Short
เมื่อดอกวสันต์ผลิบานอีกครั้ง

เมื่อดอกวสันต์ผลิบานอีกครั้ง

Oleh:  น้ำค้างแข็งตกTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
20Bab
6.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

คบกับโจวจินหนานมาสามปี เขาก็ยังไม่ยินดีที่จะขอฉันแต่งงานสักที ภายหลัง เขาตกหลุมรักน้องสาวต่างมารดาของฉันตั้งแต่แรกพบ และเริ่มตามจีบเธออย่างออกหน้าออกตา ครั้งนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้นั่งรอเงียบ ๆ ให้เขาหันกลับมา หลังจากเล่นสนุกจนเต็มที่เช่นแต่ก่อนอีก แต่กลับทิ้งของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้ และตัดชุดแต่งงานที่แอบซื้อไว้จนขาดวิ่น ในวันคล้ายวันเกิดของเขา ทำแค่เพียงออกจากเมืองจิงตัวคนเดียว ก่อนจะขึ้นเครื่องบิน จู่ ๆ โจวจินหนานก็ส่งข้อความวีแชตมาหาฉัน “ทำไมยังมาไม่ถึงอีก ทุกคนกำลังรอเธออยู่นะ” ฉันหัวเราะ และไม่ได้ตอบกลับ ปิดกั้นช่องทางการติดต่อทั้งหมดของเขา เขาไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันตอบรับคำขอแต่งงานของกู้โย่วอัน รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยไปแล้ว หลังจากเครื่องบินลงจอดยังเมืองแห่งใหม่ พวกเราก็จดทะเบียนสมรสแต่งงานกัน

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

十月の東京は残暑でまだ汗ばむほど暑く、朝夕だけ秋の気配があり涼しさを感じられた。

 内海唯花は朝早く起きると姉家族三人に朝食を作り、戸籍謄本を持ってこっそりと家を出た。

 「今日から俺たちは生活費にしろ、家や車のローンにしろ、全部半々で負担することにしよう。出費の全部だからな!お前の妹は俺たちの家に住んでるんだから、彼女にも半分出させろよ。一ヵ月四万なんて雀の涙程度の金じゃ、タダで住んで飲み食いしてるのと同じじゃないか」

 これは昨夜姉と義兄が喧嘩している時に、内海唯花が聞こえた義兄の放った言葉だった。

 彼女は、姉の家から出ていかなければならなかった。

 しかし、姉を安心させるためには結婚するのがただ一つの方法だった。

 短期間で結婚しようとしても、男友達すらいない彼女は結城おばあさんの申し出に応えることにした。彼女がなんとなく助けたおばあさんが、なかなか結婚できない自分の孫の結城理仁と結婚してほしいと言ってきたのだった。

 二十分後、内海唯花は役所の前で車を降りた。

 「内海唯花さん」

 車から降りるとすぐ、内海唯花は聞きなれた声が自分を呼ぶのが聞こえた。結城おばあさんだ。

 「結城おばあさん」

 内海唯花は速足で近づいていき、結城おばあさんのすぐ横に立っている背の高い冷たい雰囲気の男の姿が目に入った。おそらく彼が結婚相手である結城理仁なのだろう。

 もっと近づき、内海唯花が結城理仁をよく見てみると、思わず驚いてしまった。

 結城おばあさんが言うには孫の結城理仁は、もう三十歳なのに、彼女すら作らないから心配しているらしかった。

 だから内海唯花は彼がとても不細工な人なのだと勝手に思い込んでいたのだ。

 しかも、聞いたところによると、彼はある大企業の幹部役員で、高給取りらしいのだ。

 この時初めて彼に会って、自分が誤解していたことに気づいた。

 結城理仁は少し冷たい印象を人に与えたが、とてもハンサムだった。結城おばあさんのそばに立ち、浮かない顔をしていたが、それがかえってクールに見えて、人を近づけない雰囲気を醸し出していた。

 目線を少しずらしてみると、近くに駐車してある黒い車はホンダの車で、決して何百万もするような高級車ではなかった。それが内海唯花に結城理仁との距離を近づけされてくれた。

