวกลืนลงไปในคออย่างที่นางกล่าว
“ดีมาก รีบหันหลังมาเร็วเข้าแล้วถอดเสื้อของเจ้าด้วยข้าจะทายาให้”
“เอ่อ...บนตัวของข้า ข้าจะทาเองท่านเองก็เจ็บเช่นเดียวกันมิใช่หรือขอรับ”
“ข้านะไม่เจ็บเท่ากับเจ้าหรอกนะ ช่วงเมื่อท่านพ่อกำลังฟาดไม้ลงที่ข้า เป็นช่วงที่ท่านพ่อพึ่งเริ่มลงแรงจึงไม่เจ็บมากนัก แต่ช่วงที่เจ้าเข้ามารับไม้แทนข้า ท่านพ่อได้ลงแรงสุดแรง อย่าพูดมากรีบทำตามที่ข้าบอกเดี๋ยวนี้” ท่าทางของเขาเงอะงะจนนางต้องจับเขาหันหลัง ดึงเสื้อของเขาลง ตอนนั้นเองนางชะงักเล็กน้อยใบหน้าซีดเซียว รอยบาดแผลที่ใหม่และรอยบาดแผลเก่าเป็นรอยแผลเป็นเต็มตัว ร่างเล็กสั่นสะท้านมองแผ่นหลังของเขา ความรู้สึกผิดกัดกินในใจ ทั้ง ๆ ที่ชีวิตของทุกข์ยากถึงเพียงนี้แต่นางกลับมาสร้างรอยแผลใหม่ให้แก่เขาอีก นางค่อย ๆ ทายาลงบนบาดแผลใหม่ที่แดงระเรื่อ มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย มือของนางสั่นเทาเอ่ยเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน
“ซานหลงชีวิตเจ้าคงพบเจอเรื่องทุกข์ยากมามากสินะ รอยบาดแผลบนตัวของเจ้าพวกนี้คงสร้างความเจ็บปวดให้ใจเจ้าไม่น้อย ข้าเองละอายใจจริง ๆ เจ้าคงถูกคนอื่นดูถูกขับไล่เพราะสติไม่ดี แต่เจ้าไม่ต้องห่วงไปนะต่อจากนี้ไม่ต้องไปขโมยของกินของผู้อื่น และห้ามลักขโมยของมีค่าเข้าใจหรือไม่ ต่อจากนี้ไปข้าจะหาเลี้ยงเจ้าเอง ตอนนี้ข้ากับเจ้าเป็นสามีภรรยากันแล้ว ไม่ว่าผู้ใดห้ามมาทำร้ายเจ้าเด็ดขาด ” เจินเหยียนเอ่ยออกมา น้ำตาคลอเบ้าทำไมชีวิตของเขาถึงเจอเรื่องไม่เป็นธรรมอย่างนี้
“ข้าไม่เจ็บ ท่านอย่าเศร้าไปเลย ข้าไม่ชอบเห็นท่านทุกข์ใจ” เขาพูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสั่น ๆ ของเจินเหยียน
“ต่อจากนี้เรามาสร้างฐานะกันเถอะ แม้ว่าข้าจะไม่มีสมบัติมาเลี้ยงดูเจ้าแต่ข้ามีสองมือ มีสมองน้อย ๆ วันนี้ระหว่างที่ไปหายาข้าได้ยินเสียงลำธาร เมื่อทายาให้เจ้าแล้วข้าจะไปสำรวจดูสักหน่อย เจ้าเองก็พักก่อนเถอะนะ แต่ว่าข้าคงต้องไปที่ตลาดเสียก่อนต้องหาอะไรกินเพื่อเอาแรง”
“ข้าอยากช่วย ให้ข้าช่วยนะขอรับ”
“ไม่ต้อง ๆ เจ้านะพักผ่อนเถอะ” เจินเหยียนดันกายของเขาให้นอนลงบนเตียง ครานั้นเองเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงเล็ก ๆ ของชิงชิง
“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูนี่ข้าเอง”
“คงเป็นชิงชิง เจ้านอนไปก่อนนะข้าจะออกไปดูเสียหน่อยนางมาที่นี่ทำไมกัน คงมิใช่โดนท่านพ่อทำร้ายมาหรอกนะ” เจินเหนียนลุกขึ้นไปเปิดประตูมองซ้ายมองขวาเมื่อไม่เห็นว่ามีผู้ใดตามมาจึงดึงชิงชิงเข้ามาในเรือน
“เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่หรือไม่ ท่านพ่อดูโกรธข้ามาก ๆ เพราะข้าเจ้าถึงถูกลงโทษไปด้วย บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่ลืม”
