Short
เมื่อดอกวสันต์ผลิบานอีกครั้ง

เมื่อดอกวสันต์ผลิบานอีกครั้ง

By:  น้ำค้างแข็งตกCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
20Chapters
6.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คบกับโจวจินหนานมาสามปี เขาก็ยังไม่ยินดีที่จะขอฉันแต่งงานสักที ภายหลัง เขาตกหลุมรักน้องสาวต่างมารดาของฉันตั้งแต่แรกพบ และเริ่มตามจีบเธออย่างออกหน้าออกตา ครั้งนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้นั่งรอเงียบ ๆ ให้เขาหันกลับมา หลังจากเล่นสนุกจนเต็มที่เช่นแต่ก่อนอีก แต่กลับทิ้งของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้ และตัดชุดแต่งงานที่แอบซื้อไว้จนขาดวิ่น ในวันคล้ายวันเกิดของเขา ทำแค่เพียงออกจากเมืองจิงตัวคนเดียว ก่อนจะขึ้นเครื่องบิน จู่ ๆ โจวจินหนานก็ส่งข้อความวีแชตมาหาฉัน “ทำไมยังมาไม่ถึงอีก ทุกคนกำลังรอเธออยู่นะ” ฉันหัวเราะ และไม่ได้ตอบกลับ ปิดกั้นช่องทางการติดต่อทั้งหมดของเขา เขาไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันตอบรับคำขอแต่งงานของกู้โย่วอัน รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยไปแล้ว หลังจากเครื่องบินลงจอดยังเมืองแห่งใหม่ พวกเราก็จดทะเบียนสมรสแต่งงานกัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

「少將軍,八百里加急!大小姐受辱自戕,老夫人要您速歸,代她入宮完婚!」

南齊邊境,馬蹄飛快踏過剛消融的溪水,水花四濺。

鳳九顏策馬於最前方,她一襲玄色窄袖素衣,黑髮只用一根木簪束起,髮絲與衣襬飛揚,英氣逼人間,帶著一股子戾氣。

她和妹妹鳳薇薔是雙生子,但因著雙生不祥,她自小被養在外頭。

薇薔性子和善溫婉,從不與人結怨。

她想不通,誰會傷害那樣純潔善良的人。

她要將那人剝皮抽骨,剁碎了餵狗!

侍衛眼看就要跟不上她的速度,大喊。

「少將軍,已經跑死兩匹馬了,前方有客棧,要不先休整……」

鳳九顏一記馬鞭揮出。

「跟不上就滾回軍營!駕!」

蠢貨!

哪裡還有時間休整!

她現在背負的,是鳳家一百多口的性命!

侍衛拚命想追上她。

但那可是北大營最快的輕騎少將!疾如風,快如影。

……

七日後,皇城。

鳳家嫁女,還是一國之後,這是無上的榮耀。

百姓們紛紛駐足圍觀,想瞧瞧這天子娶妻的大場面。

然而,迎親的人都到了,新娘卻遲遲未出。

眾人議論紛紛。

「聽說鳳家大小姐被一夥山賊擄了去,受了好大的折磨,鳳家出動親衛才把人救回來,好像已非完璧,這怎麼還能入宮做皇后?」

「鳳家女子好命,歷朝歷代都是皇后的不二人選,能庇佑我南齊昌盛不衰!」

「不會真出什麼事吧?新娘子怎麼還沒出來呢?」

眾人踮起腳尖,視線幾乎要將鳳家大門看穿。

鳳家正廳內。

奉旨迎親的嬤嬤已經喝了好幾杯茶,實在喝不動了,對於鳳父遞來的茶水,連連擺手。

「鳳大人,令千金這是怎麼了?要不我去新房看看?這一直等著也不是辦法啊!若誤了吉時,我可不好交代!」

尋常百姓娶妻都在乎吉時,更何況這是皇家,是南齊最尊貴的帝王。

鳳家這般磨蹭,是在拿喬?未免太不知輕重!