 彼女は同級生の友人と一緒に公立星城高校の前に本屋を開いていた。

 さらに暇な時には、自分でビーズの小物を作り、ネット販売して結構な数を売っていた。

 一ヵ月で、月の収入は安定して四十万稼いでいた。東京で月に四十万の収入があれば、ホワイトカラー階級に匹敵する程である。だから、彼女は姉に毎月十万円の生活費を渡していた。

 しかし、彼女の収入について義兄はまったく知らなかった。彼女は毎月六万円を姉に貯金させて、義兄にはたった四万しかないと言っていたのだ。

 「内海唯花さん、この子が私の孫の結城理仁よ。三十にもなって売れ残りのクリスマスケーキなの。この子は見た目は冷たい人のようだけど、実はとても思いやりのある優しい子なの。あなたが私を助けてくれて、知り合ってからもう三ヵ月経つわ。信じてもらいらいの。出来の悪い孫だったらあなたに紹介したりしないのだから」

 結城理仁は祖母の自分に対する評価を聞き、横目で内海唯花をちらりと見た。瞳は深く氷のように冷たったが、一言もしゃべらなかった。

 おおかた祖母に何度もこう毛嫌いされて、慣れてしまっていたのだろう。

 結城おばあさんには三人の息子がいて、それぞれに三人ずつ子供がいた。つまりこのおばあさんには九人の孫がいるのだ。その孫の中には一人も女の子はいなかったため、内海唯花は結城おばあさんが自分のことを孫娘のように思っていると知っていた。

 内海唯花は少し頬を赤らめた。しかし、彼女はおおらかに結城理仁に右手を差し出して微笑んで自己紹介を始めた。「結城さん、初めまして、私は内海唯花です」

 結城理仁は鋭い目つきで内海唯花を頭から足の先、また足の先から頭まで眺めた。おばあさんが軽く咳をして注意すると、ようやく右手を内海唯花に伸ばし握手をし、低く冷たい声で挨拶した。「結城理仁だ」

 握手をすると、結城理仁は左手の腕時計を見て時間を確認し、内海唯花にこう言った。

 「俺は忙しいんだ。さっさと終わらせよう」

 内海唯花はうんと一声言った。

 結城おばあさんはあわてて言った。「あなた達早く入って手続きしていらっしゃい。私はここで待っているから」

 「ばあちゃん、車で待ってて、外は暑いから」

 結城理仁はそう言いながら、おばあさんの体を支えながら車まで連れて行った。

 内海唯花は彼のその行動を見て、結城おばあさんの言っていた言葉を信じる気になった。結城理仁は一見冷たそうな人だが、思いやりがある優しい人なのだ。

 彼女と彼はよく知らない人同士だが、結城おばあさんは彼名義の購入済の家があると言っていた。彼女が彼と結婚すれば、姉の家から出ることができる。そうすれば姉を安心させることができるし、義兄と彼女のせいで喧嘩することもなくなるだろう。