“คุณหนูข้าไม่ได้รับบาดเจ็บหรือถูกลงโทษเจ้าค่ะ ที่ข้าแอบมาหาคุณหนูเพราะมีเรื่องสำคัญจะมาแจ้งเจ้าค่ะ ”
“อย่างนั้นเข้ามาด้านในก่อนแล้วค่อยพูดคุย” เจินเหยียนดึงมือชิงชิงมานั่งที่โต๊ะในห้องโถงของเรือน ในมือของนางอีกข้างถือของมาเต็มมือไปหมดมองดูน่าจะเป็นของกิน ชิงชิงวางของลงบนโต๊ะพร้อมบอกว่านี่คืออาหารเช้านี้
“คุณหนูก่อนจะพูดคุยนี่คืออาหารที่ข้าเตรียมมาให้ ท่านไม่เคยออกมาข้างนอกคงใช้ชีวิตลำบากอีกทั้งอาหารท่านก็ไม่เคยทำ ข้าเป็นห่วงคุณหนูมากเหลือเกินเจ้าค่ะ แต่ข้าก็คงมิได้ออกมาหาท่านบ่อย ๆ ส่วนนี่ของใช้และของมีค่าของคุณหนูที่ข้าสามารถนำออกมาได้และนี่เงินถุงนี้ข้าให้คุณหนูนะเจ้าคะอีกทั้งนี่คือของมารดาของมารดาของคุณหนูที่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าเป็นสิ่งที่นางนำติดตัวไว้ตลอด” ชิงชิงจับมือของเจินเหยียนให้หงายขึ้นมอบของที่นางเอ่ยมาเมื่อครู่ให้แก่นาง เจินเหยียนซึ้งน้ำใจเหลือเกิน
“ขอบใจเจ้านะชิงชิงที่เจ้าเป็นห่วงข้ามากถึงเพียงนี้ ว่าแต่เรื่องที่เจ้ามาวันนี้เรื่องสำคัญคือของพวกนี้หรือ”
“มิใช่เจ้าค่ะ เรื่องที่ข้ามาวันนี้เพราะแคว้นเฟิงหยุนยุติงานมงคลแล้วเจ้าค่ะ” ดวงตาของเจินเหยียนเบิกโพลง สมองเบลอไปหมดใบหูอื้ออึงหัวใจเต้นแรงระรัว ตึกตักเลือดลมสูบฉีด
ตอนที่ 25 ความจริงไม่นานก็มาถึงแคว้นเฟิงหยุน ทุกคนต่างออกมาต้อนรับคุณชายและต้อนรับเจินเหยียนเป็นอย่างดี ปฏิบัติต่อนางดีเสียกว่าเรือนตระกูลเซี่ยเป็นไหน ๆ“พวกเจ้าดูแลเซี่ยเจินเหยียนภรรยาข้าให้ดี พานางไปเปลี่ยนอาภรณ์และพักผ่อนในห้องที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้”“เจ้าค่ะคุณชาย” สาวรับใช้โค้งตัวคำนับคุณชายผายมือให้เจินเหยียนเดิมตามพวกนางไปห้องพัก ยามนี้เจินเหยียนเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะมาต่อกลอนกับซานหลง จึงยอมเดินไปส่วนซานหลงเขาแยกจากนาง ไปหาท่านพ่อท่านแม่แจ้งเรื่องที่นางจะมาอยู่ที่นี่ ต่อจากวันนี้ และยังให้คนของเขาไปจัดการซื้อตัวชิงชิงให้มาดูแลเจินเหยียนที่นี่ เขาหวังว่านางจะมีรอยยิ้มให้เขาอีกครั้ง และมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่หลังจากจัดการเสร็จสิ้นเขากลับห้องของตนเองอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ สองเท้าย่างกรายไปหานางที่ห้องคิดว่าป่านนี้นางคงสงบสติอารมณ์พร้อมที่จะรับฟังเรื่องทั้งหมดจากเขาแล้วภายในห้องกว้างใหญ่ของใช้มากมายถูกตกแต่งอย่างสวยงาม เจินเหยียนถูกสาวใช้จับอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ ยามนี้นางกำลังจ้องมองตนเองผ่านกระจกเงา ใจล่องลอยวันนี้ช่างมีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายจน
ตอนที่ 24 ชำระแค้นใต้เท้าเซี่ยสั่นเทาไปทั้งตัวดาบในมือหล่นลงพื้น ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น แต่ทว่าฮูหยินเซี่ยไม่เชื่อคุณชายเฉินห่าวเทียนที่ยกเลิกงานมงคล จะเป็นชายคนนี้ได้อย่างไรกัน“ใต้เท้าเซี่ยลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ข้าไม่มีทางเชื่อเจ้าโกหกหลอกลวงใช่หรือไม่ ? คุณชายของเจ้าจะเป็นชายคนนี้ได้อย่างไร เลอะเลือนเสียจริง เจ้านี่สติไม่ดีทุบให้ตายก็คงตายตรงนี้ไม่มีทางที่จะเก่งกาจเหมือนคำกล่าวขานเลืองลือเกี่ยวกับคุณชายเฉินห่าวเทียน อีกทั้งใบหน้าของมันก็ไม่ได้มีบาดแผลเหมือนคุณชายเฉินห่าวเทียนเสียหน่อย”“ฮูหยินเซี่ยท่านเคยเห็นหรือว่าข้าเฉินห่าวเทียนมีใบหน้าเป็นเช่นไร มีเพียงแค่คำกล่าวขานปากต่อปากเท่านั้น จริงสิเมื่อครู่ข้าเห็นใบหน้าของเจินเหยียนภรรยาของข้าเขียวคลำแม้จะมีผงแป้งปกปิด อีกทั้งแขนของนางมีรอยแดงเต็มไปหมด ระหว่างสองวันที่ผ่านมาท่านคงรังแกนางสินะ โหว่เหวินโม่จับมือของฮูหยินเซี่ยวางลงบนไม้นั่น ข้าจะสั่งสอนให้รู้ว่าการที่กระทำผู้อื่นเป็นเช่นไร อีกทั้งยังกล้าลงมือทำร้ายภรรยาของข้า” ลูกน้องจับกายของฮูหยินคุกเข่าลงตรงหน้าคว้ามือทั้งสองข้างของนาบลงที่แผ่นไม้“ตัดมือของนางทิ้งเสียทั้งสองข้าง บังอาจใช้มื
ตอนที่ 23 ชิงตัวเจ้าสาวความหวังของเจินเหยียนจบสิ้นลงเดินทางมาได้ไม่ไกล นางคว้าปิ่นออกมาศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาอุ่น ๆ หลับตานึกถึงพ่อแม่ของตัวเอง“พ่อคะแม่คะ หากครั้งนี้หนูตัดสินใจถูกขอให้หนูได้กลับไปหาพวกท่านทั้งสองด้วยนะคะ แต่หากผิดพลาดก็คงเป็นโชคชะตาที่อาภัพของหนูเอง ตายมาแล้วครั้งหนึ่งครั้งนี้ก็คงไม่เจ็บปวดเหมือนครั้งก่อนหรอกใช่มั้ย” เสียงแผ่วเบาเอ่ยออกมาราวกับอ้อนวอนสวรรค์ สองมือจับที่ปิ่นมั่งคงหลับตากัดฟัน กำลังใช้แรงที่มีทั้งหมดแทงปิ่นเข้าที่ลำคอครืด ตึง!! ครานั้นเองเกี้ยวที่นางนั่งมาโคลงเคลง ทำให้เอนเอียง จนเกี้ยวหล่นลงพื้น เสียงข้างนอกดังเอะอะโวยวาย ปิ่นในมือของเจินเหยียนหลุดหล่นลงพื้น นางลืมตาขึ้นมาเปิดผ้าคุมใบหน้าออก“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น หรือว่าสวรรค์ยังไม่ให้ข้าตาย” เจินเหยียนค่อย ๆ คลานออกมาจากเกี้ยวได้เห็นภาพตรงหน้า หัวใจของนางเต้นแรงระรัว ดวงตาร้อนผ่าวน้ำใส ๆ ไหลอาบแก้ม รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้น“เจ้าไปอยู่ที่ใดมา ข้าคิดว่าเจ้าทิ้งข้าไปแล้วเสียอีก อึก ฮื้อ ๆ หากช้ากว่านี้แม้เพียงนิด เจ้าคงไม่เห็นหน้าข้าอีกแล้ว” ซานหลงกระโดดลงจากหลังม้าลงมาโอบกอดเจินเหยียนแนบแน่น