鳳父一聽嬤嬤要去新房,臉色倏然一變。

他調整好表情,起身故作鎮定地叫住她,「哎!定是賤內捨不得女兒嫁人,她素來是這樣,我再讓人去催催,嬤嬤再稍候片刻,必然不會誤了時辰!」

說完這話,他對管家使了個眼色。

管家會意,立馬跑出去。

這一路到了新房外,管家恭敬地敲了下門。

「夫人,小姐,宮裡的人又催了!」

新房內,根本沒有新娘子的身影。

鳳夫人坐立難安,不斷拿帕子擦拭著額頭上的汗。

「你且回去傳話,就說……就說嫁衣有問題,讓繡娘補幾針。」

管家看了看周圍,隔著門提醒。

「夫人,不行啊!那嬤嬤已經催了好幾回了,這要是再不給個準話,只怕要闖進來了!」

鳳夫人咬了咬牙。

這可怎麼辦!

正心急如焚時,一道人影從側窗翻入,動作瀟灑如風。

見到來人,鳳夫人先是一怔,警惕地後退。

「你,你是何人!」

「母親,是我。」

鳳九顏揭下面具,露出那張風華絕代的容顏,鳳夫人認出她後,喜極而泣。

「九顏!我的女兒!你可算是回來了!」她上前擁抱住女兒,彷彿抓住救命稻草一般,懸著的心總算放下。

「見過母親。」母女相見,鳳九顏淡定得沒有多餘的寒暄,甚至有些生分。

她知曉時候不早,徑直脫下外衣,解開頭髮。

鳳夫人見狀,急忙幫她穿上嫁衣。

「九顏,委屈你了。娘知道,你喜歡無拘無束的日子,如今卻要你嫁入皇宮……」

鳳九顏撩起裙襬,坐在梳妝檯前。

「母親無須贅述,事情的前因後果,我皆已知曉。眼下最要緊的,是保住鳳家。」

鳳家交不出女兒,毀了皇家的婚事,定會落得個滿門抄斬的下場。

鳳夫人嘆了口氣。

「你回來也好,這麼多年,娘每天都很想……」

「母親,薇薔現在如何了。」鳳九顏的語氣過於平靜,叫人發怵。

細看,她雙手緊攥,還在期盼著,上天垂憐,薇薔自戕未遂,還活著,還期盼著,薇薔像小時候那樣突然出現,喚她一聲「阿姐,我來看你了」……

但,鳳夫人的神情悲傷難以自抑,打碎了她的妄想。

「薇薔……已經入土為安。

「其實這樣也好,她受的苦太重了,苟活於世,只會生不如死。

「那晚,她是被人丟到鳳府門前的,渾身的傷,衣不蔽體,胸前還被烙下……」

鳳夫人說不下去,兀自抹著淚。

再看九顏,她彷彿不為所動,冷得像塊冰。

鳳九顏追問。

「是誰害的她,可有線索?」

「是……是獨得皇上恩寵的皇貴妃!那個妖妃,她害了薇薔!」

咔!

鳳九顏記下了這筆帳,一用力,手裡的脂粉盒就裂開了。

鳳夫人眉頭緊皺,將手放在她肩上。

「九顏,娘知道你從小就在軍營歷練,身手不凡。但後宮和戰場不同。好好保全你自己就成。那皇貴妃囂張跋扈,害人無數,可不管她多麼罪行滔天,皇上還是將她寵到了天上,你可別與她鬥。」

