เมื่อดอกวสันต์ผลิบานอีกครั้ง

“รุ่นพี่คะ ฉันตัดสินใจได้แล้วค่ะ”

ฉันยืนอยู่หน้ากระจก มองดูตัวเองที่ทั้งซูบซีดและผอมแห้งในนั้น

ที่จริงแล้วการตัดสินใจเรื่องสำคัญสักอย่างในชีวิต ก็ไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้น

“รั่วถัง......เธอจะตอบตกลงแต่งงานกับฉันไหม ?”

น้ำเสียงหนักแน่นของกู้โย่วอันดังมาจากปลายสาย

จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อย

พยักหน้าเบา ๆ ในขณะที่น้ำตากำลังไหลรินลงมา : “ฉันตกลงค่ะ”

“รั่วถังเธอรู้หรือเปล่า ? ตอนที่อยู่มหาวิทยาลัย ฉันเฝ้ารอวันนี้มาตลอดเลยนะ”

ไม่รู้ว่าตัวฉันที่อยู่ในกระจก มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากตั้งแต่เมื่อไร

“รอฉันอีกครึ่งเดือนนะคะ ฉันจะจัดการธุระทางนี้ให้เรียบร้อย”

“ได้ รั่วถัง พี่จะรอเธอเสมอ”

เพิ่งวางสายโทรศัพท์ จู่ ๆ ประตูห้องของฉันก็ถูกผลักเข้ามาจาดด้านนอกอย่างแรง

“รั่วถัง” พ่อส่งเสียงกระแอมอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“น้องสาวของลูกสุขภาพไม่ดี ห้องของลูกหันเข้าหาแสงแดด พวกลูกลองสลับห้องกันดูสักสองสามวันดีไหม ?”

แม่เลี้ยงรีบเอ่ยปาก : “เหล่าเฉิน อย่าไปรบกวนคุณหนูใหญ่เลยค่ะ”

ซ่งยางยางเองก็แสดงท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจ : “จริงด้วยค่ะ คุณพ่อ หนูไม่เป็นไรค่ะ อย่าทำให้พี่ต้องรู้สึกไม่พอใจเพราะหนูเลยนะคะ”

“รบกวนอะไรกัน เธอเองก็เป็นลูกสาวของพ่อเหมือนกัน

พอพูดจบ พ่อก็หันมองฉันด้วยสายตาจริงจัง : “รั่วถัง ลูกเป็นพี่ ต้องรู้เหตุรู้ผลหน่อย”

ฉันจ้องมองคุณพ่อที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเงียบงัน

ฉันคิดว่าฉันจะเสียใจ จะร้องไห้

ที่พ่อบังเกิดเกล้าของฉัน รักน้องสาวที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดมากกว่าฉัน

แต่น้ำตาของฉัน กลับไม่ไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว

ฉันถึงกับหันไปพยักหน้าให้พวกเขาด้วยรอยยิ้ม

“ได้สิคะ หนูจะสลับกับเธอ”

เหลืออีกแค่ครึ่งเดือน ฉันก็จะไปจากที่นี่ตลอดกาลแล้ว

จะอยู่ห้องไหน ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกแล้ว