 彼女は彼とルームメイトのような結婚生活を送るだけだ。

 結城理仁はすぐ内海唯花のところに戻ってきて言った。「行こうか」

 内海唯花はひとこと「うん」と言って、黙って彼に続いて役所に入っていった。

 婚姻手続きをする窓口に着くと、結城理仁は内海唯花にこう告げた。

 「内海さん、もし気が進まないのであれば、取り消しにしてもいいんだ。祖母が言うことは気にしなくていい。結婚は一大イベントで遊びじゃないんだから」

 彼は内海唯花が後悔して取り消してくれるのを期待しているようだった。

 なぜなら彼は会ったばかりのよく知らない女と結婚なんかしたくなかったからだ。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
20 Bab
บทที่ 1
“รุ่นพี่คะ ฉันตัดสินใจได้แล้วค่ะ”ฉันยืนอยู่หน้ากระจก มองดูตัวเองที่ทั้งซูบซีดและผอมแห้งในนั้นที่จริงแล้วการตัดสินใจเรื่องสำคัญสักอย่างในชีวิต ก็ไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้น“รั่วถัง......เธอจะตอบตกลงแต่งงานกับฉันไหม ?”น้ำเสียงหนักแน่นของกู้โย่วอันดังมาจากปลายสายจู่ ๆ ฉันก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อยพยักหน้าเบา ๆ ในขณะที่น้ำตากำลังไหลรินลงมา : “ฉันตกลงค่ะ”“รั่วถังเธอรู้หรือเปล่า ? ตอนที่อยู่มหาวิทยาลัย ฉันเฝ้ารอวันนี้มาตลอดเลยนะ”ไม่รู้ว่าตัวฉันที่อยู่ในกระจก มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากตั้งแต่เมื่อไร“รอฉันอีกครึ่งเดือนนะคะ ฉันจะจัดการธุระทางนี้ให้เรียบร้อย”“ได้ รั่วถัง พี่จะรอเธอเสมอ”เพิ่งวางสายโทรศัพท์ จู่ ๆ ประตูห้องของฉันก็ถูกผลักเข้ามาจาดด้านนอกอย่างแรง“รั่วถัง” พ่อส่งเสียงกระแอมอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย“น้องสาวของลูกสุขภาพไม่ดี ห้องของลูกหันเข้าหาแสงแดด พวกลูกลองสลับห้องกันดูสักสองสามวันดีไหม ?”แม่เลี้ยงรีบเอ่ยปาก : “เหล่าเฉิน อย่าไปรบกวนคุณหนูใหญ่เลยค่ะ”ซ่งยางยางเองก็แสดงท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจ : “จริงด้วยค่ะ คุณพ่อ หนูไม่เป็นไรค่ะ อย่าทำให้พี่ต้องรู้สึกไม่พอใจเพรา
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ดูเหมือนพ่อจะดีใจมากที่ฉันรู้เหตุรู้ผลแม่เลี้ยงเองก็ยิ้มอย่างพึงพอใจหลังจากพวกเขาออกไปแล้ว ซ่งยางยางกลับยังคงยืนอยู่“พี่คะ ให้ฉันช่วยพี่เก็บของเถอะนะคะ”เธอยืนอยู่ตรงหน้าฉันด้วยท่าทีว่านอนสอนง่ายเป็นที่สุดขณะที่กวาดสายตามองดูรอบห้อง กลับไม่อาจหลบซ่อนแววตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มได้“ฉันเองก็ไม่คิดว่าคุณพ่อจะเห็นด้วยกับการสลับห้องของเรา”“พี่คะ พี่คงโกรธฉันมากเลยใช่ไหมคะ?”“ยังไงซะ ฉันก็เพิ่งจะแย่งพี่จินหนานไป แล้วนี่ก็ยังจะแย่งห้องนอนที่พี่พักอาศัยมาเป็นสิบปีอีก”ฉันไม่อยากสนใจเธอ จึงหันหลังกลับไปหยิบกระเป๋าเดินทางจู่ ๆ ซ่งยางยางกลับส่งเสียงร้อง ‘โอ๊ย’ ออกมา และล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง“พี่คะ......”ตอนที่เธอล้มลง แขนกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะพอดี ทำให้เกิดรอยช้ำ“เฉินรั่วถัง เธอกำลังทำอะไร !”