Short
เมื่อดอกวสันต์ผลิบานอีกครั้ง

เมื่อดอกวสันต์ผลิบานอีกครั้ง

作家:  น้ำค้างแข็งตก完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
20チャプター
6.7Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นิยายฟิล

มือที่สาม

ชายชั่ว

มีสติและเป็นอิสระ

แก้แค้น

คบกับโจวจินหนานมาสามปี เขาก็ยังไม่ยินดีที่จะขอฉันแต่งงานสักที ภายหลัง เขาตกหลุมรักน้องสาวต่างมารดาของฉันตั้งแต่แรกพบ และเริ่มตามจีบเธออย่างออกหน้าออกตา ครั้งนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้นั่งรอเงียบ ๆ ให้เขาหันกลับมา หลังจากเล่นสนุกจนเต็มที่เช่นแต่ก่อนอีก แต่กลับทิ้งของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้ และตัดชุดแต่งงานที่แอบซื้อไว้จนขาดวิ่น ในวันคล้ายวันเกิดของเขา ทำแค่เพียงออกจากเมืองจิงตัวคนเดียว ก่อนจะขึ้นเครื่องบิน จู่ ๆ โจวจินหนานก็ส่งข้อความวีแชตมาหาฉัน “ทำไมยังมาไม่ถึงอีก ทุกคนกำลังรอเธออยู่นะ” ฉันหัวเราะ และไม่ได้ตอบกลับ ปิดกั้นช่องทางการติดต่อทั้งหมดของเขา เขาไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันตอบรับคำขอแต่งงานของกู้โย่วอัน รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยไปแล้ว หลังจากเครื่องบินลงจอดยังเมืองแห่งใหม่ พวกเราก็จดทะเบียนสมรสแต่งงานกัน

もっと見る

第1話

บทที่ 1

CARA'S POV

I looked down from the small balcony of my room, watching the tarred road that led out of the Pack.

Wolves were returning from the human towns and some from hunting.

But none were him.

My Antonio.

It's been two long, cold months without him, and I ached for his return.

My hands instinctively went to my stomach as I remembered the last night we spent together before he had to leave.

It was the most passionate he's ever been, like he was scared he wouldn't make it back home.

This war had lingered on for too long and I had high hopes that this time, he and his twin, Alpha Damian, would finish off our enemies.

I couldn't wait for him to come back, not just because I missed him but because the moon goddess had finally answered my pleas.

Five years.

Antonio and I had tried for this baby for five long years, and now that our prayers had finally been answered, he wasn't here for me to tell him.

I had taken the test three times before going to the Pack doctor.

Even after he confirmed it, I still found it difficult to believe.

I was pregnant.

The weak, barren omega everyone mocked was carrying Antonio's child.

I couldn't wait to see his face when I told him.

I was about to go back to my book when I heard shouts suddenly coming from the gate.

"The Alpha is back!"

I turned sharply, a gasp escaping my lips.

I rushed out of the room with excitement but slowed down when I reached the stairs.

I had our baby to think about now.

The entire Pack was already gathered outside when I got there. A black jeep drove into the courtyard, followed by several vehicles carrying our warriors.

Antonio stepped out.

Relief filled me so quickly that tears entered my eyes.

He looked exhausted. His clothes were covered in dirt and dried blood, and a healing cut ran across his cheek.

But he was alive and our bond sang with joy.

I pushed forward through the crowd, aching for his touch and to offer him comfort.

But something made me pause.

The warriors brought a covered body out of the second vehicle.

Silence covered us all like a thick blanket and my heart began beating faster; something was really wrong.

Antonio climbed the front steps and turned to face us.

"My brother is dead."

Cries broke out around the courtyard.

My breath caught.

Damian and Antonio had never spent more than a few days apart before the war. They were identical in almost every way, but Damian had been born first and chosen as Alpha.

Now he is gone.

"We won the battle," Antonio continued, "but Damian gave his life for that victory. I will complete what he started and protect everything he left behind."

His eyes moved toward Aliya.