ตอนที่ 22 สิ้นหวังจะหนีฝั่งด้านซานหลงเขาแทบนั่งไม่ติดเป็นห่วงเจินเหยียนเหลือเกินไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะเป็นอย่างไร ยิ่งเขาคิดถึงตอนที่ฮูหยินเซี่ยมาเยือนที่เรือน แววตาของนางเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น เขาอยากจะบุกไปแย่งชิงตัวเจินเหยียนเสียยามนี้“ท่านคงร้อนใจสินะขอรับถึงนั่งไม่ติดเช่นนี้ ไม่ต้องเป็นกังวลถึงเพียงนั้น อย่างไรคุณหนูเซี่ยเจินเหยียนก็เป็นบุตรสาวคนโตของใต้เท้าเซี่ย เดิมทีข้าได้ยินมาว่าเมื่อก่อนเขารักนางและเอ็นดูนางมากเช่นกัน นั่งลงก่อนเถอะ” ลูกน้องคนสนิทได้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นนายท่านเดินไปเดินมาเสียหน้ากังวลคิดไม่ตก“ข้าจะอดทนนั่งได้อย่างไร จิตใจของข้าร้อนรุ่มไปหมดจนแทบไม่เป็นอันจะกินเพราะพวกเจ้าดูแลนางไม่ดี ถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ ข้าบอกแล้วใช่มั้ยให้จับตาดูนางทุกฝีก้าว”“ช่วงนั้นข้าเกิดเจ็บท้องกระทันหันไม่คิดว่าใต้เท้าเซี่ยจะบุกมาที่เรือนหลังจากไม่มาเยือนอีกเลยเป็นเวลานานขอรับ”“เฮ้อ! น่าโบยหลังพวกเจ้าให้หักเสียทุกคน แต่ว่าข้าต้องใช้กำลังพวกเจ้าเอาไว้เมื่อไหร่ที่งานเสร็จสิ้นอย่าคิดว่าข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป รุ่งเช้าเตรียมคนของเราให้พร้อม อีกวันหนึ่งข้าจะไปทวงฮูหยินของข้าคืน” ซานหลงกัด
ตอนที่ 21 น่าสมเพชดวงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ริมฝีปากของเจินเหยียนแห้งผากคอแห้งไม่ได้กินน้ำตั้งแต่ถูกจับตัวกลับมา จะเดินไปหยิบเองก็ถูกมัดตรึงเอาไว้ สายตาจ้องไปที่ประตูรอการกลับมาของชิงชิง ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าจนจะมือดสลัวเหตุใดป่านนี้นางยังไม่กลับมา ในใจของเจินเหยียนเริ่มร้อนรุ่มกลัวว่าชิงชิงจะถูกจับได้ว่าแอบออกไปตึง! เสียงประตูถูกเปิดเข้ามา บนใบหน้าของเจินเหยียนปรากฎรอยยิ้มคิดว่าชิงชิงกลับมาแล้ว แต่เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามาใบหน้าของนางพลันเปลี่ยนสี“น่าสมเพชจริง ๆ หมดสภาพจนดูไม่ได้ จิ จิ เจ้านี่นะดูสิสายตาที่มองมาที่ข้ายังจองหองไม่เปลี่ยนแปลง”“มาทางใดออกไปเดี๋ยวนี้ข้าไม่ต้องการพบทั้งสองคนที่มีจิตใจเหี้ยมโหด”“ฮ่า ฮ่า ดูสิคำพูดคำจา ทั้ง ๆ ที่ตัวเองจนตรอกขนาดนี้” ฮูหยินเซี่ยเดินเข้ามาใกล้ยื่นมือไปจับที่ปลายคางของนางให้เงยมองนางอย่างชัดเจน “ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ข้าเกลียดเหลือเกินแววตาและใบหน้าของเจ้า ที่เหมือนมารดาของเจ้าราวกับคน ๆ เดียวกัน ข้าอุตส่าห์กำจัดมารหัวใจอย่างมารดาของเจ้าไปได้แล้ว เหตุใดเจ้าไม่ตายตามไปด้วย ดวงแข็งจริง ๆ ข้าวางยานางให้คลอดยากและอยากให้ตายระหว่างคลอด แต่กลับดวงแข็งรอด