ไม่รู้ว่าโจวจินหนานขึ้นมาด้านบนตั้งแต่เมื่อไรจึงเห็นยางยางล้มลงเข้าพอดีเขาตรงปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วอุ้มซ่งยางยางขึ้นอย่างระมัดระวัง“พี่จินหนาน ฉันไม่เป็นไรค่ะ พี่เขาไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ”ซ่งยางยางร้องไห้น้ำตาไหลริน พลางฝืนยิ้มออกมาทั้งที่กำลังเจ็บ : “ไม่เจ็บหรอกค่ะพี่จิ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
จู่ ๆ ซ่งยางยางกลับร้องไห้ขึ้นมา: “พี่จินหนาน อย่าทะเลาะกับพี่เพราะฉันเลยนะคะ”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ พี่โกรธฉัน ก็สมควรแล้ว......”ซ่งยางยางส่งเสียงร้องกระซิก ๆ ออกมา ราวกับว่าได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างที่สุดสุดท้ายสายตาที่โจวจินหนานจ้องมองฉัน ก็เย็นชาลงอย่างสมบูรณ์“เธออิจฉาที่ฉันชอบยางยาง”“อิจฉาที่ฉันทำดีกับเขา”“อิจฉาที่ทุกคนต่างก็รักใคร่เอ็นดูเขา”“เฉินรั่วถัง เธอไม่ใช่เธอคนเดิมนานแล้ว”“เธอในตอนนี้ ผิดเพี้ยนไปนานแล้ว ไม่ใช่หรือไง?”พอเขาพูดจบ ก็อุ้มซ่งยางยางหันหลังเดินจากไปฉันมองดูร่างของพวกเขาที่เดินห่างออกไปไกลจู่ ๆ ก็พบว่า ไม่รู้น้ำตาของตัวเองแห้งเหือดลงตั้งแต่เมื่อไรเป็นแบบนี้ก็ดีช่วงที่ผ่านมา ฉันร้องไห้เพราะโจวจินหนานไปหลายครั้งแล้วต่อไป ฉันคงไม่มีทางเจ็บปวดใจ และเสียน้ำตาเพราะเขาอีกแล้วจริง ๆ ตอนดึก จู่ ๆ ในกลุ่มเพื่อนก็คึกคักขึ้นมาโจวจินหนานส่งข้อความประโยคหนึ่งลงในกลุ่ม“จู่ ๆ ก็อยากแต่งงานขึ้นมา ทำไงดี?”ในกลุ่มเกิดความโกลาหลขึ้นทันที“พี่จินหนาน ในที่สุดพี่ก็จะแต่งงานกับถังรั่วแล้ว”“ควรเปลี่ยนคำเรียกเป็นพี่สะใภ้แล้วสิ”ทุกคนในกลุ่มเริ่ม@ฉัน :
Baca selengkapnya
บทที่ 4
เพิ่งออกจากกลุ่ม สายโทรศัพท์จากโจวจินหนานก็โทรเข้ามา“เฉินรั่วถัง เธอมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”“ที่ไหน ?”“เธอรู้ดี ที่เก่า”“มีธุระอะไรเหรอ ?”“มาขอโทษรั่วรั่ว”“ทำไมต้องขอโทษด้วย ?”“จู่ ๆ เมื่อกี้เธอก็ออกไปจากกลุ่ม เธอรู้ไหมว่าคนอื่น ๆ จะมองเขายังไง ?”โจวจินหนานน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่ก็ทรงพลังอย่างเต็มเปี่ยมด้วย“ฉันไม่อยากให้ใครมาทำลายชื่อเสียงของรั่วรั่ว”“ฉันเป็นฝ่ายขอบเขา ต้องการยกย่องเขาออกหน้าออกตา”“เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่ควรถูกกล่าวหาว่าเป็นมือที่สาม เพราะความเลิ่นเล่อและหุนหันพลันแล่นของเธอ”แม้จะรู้ดีว่าการกระทำของเขา ไม่มีผลกระทบอะไรต่ออารมณ์ของฉันนานแล้วแต่ทว่าตอนนี้ กลับรู้สึกโมโหจนแน่นอกนิ้วมือของฉันที่จับโทรศัพท์อยู่สั่นไหวเล็กน้อยตอนที่เอ่ยปากพูด น้ำเสียงก็สั่นเครือ : “โจวจินหนาน นายจะรังแกคนอื่นแบบนี้ไม่ได้”“นายมีสิทธิ์อะไรมารังแกฉันแบบนี้ ?”“นายเป็นฝ่ายนอกใจก่อน ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันถึงขนาดแสดงความยินดีกับพวกนาย มันยังไม่พออีกหรือไง ?”ฉันฝืนข่มไม่ให้น้ำตาไหลรินออกมาและกลับมีเสียงสะอื้นเจือปนอยู่ในน้ำเสียงจู่ ๆ สายโทรศัพท์ก็เงียบลงไปพักหนึ่ง