She was standing beside the jeep, one hand beneath her heavily swollen stomach.

"Until Damian's children are born and the Pack is stable, Aliya will remain Luna."

Wait, what?

For a few seconds, nobody spoke.

Then one of the elders nodded.

"It is the right choice."

Other voices followed.

"She already knows how to lead the Pack."

"She carries the future heir."

"And she's not barren!"

That last one made all my emotions snap inside me.

"Antonio!"

He looked at me, and let out a sigh that didn’t cure the fear that was building in my chest.

He had heard every word, but instead of correcting them, he lifted a hand for everyone to let me pass.

I was already speaking before I reached him, “What do you mean, Antonio? Aliya is not your mate?”

"Cara," he said when I reached him. "Not now."

“What do you mean she will be your Luna? What about me?"

He blew out a long breath of irritation. "Come inside."

"No, answer me. You are becoming Alpha; why doesn’t that extend to me, your bonded mate?”

The wolves around us had gone quiet again.

"Come, Cara," he pulled me roughly towards our room, "you and I have to talk."

I swallowed the anger as I've learnt to do all these years and followed him.

The second we stepped into our room, he let go of my hand, slammed the door hard and turned to me with dark eyes.

"You will not challenge me in front of the Pack again," he snapped.

"And you will not replace me in front of the Pack again!"

He let out an exasperated breath, "Nobody is replacing you, Cara, this decision is temporary."

But I shook my head; this entire thing was leaving a bitter taste in my mouth that I couldn’t swallow.

"The Alpha's mate is his Luna. That’s how it's always been."

"Oh, for crying out loud, enough with this pity party. Everything doesn’t revolve around your status. Aliya was already Luna before Damian died. She is carrying his children and knows the position perfectly. I need her for a good transition."

"You make it sound like there’s something so impossible about this position. I’ve already been helping her with lots of Luna tasks for a long time. If you tell her to put me through, she will. Instead of this!"

“And I said we don't have the time for that!” he hissed. “We just returned from a battle that cost me the life of the closest person to me. There's no time for you to learn anything. Aliya will be Luna for now.”

"And where does that leave me?" I asked, my voice smaller than I intended.

He looked annoyed, as though I were deliberately refusing to understand something simple.

"You are my mate. She is Luna."

"Antonio, the Luna position has never been separated from the mate of the Alpha before –"

"Things have never been like this before."

"You should have spoken to me at least, you just made the decision alone as though we’re not partners,” I said, fighting the tears that have been threatening to fall.

"My brother died in my arms, Cara. Forgive me for not stopping to ask whether my decision would hurt your pride."

The words slapped me harder than his hand could have.

"This isn't about my pride,” I hissed, my voice hard.

"Then stop acting like a spoiled brat. We’re in difficult times, everyone has to adjust and make sacrifices.”

I scoffed, such an odd thing to say to a mate who has dedicated her time and energy to making you happy. 

I thought about the pregnancy report hidden inside the bedside drawer.

If I told him now, would it change anything?

"But what if... what if I'm pregnant too?" I asked before I could talk myself out of it while looking at the blue eyes of the man I'd fallen deeply for.

The smile he gave me was sad.

"We both know your condition, Cara. Don't put too much pressure on yourself. We have been through this for five years and I’m fine with never having my own pups. Don't do this to yourself again."

I smiled, it's definitely going to change things. So I turned around to the drawer where I'd kept the test results.

But before I could pull it out to tell him the good news, a loud knock came on our door.

"Damian?"

"Damn," Antonio muttered, heading toward the door, "she's been having these hallucinations and thinking Damian is still alive. The pain of losing him has hit her the most."

"Oh?"

"I'm my brother's replica, I'll have to calm her down until she gets better," he explained further as he opened the door.

Aliya rushed across the room and threw herself into his arms.

“I’ve missed you, my Alpha,” she gushed.

Then she kissed him.

I waited for Antonio to push her away.

One second passed.

Then two.

His hand settled around her waist.