薇薔已經沒了,她不想九顏也被害。

然而,即便樹欲靜,風也不會停下。

鳳九顏披上紅蓋頭,準備出閣時,屋外傳來一道刺耳尖銳的聲音。

「大婚暫停!咱家奉皇貴妃娘娘之命,前來辦差!」

鳳夫人按住鳳九顏,「娘先去外面看看。」

屋外那太監格外囂張,拂塵垂放在胳膊上,眼睛長在頭頂。

「聽聞鳳大小姐此前遭賊人所擄。皇貴妃為皇室名聲著想,特命宮中女官來查驗。」

「查驗什麼?」鳳夫人臉色煞白。

那太監冷笑一聲,「查查鳳大小姐,是否還是完璧之身!」

「什麼!」

在新娘出嫁當天驗身,如此羞辱人,實在前所未聞!
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
20 Chapters
บทที่ 1
“รุ่นพี่คะ ฉันตัดสินใจได้แล้วค่ะ”ฉันยืนอยู่หน้ากระจก มองดูตัวเองที่ทั้งซูบซีดและผอมแห้งในนั้นที่จริงแล้วการตัดสินใจเรื่องสำคัญสักอย่างในชีวิต ก็ไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้น“รั่วถัง......เธอจะตอบตกลงแต่งงานกับฉันไหม ?”น้ำเสียงหนักแน่นของกู้โย่วอันดังมาจากปลายสายจู่ ๆ ฉันก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อยพยักหน้าเบา ๆ ในขณะที่น้ำตากำลังไหลรินลงมา : “ฉันตกลงค่ะ”“รั่วถังเธอรู้หรือเปล่า ? ตอนที่อยู่มหาวิทยาลัย ฉันเฝ้ารอวันนี้มาตลอดเลยนะ”ไม่รู้ว่าตัวฉันที่อยู่ในกระจก มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากตั้งแต่เมื่อไร“รอฉันอีกครึ่งเดือนนะคะ ฉันจะจัดการธุระทางนี้ให้เรียบร้อย”“ได้ รั่วถัง พี่จะรอเธอเสมอ”เพิ่งวางสายโทรศัพท์ จู่ ๆ ประตูห้องของฉันก็ถูกผลักเข้ามาจาดด้านนอกอย่างแรง“รั่วถัง” พ่อส่งเสียงกระแอมอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย“น้องสาวของลูกสุขภาพไม่ดี ห้องของลูกหันเข้าหาแสงแดด พวกลูกลองสลับห้องกันดูสักสองสามวันดีไหม ?”แม่เลี้ยงรีบเอ่ยปาก : “เหล่าเฉิน อย่าไปรบกวนคุณหนูใหญ่เลยค่ะ”ซ่งยางยางเองก็แสดงท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจ : “จริงด้วยค่ะ คุณพ่อ หนูไม่เป็นไรค่ะ อย่าทำให้พี่ต้องรู้สึกไม่พอใจเพรา
Read more
บทที่ 2
ดูเหมือนพ่อจะดีใจมากที่ฉันรู้เหตุรู้ผลแม่เลี้ยงเองก็ยิ้มอย่างพึงพอใจหลังจากพวกเขาออกไปแล้ว ซ่งยางยางกลับยังคงยืนอยู่“พี่คะ ให้ฉันช่วยพี่เก็บของเถอะนะคะ”เธอยืนอยู่ตรงหน้าฉันด้วยท่าทีว่านอนสอนง่ายเป็นที่สุดขณะที่กวาดสายตามองดูรอบห้อง กลับไม่อาจหลบซ่อนแววตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มได้“ฉันเองก็ไม่คิดว่าคุณพ่อจะเห็นด้วยกับการสลับห้องของเรา”“พี่คะ พี่คงโกรธฉันมากเลยใช่ไหมคะ?”“ยังไงซะ ฉันก็เพิ่งจะแย่งพี่จินหนานไป แล้วนี่ก็ยังจะแย่งห้องนอนที่พี่พักอาศัยมาเป็นสิบปีอีก”ฉันไม่อยากสนใจเธอ จึงหันหลังกลับไปหยิบกระเป๋าเดินทางจู่ ๆ ซ่งยางยางกลับส่งเสียงร้อง ‘โอ๊ย’ ออกมา และล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง“พี่คะ......”ตอนที่เธอล้มลง แขนกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะพอดี ทำให้เกิดรอยช้ำ“เฉินรั่วถัง เธอกำลังทำอะไร !”ไม่รู้ว่าโจวจินหนานขึ้นมาด้านบนตั้งแต่เมื่อไรจึงเห็นยางยางล้มลงเข้าพอดีเขาตรงปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วอุ้มซ่งยางยางขึ้นอย่างระมัดระวัง“พี่จินหนาน ฉันไม่เป็นไรค่ะ พี่เขาไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ”ซ่งยางยางร้องไห้น้ำตาไหลริน พลางฝืนยิ้มออกมาทั้งที่กำลังเจ็บ : “ไม่เจ็บหรอกค่ะพี่จิ