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ซ่งยางยางย้ายมาอยู่ที่ห้องของฉันส่วนฉัน กลับไม่ได้ย้ายไปที่ห้องของเธอแต่หาห้องรับแขกห้องหนึ่งอยู่เป็นการชั่วคราวก่อนเครื่องนอนที่คนรับใช้เตรียมไว้ให้ฉันทั้งเย็นและชื้นฉันจึงนอนหลับโดยสวมเสื้อผ้าเอาไว้ยังไงซะก็เหลืออีกแค่ไม่กี่วันแล้วหากผ่านไปได้ ทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลงโดยสมบูรณ์แล้วแต่เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเพิ่งตื่นและเดินลงมาจากชั้นบนก็มองเห็นห้องโถงด้านข้าง ที่มีรูปที่ระลึกและเครื่องเซ่นไหว้ของแม่วางอยู่กระจัดกระจายไปหมดรูปถ่ายของแม่ถูกโยนลงบนพื้น กรอบรูปแตกละเอียด มีรอยเท้าเหยียบอยู่บนรูปถ่ายเต็มไปหมดแม่ที่แต่เดิมอมยิ้มเล็กน้อย กลับดูเหมือนกำลังหันมาร้องไห้กับฉันส่วนของเซ่นไหว้ก็กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น และสุนัขตัวโปรดของซ่งยางยาง ก็กำลังแทะเล็มอาหารอยู่ซ่งยางยางยืนอยู่ด้านข้าง ปรบมือชื่นชมฉันยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกว่าเลือดทั่วทั้งร่างกายกำลังพุ่งปรี๊ดขึ้นไปบนหัวสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี ความคิดทุกอย่างที่พยายามฝืนข่มเอาไว้ หมดสิ้นไปแล้วฉันฟาดแจกันลงไปที่สุนัขตัวนั้นราวกับคนเสียสติสุนัขตัวน้อยตกใจจนวิ่งหนีไป ซ่งยางยางส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมา เศษแจกันบาดเข้าที
Baca selengkapnya
บทที่ 6
กลางดึก จู่ ๆ ฉันก็ถูกปลุกขึ้นเพราะเสียงร้องไห้และกรีดร้องตอนที่ลุกขึ้น ประตูห้องก็ถูกคนถีบเข้ามาจากด้านนอกแล้วแม่เลี้ยงร้องไห้และพุ่งตรงเข้ามา ฉันยังไม่ทั้งได้ตั้งสติ ใบหน้าก็ถูกตบอย่างแรงไปหลายฉาดแล้ว“ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้ ?”“ตอนกลางวันทำร้ายเธอจนบาดเจ็บแล้ว ยังคิดจะฆ่าเธออีกเหรอ ?”แม่เลี้ยงซบลงร้องไห้ที่อกของคุณพ่อ : “เขารู้ทั้งรู้ว่ายางยางแพ้ลูกท้อ ยังจงใจสาดน้ำลูกท้อเอาไว้บนหมอนอีก”“เขาคิดที่จะฆ่าลูกสาวของเราชัด ๆ”“เอาละ หยุดร้องไห้ได้แล้ว โชคดีที่ยางยางกินยาได้ทันเวลา เลยไม่เป็นอะไรมาก”พ่อปลอยโยนเธออย่างอ่อนโยน พลางหันมองฉันด้วยความโมโห : “รั่วถัง ลูกทำให้พ่อผิดหวังมากจริง ๆ”“พรุ่งนี้ลูกย้ายออกไปซะเถอะนะ”“ถ้าให้ลูกอยู่ในบ้านต่อไป ก็มีแต่จะทำให้ครอบครัวของเราต้องวุ่นวาย”เสียงร้องไห้ของแม่เลี้ยงหยุดลงในทันทีฉันจ้องมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เดิมที เขาเป็นคนในครอบครัวที่สนิทที่สุดในโลกสำหรับฉันเขาเคยรักฉันที่สุด ฉันเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาเคยเป็นแก้วตาดวงใจของเขาแต่ภายหลัง ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วดูเหมือนฉันจะเป็นนางเอกอับโชคในนิยาย ค่อย ๆ หมดสิ้นท