And he kissed her back, tilting my world upside down.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
20 チャプター
บทที่ 1
“รุ่นพี่คะ ฉันตัดสินใจได้แล้วค่ะ”ฉันยืนอยู่หน้ากระจก มองดูตัวเองที่ทั้งซูบซีดและผอมแห้งในนั้นที่จริงแล้วการตัดสินใจเรื่องสำคัญสักอย่างในชีวิต ก็ไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้น“รั่วถัง......เธอจะตอบตกลงแต่งงานกับฉันไหม ?”น้ำเสียงหนักแน่นของกู้โย่วอันดังมาจากปลายสายจู่ ๆ ฉันก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อยพยักหน้าเบา ๆ ในขณะที่น้ำตากำลังไหลรินลงมา : “ฉันตกลงค่ะ”“รั่วถังเธอรู้หรือเปล่า ? ตอนที่อยู่มหาวิทยาลัย ฉันเฝ้ารอวันนี้มาตลอดเลยนะ”ไม่รู้ว่าตัวฉันที่อยู่ในกระจก มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากตั้งแต่เมื่อไร“รอฉันอีกครึ่งเดือนนะคะ ฉันจะจัดการธุระทางนี้ให้เรียบร้อย”“ได้ รั่วถัง พี่จะรอเธอเสมอ”เพิ่งวางสายโทรศัพท์ จู่ ๆ ประตูห้องของฉันก็ถูกผลักเข้ามาจาดด้านนอกอย่างแรง“รั่วถัง” พ่อส่งเสียงกระแอมอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย“น้องสาวของลูกสุขภาพไม่ดี ห้องของลูกหันเข้าหาแสงแดด พวกลูกลองสลับห้องกันดูสักสองสามวันดีไหม ?”แม่เลี้ยงรีบเอ่ยปาก : “เหล่าเฉิน อย่าไปรบกวนคุณหนูใหญ่เลยค่ะ”ซ่งยางยางเองก็แสดงท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจ : “จริงด้วยค่ะ คุณพ่อ หนูไม่เป็นไรค่ะ อย่าทำให้พี่ต้องรู้สึกไม่พอใจเพรา
続きを読む
บทที่ 2
ดูเหมือนพ่อจะดีใจมากที่ฉันรู้เหตุรู้ผลแม่เลี้ยงเองก็ยิ้มอย่างพึงพอใจหลังจากพวกเขาออกไปแล้ว ซ่งยางยางกลับยังคงยืนอยู่“พี่คะ ให้ฉันช่วยพี่เก็บของเถอะนะคะ”เธอยืนอยู่ตรงหน้าฉันด้วยท่าทีว่านอนสอนง่ายเป็นที่สุดขณะที่กวาดสายตามองดูรอบห้อง กลับไม่อาจหลบซ่อนแววตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มได้“ฉันเองก็ไม่คิดว่าคุณพ่อจะเห็นด้วยกับการสลับห้องของเรา”“พี่คะ พี่คงโกรธฉันมากเลยใช่ไหมคะ?”“ยังไงซะ ฉันก็เพิ่งจะแย่งพี่จินหนานไป แล้วนี่ก็ยังจะแย่งห้องนอนที่พี่พักอาศัยมาเป็นสิบปีอีก”ฉันไม่อยากสนใจเธอ จึงหันหลังกลับไปหยิบกระเป๋าเดินทางจู่ ๆ ซ่งยางยางกลับส่งเสียงร้อง ‘โอ๊ย’ ออกมา และล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง“พี่คะ......”ตอนที่เธอล้มลง แขนกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะพอดี ทำให้เกิดรอยช้ำ“เฉินรั่วถัง เธอกำลังทำอะไร !”ไม่รู้ว่าโจวจินหนานขึ้นมาด้านบนตั้งแต่เมื่อไรจึงเห็นยางยางล้มลงเข้าพอดีเขาตรงปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วอุ้มซ่งยางยางขึ้นอย่างระมัดระวัง“พี่จินหนาน ฉันไม่เป็นไรค่ะ พี่เขาไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ”ซ่งยางยางร้องไห้น้ำตาไหลริน พลางฝืนยิ้มออกมาทั้งที่กำลังเจ็บ : “ไม่เจ็บหรอกค่ะพี่จิ