Read more
บทที่ 3
จู่ ๆ ซ่งยางยางกลับร้องไห้ขึ้นมา: “พี่จินหนาน อย่าทะเลาะกับพี่เพราะฉันเลยนะคะ”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ พี่โกรธฉัน ก็สมควรแล้ว......”ซ่งยางยางส่งเสียงร้องกระซิก ๆ ออกมา ราวกับว่าได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างที่สุดสุดท้ายสายตาที่โจวจินหนานจ้องมองฉัน ก็เย็นชาลงอย่างสมบูรณ์“เธออิจฉาที่ฉันชอบยางยาง”“อิจฉาที่ฉันทำดีกับเขา”“อิจฉาที่ทุกคนต่างก็รักใคร่เอ็นดูเขา”“เฉินรั่วถัง เธอไม่ใช่เธอคนเดิมนานแล้ว”“เธอในตอนนี้ ผิดเพี้ยนไปนานแล้ว ไม่ใช่หรือไง?”พอเขาพูดจบ ก็อุ้มซ่งยางยางหันหลังเดินจากไปฉันมองดูร่างของพวกเขาที่เดินห่างออกไปไกลจู่ ๆ ก็พบว่า ไม่รู้น้ำตาของตัวเองแห้งเหือดลงตั้งแต่เมื่อไรเป็นแบบนี้ก็ดีช่วงที่ผ่านมา ฉันร้องไห้เพราะโจวจินหนานไปหลายครั้งแล้วต่อไป ฉันคงไม่มีทางเจ็บปวดใจ และเสียน้ำตาเพราะเขาอีกแล้วจริง ๆ ตอนดึก จู่ ๆ ในกลุ่มเพื่อนก็คึกคักขึ้นมาโจวจินหนานส่งข้อความประโยคหนึ่งลงในกลุ่ม“จู่ ๆ ก็อยากแต่งงานขึ้นมา ทำไงดี?”ในกลุ่มเกิดความโกลาหลขึ้นทันที“พี่จินหนาน ในที่สุดพี่ก็จะแต่งงานกับถังรั่วแล้ว”“ควรเปลี่ยนคำเรียกเป็นพี่สะใภ้แล้วสิ”ทุกคนในกลุ่มเริ่ม@ฉัน :
Read more
บทที่ 4
เพิ่งออกจากกลุ่ม สายโทรศัพท์จากโจวจินหนานก็โทรเข้ามา“เฉินรั่วถัง เธอมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”“ที่ไหน ?”“เธอรู้ดี ที่เก่า”“มีธุระอะไรเหรอ ?”“มาขอโทษรั่วรั่ว”“ทำไมต้องขอโทษด้วย ?”“จู่ ๆ เมื่อกี้เธอก็ออกไปจากกลุ่ม เธอรู้ไหมว่าคนอื่น ๆ จะมองเขายังไง ?”โจวจินหนานน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่ก็ทรงพลังอย่างเต็มเปี่ยมด้วย“ฉันไม่อยากให้ใครมาทำลายชื่อเสียงของรั่วรั่ว”“ฉันเป็นฝ่ายขอบเขา ต้องการยกย่องเขาออกหน้าออกตา”“เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่ควรถูกกล่าวหาว่าเป็นมือที่สาม เพราะความเลิ่นเล่อและหุนหันพลันแล่นของเธอ”แม้จะรู้ดีว่าการกระทำของเขา ไม่มีผลกระทบอะไรต่ออารมณ์ของฉันนานแล้วแต่ทว่าตอนนี้ กลับรู้สึกโมโหจนแน่นอกนิ้วมือของฉันที่จับโทรศัพท์อยู่สั่นไหวเล็กน้อยตอนที่เอ่ยปากพูด น้ำเสียงก็สั่นเครือ : “โจวจินหนาน นายจะรังแกคนอื่นแบบนี้ไม่ได้”“นายมีสิทธิ์อะไรมารังแกฉันแบบนี้ ?”“นายเป็นฝ่ายนอกใจก่อน ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันถึงขนาดแสดงความยินดีกับพวกนาย มันยังไม่พออีกหรือไง ?”ฉันฝืนข่มไม่ให้น้ำตาไหลรินออกมาและกลับมีเสียงสะอื้นเจือปนอยู่ในน้ำเสียงจู่ ๆ สายโทรศัพท์ก็เงียบลงไปพักหนึ่ง