ตอนที่ 20 เขาต้องมาช่วยข้าแน่ ๆเจินเหยียนตั้งสติ จะมาร้องไห้ฟูมฟายก็ไร้ประโยชน์ และนางเชื่อว่าซานหลงไม่ยอมแน่ ๆ หากรู้เรื่องนี้ เจินเหยียนปาดน้ำตา ดันกายของชิงชิงออกจากตน“ชิงชิงข้ามีเรื่องต้องให้เจ้าช่วย เจ้าแอบออกไปที่เรือนหลังหมู่บ้าน จงไปแจ้งเรื่องนี้กับถูซานหลงว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า ข้าเชื่อว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้ข้าต้องไปเป็นของคนอื่นแน่ ๆ”“แต่ว่าคุณหนู ถูซานหลงมิใช่คนที่จะต่อกลอนกับอำนาจของใต้เท้าได้เลยนะเจ้าคะ อีกทั้งสติไม่ดีเช่นนั้นมีหวังหากมาช่วยท่านคงพบเจอแต่ความตาย”“ชิงชิงสามีของข้ามิใช่คนสติไม่ดี จงเชื่อข้าและออกไปบอกเขาให้ข้าที ยามนี้เขาคงกำลังกลับมาจากตลาดคงร้อนใจเมื่อไม่เห็นข้าอยู่ที่เรือน”“เจ้าค่ะ” ชิงชิงสงสัยแต่ก็ยอมเชื่อคำพูดของคุณหนูรีบแอบออกจากเรือนไปหาซานหลงทันทีฝั่งด้านซานหลงเขากลับมาจากตลาดพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ วันนี้เขาจะต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายให้เจินเหยียนได้กิน ทว่าเมื่อมาถึงเรือนกลับไร้เงาของเจินเหยียน ของในมือร่วงหล่นที่พื้น พลันสายตาเหลือบไปเห็นรองเท้าเพียงข้างเดียวของเจินเหยียนตึก ตึกหัวใจเต้นระรัวความหวาดกลัวปะทุขึ้นในใจสองเท้ารีบวิ่งเข้าไปดูในเรือน
ตอนที่ 12 เตรียมดินซานหลงเดินเข้าใกล้เจินเหยียนสำรวจจ้องมองร่างบาง ดวงตาเอ่อคลอคล้ายจะร่ำไห้“ฮูหยินข้าขอโทษที่ดูแลท่านไม่ดี ข้าช่วยท่านไม่ได้ ข้าปกป้องท่านไม่ได้” ซานหลงใช้มือทุบตีศีรษะตนเอง จนเจินเหยียนรีบคว้ามือของเขาเอาไว้“มิใช่ความผิดของเจ้าอย่าได้โทษตนเองเลย ตอนนี้ทุกอย่างคลี่คลายแล้ว เราเก
ตอนที่ 11 ได้รับความช่วยหลือฝั่งด้านเรือนท้ายหมู่บ้านกลุ่มคนชุดดำเดินเข้าไปเพียงไม่นานก็เดินออกมา ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เจินเหยียนเดินกลับเรือนเห็นแผ่นหลังไว ๆ ในใจยามนั้นไม่คิดสิ่งใดกลัวเกิดเรื่องอันตรายกับซานหลงและคิดว่าคนของท่านพ่อจะกลับมาทำร้ายซานหลงให้รู้สำนึกที่ทำให้ตระกูลเซี่ยอับอาย นางวางของทั
ตอนที่ 10 ไปตลาดสมองครุ่นคิดเรื่องที่เกิดขึ้น ทำไมเขาถึงได้ยุติการแต่งงานเอาป่านนี้ทั้ง ๆ ที่ใกล้จะถึงวันส่งตัวเจ้าสาวแล้วแท้ ๆ อย่างนั้นเรื่องที่นางทำมาทั้งหมดก็ไร้ประโยชน์สินะ“ข้าไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย? เมื่อครู่เจ้าว่าตระกูลเฉิน แคว้นเฟิงหยุนยุติการแต่งงานกับตระกูลเซี่ยแล้วใช่มั้ย”“เจ้าค่ะ คุณหนู
ตอนที่ 8 ยกเลิกงานมงคลซานหลงรีบคลานเข้ามาประคองสอบถามเจินเหยียนด้วยความเป็นห่วง“ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่ เจ็บตรงไหนบ้างมั้ย”“เจ้ามันโง่หรือไงกัน ทำไมไม่เชื่อฟังข้า หากเจ้าบาดเจ็บและท่านพ่อของข้าไม่ยอมปล่อยผ่านง่าย ๆ เจ้าไม่ตายในน้ำมือของเขาหรอกหรือ? เจ้ามันโง่เขลาทั้ง ๆ ที่ข้าหลอกใช้เจ้าแท้ ๆ ข้าไ