続きを読む
บทที่ 3
จู่ ๆ ซ่งยางยางกลับร้องไห้ขึ้นมา: “พี่จินหนาน อย่าทะเลาะกับพี่เพราะฉันเลยนะคะ”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ พี่โกรธฉัน ก็สมควรแล้ว......”ซ่งยางยางส่งเสียงร้องกระซิก ๆ ออกมา ราวกับว่าได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างที่สุดสุดท้ายสายตาที่โจวจินหนานจ้องมองฉัน ก็เย็นชาลงอย่างสมบูรณ์“เธออิจฉาที่ฉันชอบยางยาง”“อิจฉาที่ฉันทำดีกับเขา”“อิจฉาที่ทุกคนต่างก็รักใคร่เอ็นดูเขา”“เฉินรั่วถัง เธอไม่ใช่เธอคนเดิมนานแล้ว”“เธอในตอนนี้ ผิดเพี้ยนไปนานแล้ว ไม่ใช่หรือไง?”พอเขาพูดจบ ก็อุ้มซ่งยางยางหันหลังเดินจากไปฉันมองดูร่างของพวกเขาที่เดินห่างออกไปไกลจู่ ๆ ก็พบว่า ไม่รู้น้ำตาของตัวเองแห้งเหือดลงตั้งแต่เมื่อไรเป็นแบบนี้ก็ดีช่วงที่ผ่านมา ฉันร้องไห้เพราะโจวจินหนานไปหลายครั้งแล้วต่อไป ฉันคงไม่มีทางเจ็บปวดใจ และเสียน้ำตาเพราะเขาอีกแล้วจริง ๆ ตอนดึก จู่ ๆ ในกลุ่มเพื่อนก็คึกคักขึ้นมาโจวจินหนานส่งข้อความประโยคหนึ่งลงในกลุ่ม“จู่ ๆ ก็อยากแต่งงานขึ้นมา ทำไงดี?”ในกลุ่มเกิดความโกลาหลขึ้นทันที“พี่จินหนาน ในที่สุดพี่ก็จะแต่งงานกับถังรั่วแล้ว”“ควรเปลี่ยนคำเรียกเป็นพี่สะใภ้แล้วสิ”ทุกคนในกลุ่มเริ่ม@ฉัน :
続きを読む
บทที่ 4
เพิ่งออกจากกลุ่ม สายโทรศัพท์จากโจวจินหนานก็โทรเข้ามา“เฉินรั่วถัง เธอมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”“ที่ไหน ?”“เธอรู้ดี ที่เก่า”“มีธุระอะไรเหรอ ?”“มาขอโทษรั่วรั่ว”“ทำไมต้องขอโทษด้วย ?”“จู่ ๆ เมื่อกี้เธอก็ออกไปจากกลุ่ม เธอรู้ไหมว่าคนอื่น ๆ จะมองเขายังไง ?”โจวจินหนานน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่ก็ทรงพลังอย่างเต็มเปี่ยมด้วย“ฉันไม่อยากให้ใครมาทำลายชื่อเสียงของรั่วรั่ว”“ฉันเป็นฝ่ายขอบเขา ต้องการยกย่องเขาออกหน้าออกตา”“เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่ควรถูกกล่าวหาว่าเป็นมือที่สาม เพราะความเลิ่นเล่อและหุนหันพลันแล่นของเธอ”แม้จะรู้ดีว่าการกระทำของเขา ไม่มีผลกระทบอะไรต่ออารมณ์ของฉันนานแล้วแต่ทว่าตอนนี้ กลับรู้สึกโมโหจนแน่นอกนิ้วมือของฉันที่จับโทรศัพท์อยู่สั่นไหวเล็กน้อยตอนที่เอ่ยปากพูด น้ำเสียงก็สั่นเครือ : “โจวจินหนาน นายจะรังแกคนอื่นแบบนี้ไม่ได้”“นายมีสิทธิ์อะไรมารังแกฉันแบบนี้ ?”“นายเป็นฝ่ายนอกใจก่อน ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันถึงขนาดแสดงความยินดีกับพวกนาย มันยังไม่พออีกหรือไง ?”ฉันฝืนข่มไม่ให้น้ำตาไหลรินออกมาและกลับมีเสียงสะอื้นเจือปนอยู่ในน้ำเสียงจู่ ๆ สายโทรศัพท์ก็เงียบลงไปพักหนึ่ง