Read more
บทที่ 5
ซ่งยางยางย้ายมาอยู่ที่ห้องของฉันส่วนฉัน กลับไม่ได้ย้ายไปที่ห้องของเธอแต่หาห้องรับแขกห้องหนึ่งอยู่เป็นการชั่วคราวก่อนเครื่องนอนที่คนรับใช้เตรียมไว้ให้ฉันทั้งเย็นและชื้นฉันจึงนอนหลับโดยสวมเสื้อผ้าเอาไว้ยังไงซะก็เหลืออีกแค่ไม่กี่วันแล้วหากผ่านไปได้ ทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลงโดยสมบูรณ์แล้วแต่เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเพิ่งตื่นและเดินลงมาจากชั้นบนก็มองเห็นห้องโถงด้านข้าง ที่มีรูปที่ระลึกและเครื่องเซ่นไหว้ของแม่วางอยู่กระจัดกระจายไปหมดรูปถ่ายของแม่ถูกโยนลงบนพื้น กรอบรูปแตกละเอียด มีรอยเท้าเหยียบอยู่บนรูปถ่ายเต็มไปหมดแม่ที่แต่เดิมอมยิ้มเล็กน้อย กลับดูเหมือนกำลังหันมาร้องไห้กับฉันส่วนของเซ่นไหว้ก็กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น และสุนัขตัวโปรดของซ่งยางยาง ก็กำลังแทะเล็มอาหารอยู่ซ่งยางยางยืนอยู่ด้านข้าง ปรบมือชื่นชมฉันยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกว่าเลือดทั่วทั้งร่างกายกำลังพุ่งปรี๊ดขึ้นไปบนหัวสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี ความคิดทุกอย่างที่พยายามฝืนข่มเอาไว้ หมดสิ้นไปแล้วฉันฟาดแจกันลงไปที่สุนัขตัวนั้นราวกับคนเสียสติสุนัขตัวน้อยตกใจจนวิ่งหนีไป ซ่งยางยางส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมา เศษแจกันบาดเข้าที
Read more
บทที่ 6
กลางดึก จู่ ๆ ฉันก็ถูกปลุกขึ้นเพราะเสียงร้องไห้และกรีดร้องตอนที่ลุกขึ้น ประตูห้องก็ถูกคนถีบเข้ามาจากด้านนอกแล้วแม่เลี้ยงร้องไห้และพุ่งตรงเข้ามา ฉันยังไม่ทั้งได้ตั้งสติ ใบหน้าก็ถูกตบอย่างแรงไปหลายฉาดแล้ว“ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้ ?”“ตอนกลางวันทำร้ายเธอจนบาดเจ็บแล้ว ยังคิดจะฆ่าเธออีกเหรอ ?”แม่เลี้ยงซบลงร้องไห้ที่อกของคุณพ่อ : “เขารู้ทั้งรู้ว่ายางยางแพ้ลูกท้อ ยังจงใจสาดน้ำลูกท้อเอาไว้บนหมอนอีก”“เขาคิดที่จะฆ่าลูกสาวของเราชัด ๆ”“เอาละ หยุดร้องไห้ได้แล้ว โชคดีที่ยางยางกินยาได้ทันเวลา เลยไม่เป็นอะไรมาก”พ่อปลอยโยนเธออย่างอ่อนโยน พลางหันมองฉันด้วยความโมโห : “รั่วถัง ลูกทำให้พ่อผิดหวังมากจริง ๆ”“พรุ่งนี้ลูกย้ายออกไปซะเถอะนะ”“ถ้าให้ลูกอยู่ในบ้านต่อไป ก็มีแต่จะทำให้ครอบครัวของเราต้องวุ่นวาย”เสียงร้องไห้ของแม่เลี้ยงหยุดลงในทันทีฉันจ้องมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เดิมที เขาเป็นคนในครอบครัวที่สนิทที่สุดในโลกสำหรับฉันเขาเคยรักฉันที่สุด ฉันเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาเคยเป็นแก้วตาดวงใจของเขาแต่ภายหลัง ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วดูเหมือนฉันจะเป็นนางเอกอับโชคในนิยาย ค่อย ๆ หมดสิ้นท