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ที่เหลือ ก็คือของขวัญสารพัดที่โจวจินหนานมอบให้ฉันตลอดสามปีที่ผ่านมามีทั้งของเล่นแปลกใหม่ที่น่าสนใจและยังมีเครื่องประดับที่ล้ำค่าฉันเลือกของที่มีราคาแพงเหล่านั้นออกมา เตรียมให้เพื่อนสนิทเก็บรักษาเอาไว้แทนฉันก่อนรอให้ฉันไปจากเมืองจิงแล้ว ค่อยให้เธอเอาไปคืนให้กับโจวจินหนานแทนฉันทำแบบนี้ จึงจะถือว่าทั้งสองฝ่ายไม่มีอะไรติดค้างต่อกันส่วนของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่มีราคา ที่เอามาใช้หลอกให้ฉันมีความสุขพวกนั้นฉันก็ไม่ลังเลที่จะเอามันทั้งหมดใส่ถุงไปโยนทิ้งเมื่อก่อนแม้แต่พวงกุญแจชิ้นเล็ก ๆ ฉันก็มองมันเป็นของล้ำค่าแต่ทว่าตอนนี้ พอต้องทิ้งมันไป ฉันกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดหลังจากจัดการของทั้งหมดนี้แล้ว ฉันก็บรรจงห่อรูปถ่ายที่ระลึกของแม่ ไว้ในช่องแยกของกระเป๋าเดินทางแล้วก้าวเดินออกจากบ้านที่ฉันอยู่อาศัยมานับสิบปีโดยไม่หันกลับไปมองตอนที่ก้าวออกจากประตูใหญ่ รถของโจวจินหนานก็ขับเข้ามาพอดีฉันไม่แม้แต่จะหันมองแต่จู่ ๆ รถก็ขับเข้ามาจอดข้าง ๆ ฉันกระจกที่นั่งแถวหลังเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและสง่างามของโจวจินหนานสายตาของฉันกวาดผ่านไปอย่างเย็นชา ส่วนฝีเท้าก็ไม่ได้หยุ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
อย่างไรเสียเมื่อก่อน ไม่ว่าฉันจะเสียใจแค่ไหน ก็เป็นฉันเองที่ยินดีจะเฝ้ารออย่างเงียบ ๆ ให้เขาหันกลับมามอง เขาชินกับสิ่งนี้ไปนานแล้วทุกคนรอบข้างเขาต่างก็พูดว่า ชาตินี้ฉันไม่มีทางขาดเขาได้เขาเองก็เชื่ออย่างสนิทใจฉันเตรียมลากกระเป๋าเดินทางจากไปน้ำเสียงอ่อนหวานของซ่งยางยางก็ดังขึ้นมา“พี่จินหนาน พี่มาแล้วเหรอคะ”เธอปรี่เข้าไป คล้องแขนของโจวจินหนานเอาไว้แน่น ร่างกายกว่าครึ่งแนบชิดเข้ามา“อาการแพ้ดีขึ้นสักนิดหรือยัง ?”โจวจินหนานปัดปอยผมออกจากหน้าผากของเธอ แล้วตรวจดูอย่างละเอียด“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” ซ่งยางยางเงยหน้าขึ้น ยิ้มจนคิ้วโก่ง : “พี่จินหนานคะ อย่าไปโกรธพี่เขาเลยนะคะ”ขณะที่พูด เธอก็กอดแขนของโจวจินหนานแล้วเขย่าเบา ๆ “ที่จริงแล้วต้องโทษที่ฉันไม่ได้เรื่องเอง ถ้าไม่ใช่เพราะสุขภาพของฉันไม่ดี คุณพ่อก็คงไม่ให้ฉันสลับห้องกับพี่หรอกค่ะ”“พี่เองก็คงจะไม่โกรธฉัน......”“เรื่องนี้จะโทษเธอได้ยังไง เขาเองต่างหากที่จิตใจคับแคบ”โจวจินหนานหันมองฉัน จงใจโอบซ่งยางยางไว้ในอ้อมอก“พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ ผิวหน้าของเธอเพิ่งจะหายดี อย่าให้ถูกลมพัดเข้า”“อืม”ฉันมองดูพวกเขาสองคนที่ปร
Baca selengkapnya
บทที่ 9
เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้วโจวจินหนานกลับยังไม่ประกาศให้เริ่มต้นงานเลี้ยงวันเกิดเขานั่งอยู่บนโซฟา เล่นไฟแช็กที่อยู่ในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉยทำเพียงยกข้อมือขึ้นเพื่อดูเวลาเป็นระยะ ๆ และปลดล็อกหน้าจอมือถือเป็นระยะ ๆ “พี่จินหนาน” ซ่งยางยางกัดริมฝีปาก เขย่าแขนเสื้อของเขาเบา ๆ “พี่ก็ดึกมากแล้ว ทุกคนหิวกันหมดแล้วค่ะ......”โจวจินหนานหันมองเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่น่าแปลกที่รอยยิ้มนั้น กลับดูเหมือนไม่ได้ปรากฏออกมาทางสายตา“คงเป็นเธอที่หิวมากกว่า”เขาหยิกแก้มของซ่งยางยาง แล้วพูดหยอกล้อออกมาหนึ่งประโยค“ฉันหิวจะตายอยู่แล้วค่ะ อยากรีบกินเค้กจะแย่แล้ว”ซ่งยางยางฉวยโอกาสซบเข้าไปในอ้อมอกเขาโจวจินหนานได้กลิ่นหอมจาง ๆ บางอย่าง แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยมากเขาผงะไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ ว่า : “เธอใช้น้ำหอมอะไรเหรอ ?”“ฉันหยิบมาลวก ๆ จากห้องแต่งตัวในบ้านน่ะค่ะ”ซ่งยางยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย : “ทำไมเหรอคะพี่จินหนาน ไม่หอมเหรอคะ ?”โจวจินหนานส่ายหน้า : “หอมมากเลย”ดูเหมือนนั่นจะเป็นกลิ่นของน้ำหอมที่เฉินรั่วถังใช้เป็นประจำเพียงแต่เขานึกไม่ออกไปชั่วขณะ ว่าเป็นของยี่ห้ออะไรตอนที่ทุ
Baca selengkapnya
บทที่ 10
หลังจากที่ฉันเดินทางมาถึงเมืองแห่งใหม่ ก็ไม่ได้ติดต่อกับกู้โย่วอันในทันทีแต่ไปพบกับซีเหอ เพื่อนที่สนิทมากที่สุดตอนเรียนมหาวิทยาลัยก่อนฉันต้องการแบ่งปันความลับนี้กับเธอแต่ฉันก็ยังคิดไม่ออกในทันทีว่า ควรจะอธิบายให้เธอฟังยังไงดีแต่คิดไม่ถึงว่า ซีเหอจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ฉัน ทำให้ได้พบกับกู้โย่วอันเขาสวมชุดสูทสีดำ ยืนอยู่ตรงประตูห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวบนแขนมีเสื้อคลุมสีเดียวกันพาดอยู่ไฟทางเดินด้านหลังเขาตกกระทบลงบนจิตรกรรมฝาผนังที่งามวิจิตร ฉายแสงและเงาที่สวยงามออกมาส่วนเขายืนอยู่ด้านนอกของแสงเงา แต่กลับดูเหมือนทุกสรรพสิ่งรอบข้าง กำลังช่วยขับให้เขาดูโดดเด่นไม่เจอกันหลายปี ดูเหมือนเขาจะหล่อเหลาและสุขุมยิ่งกว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัยเสียอีกไม่เจอกันหลายปี ดูเหมือนว่าฐานะของเขาในตอนนี้ คือคู่หมั้นของฉันแล้วแก้มของฉันแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวก้มหน้าก้มตา นิ้วมือกำชายกระโปรงลูกไม้เอาไว้แน่นแม้แต่แผ่นหลังก็มีเหงื่อซึมออกมาส่วนซีเหอกลับเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด : “เทพกู้ พี่มาได้ยังไงเนี่ย ?”“คืนนี้ฉันมาเจรจาธุรกิจที่นี่ เห็นเพื่อนเก่าเข้าพอดี ก็เลยมาโดยไม่ไ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status