Read more
บทที่ 7
ที่เหลือ ก็คือของขวัญสารพัดที่โจวจินหนานมอบให้ฉันตลอดสามปีที่ผ่านมามีทั้งของเล่นแปลกใหม่ที่น่าสนใจและยังมีเครื่องประดับที่ล้ำค่าฉันเลือกของที่มีราคาแพงเหล่านั้นออกมา เตรียมให้เพื่อนสนิทเก็บรักษาเอาไว้แทนฉันก่อนรอให้ฉันไปจากเมืองจิงแล้ว ค่อยให้เธอเอาไปคืนให้กับโจวจินหนานแทนฉันทำแบบนี้ จึงจะถือว่าทั้งสองฝ่ายไม่มีอะไรติดค้างต่อกันส่วนของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่มีราคา ที่เอามาใช้หลอกให้ฉันมีความสุขพวกนั้นฉันก็ไม่ลังเลที่จะเอามันทั้งหมดใส่ถุงไปโยนทิ้งเมื่อก่อนแม้แต่พวงกุญแจชิ้นเล็ก ๆ ฉันก็มองมันเป็นของล้ำค่าแต่ทว่าตอนนี้ พอต้องทิ้งมันไป ฉันกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดหลังจากจัดการของทั้งหมดนี้แล้ว ฉันก็บรรจงห่อรูปถ่ายที่ระลึกของแม่ ไว้ในช่องแยกของกระเป๋าเดินทางแล้วก้าวเดินออกจากบ้านที่ฉันอยู่อาศัยมานับสิบปีโดยไม่หันกลับไปมองตอนที่ก้าวออกจากประตูใหญ่ รถของโจวจินหนานก็ขับเข้ามาพอดีฉันไม่แม้แต่จะหันมองแต่จู่ ๆ รถก็ขับเข้ามาจอดข้าง ๆ ฉันกระจกที่นั่งแถวหลังเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและสง่างามของโจวจินหนานสายตาของฉันกวาดผ่านไปอย่างเย็นชา ส่วนฝีเท้าก็ไม่ได้หยุ
Read more
บทที่ 8
อย่างไรเสียเมื่อก่อน ไม่ว่าฉันจะเสียใจแค่ไหน ก็เป็นฉันเองที่ยินดีจะเฝ้ารออย่างเงียบ ๆ ให้เขาหันกลับมามอง เขาชินกับสิ่งนี้ไปนานแล้วทุกคนรอบข้างเขาต่างก็พูดว่า ชาตินี้ฉันไม่มีทางขาดเขาได้เขาเองก็เชื่ออย่างสนิทใจฉันเตรียมลากกระเป๋าเดินทางจากไปน้ำเสียงอ่อนหวานของซ่งยางยางก็ดังขึ้นมา“พี่จินหนาน พี่มาแล้วเหรอคะ”เธอปรี่เข้าไป คล้องแขนของโจวจินหนานเอาไว้แน่น ร่างกายกว่าครึ่งแนบชิดเข้ามา“อาการแพ้ดีขึ้นสักนิดหรือยัง ?”โจวจินหนานปัดปอยผมออกจากหน้าผากของเธอ แล้วตรวจดูอย่างละเอียด“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” ซ่งยางยางเงยหน้าขึ้น ยิ้มจนคิ้วโก่ง : “พี่จินหนานคะ อย่าไปโกรธพี่เขาเลยนะคะ”ขณะที่พูด เธอก็กอดแขนของโจวจินหนานแล้วเขย่าเบา ๆ “ที่จริงแล้วต้องโทษที่ฉันไม่ได้เรื่องเอง ถ้าไม่ใช่เพราะสุขภาพของฉันไม่ดี คุณพ่อก็คงไม่ให้ฉันสลับห้องกับพี่หรอกค่ะ”“พี่เองก็คงจะไม่โกรธฉัน......”“เรื่องนี้จะโทษเธอได้ยังไง เขาเองต่างหากที่จิตใจคับแคบ”โจวจินหนานหันมองฉัน จงใจโอบซ่งยางยางไว้ในอ้อมอก“พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ ผิวหน้าของเธอเพิ่งจะหายดี อย่าให้ถูกลมพัดเข้า”“อืม”ฉันมองดูพวกเขาสองคนที่ปร
Read more
บทที่ 9
เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้วโจวจินหนานกลับยังไม่ประกาศให้เริ่มต้นงานเลี้ยงวันเกิดเขานั่งอยู่บนโซฟา เล่นไฟแช็กที่อยู่ในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉยทำเพียงยกข้อมือขึ้นเพื่อดูเวลาเป็นระยะ ๆ และปลดล็อกหน้าจอมือถือเป็นระยะ ๆ “พี่จินหนาน” ซ่งยางยางกัดริมฝีปาก เขย่าแขนเสื้อของเขาเบา ๆ “พี่ก็ดึกมากแล้ว ทุกคนหิวกันหมดแล้วค่ะ......”โจวจินหนานหันมองเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่น่าแปลกที่รอยยิ้มนั้น กลับดูเหมือนไม่ได้ปรากฏออกมาทางสายตา“คงเป็นเธอที่หิวมากกว่า”เขาหยิกแก้มของซ่งยางยาง แล้วพูดหยอกล้อออกมาหนึ่งประโยค“ฉันหิวจะตายอยู่แล้วค่ะ อยากรีบกินเค้กจะแย่แล้ว”ซ่งยางยางฉวยโอกาสซบเข้าไปในอ้อมอกเขาโจวจินหนานได้กลิ่นหอมจาง ๆ บางอย่าง แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยมากเขาผงะไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ ว่า : “เธอใช้น้ำหอมอะไรเหรอ ?”“ฉันหยิบมาลวก ๆ จากห้องแต่งตัวในบ้านน่ะค่ะ”ซ่งยางยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย : “ทำไมเหรอคะพี่จินหนาน ไม่หอมเหรอคะ ?”โจวจินหนานส่ายหน้า : “หอมมากเลย”ดูเหมือนนั่นจะเป็นกลิ่นของน้ำหอมที่เฉินรั่วถังใช้เป็นประจำเพียงแต่เขานึกไม่ออกไปชั่วขณะ ว่าเป็นของยี่ห้ออะไรตอนที่ทุ
Read more
บทที่ 10
หลังจากที่ฉันเดินทางมาถึงเมืองแห่งใหม่ ก็ไม่ได้ติดต่อกับกู้โย่วอันในทันทีแต่ไปพบกับซีเหอ เพื่อนที่สนิทมากที่สุดตอนเรียนมหาวิทยาลัยก่อนฉันต้องการแบ่งปันความลับนี้กับเธอแต่ฉันก็ยังคิดไม่ออกในทันทีว่า ควรจะอธิบายให้เธอฟังยังไงดีแต่คิดไม่ถึงว่า ซีเหอจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ฉัน ทำให้ได้พบกับกู้โย่วอันเขาสวมชุดสูทสีดำ ยืนอยู่ตรงประตูห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวบนแขนมีเสื้อคลุมสีเดียวกันพาดอยู่ไฟทางเดินด้านหลังเขาตกกระทบลงบนจิตรกรรมฝาผนังที่งามวิจิตร ฉายแสงและเงาที่สวยงามออกมาส่วนเขายืนอยู่ด้านนอกของแสงเงา แต่กลับดูเหมือนทุกสรรพสิ่งรอบข้าง กำลังช่วยขับให้เขาดูโดดเด่นไม่เจอกันหลายปี ดูเหมือนเขาจะหล่อเหลาและสุขุมยิ่งกว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัยเสียอีกไม่เจอกันหลายปี ดูเหมือนว่าฐานะของเขาในตอนนี้ คือคู่หมั้นของฉันแล้วแก้มของฉันแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวก้มหน้าก้มตา นิ้วมือกำชายกระโปรงลูกไม้เอาไว้แน่นแม้แต่แผ่นหลังก็มีเหงื่อซึมออกมาส่วนซีเหอกลับเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด : “เทพกู้ พี่มาได้ยังไงเนี่ย ?”“คืนนี้ฉันมาเจรจาธุรกิจที่นี่ เห็นเพื่อนเก่าเข้าพอดี ก็เลยมาโดยไม่ไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status