続きを読む
บทที่ 5
ซ่งยางยางย้ายมาอยู่ที่ห้องของฉันส่วนฉัน กลับไม่ได้ย้ายไปที่ห้องของเธอแต่หาห้องรับแขกห้องหนึ่งอยู่เป็นการชั่วคราวก่อนเครื่องนอนที่คนรับใช้เตรียมไว้ให้ฉันทั้งเย็นและชื้นฉันจึงนอนหลับโดยสวมเสื้อผ้าเอาไว้ยังไงซะก็เหลืออีกแค่ไม่กี่วันแล้วหากผ่านไปได้ ทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลงโดยสมบูรณ์แล้วแต่เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเพิ่งตื่นและเดินลงมาจากชั้นบนก็มองเห็นห้องโถงด้านข้าง ที่มีรูปที่ระลึกและเครื่องเซ่นไหว้ของแม่วางอยู่กระจัดกระจายไปหมดรูปถ่ายของแม่ถูกโยนลงบนพื้น กรอบรูปแตกละเอียด มีรอยเท้าเหยียบอยู่บนรูปถ่ายเต็มไปหมดแม่ที่แต่เดิมอมยิ้มเล็กน้อย กลับดูเหมือนกำลังหันมาร้องไห้กับฉันส่วนของเซ่นไหว้ก็กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น และสุนัขตัวโปรดของซ่งยางยาง ก็กำลังแทะเล็มอาหารอยู่ซ่งยางยางยืนอยู่ด้านข้าง ปรบมือชื่นชมฉันยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกว่าเลือดทั่วทั้งร่างกายกำลังพุ่งปรี๊ดขึ้นไปบนหัวสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี ความคิดทุกอย่างที่พยายามฝืนข่มเอาไว้ หมดสิ้นไปแล้วฉันฟาดแจกันลงไปที่สุนัขตัวนั้นราวกับคนเสียสติสุนัขตัวน้อยตกใจจนวิ่งหนีไป ซ่งยางยางส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมา เศษแจกันบาดเข้าที
続きを読む
บทที่ 6
กลางดึก จู่ ๆ ฉันก็ถูกปลุกขึ้นเพราะเสียงร้องไห้และกรีดร้องตอนที่ลุกขึ้น ประตูห้องก็ถูกคนถีบเข้ามาจากด้านนอกแล้วแม่เลี้ยงร้องไห้และพุ่งตรงเข้ามา ฉันยังไม่ทั้งได้ตั้งสติ ใบหน้าก็ถูกตบอย่างแรงไปหลายฉาดแล้ว“ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้ ?”“ตอนกลางวันทำร้ายเธอจนบาดเจ็บแล้ว ยังคิดจะฆ่าเธออีกเหรอ ?”แม่เลี้ยงซบลงร้องไห้ที่อกของคุณพ่อ : “เขารู้ทั้งรู้ว่ายางยางแพ้ลูกท้อ ยังจงใจสาดน้ำลูกท้อเอาไว้บนหมอนอีก”“เขาคิดที่จะฆ่าลูกสาวของเราชัด ๆ”“เอาละ หยุดร้องไห้ได้แล้ว โชคดีที่ยางยางกินยาได้ทันเวลา เลยไม่เป็นอะไรมาก”พ่อปลอยโยนเธออย่างอ่อนโยน พลางหันมองฉันด้วยความโมโห : “รั่วถัง ลูกทำให้พ่อผิดหวังมากจริง ๆ”“พรุ่งนี้ลูกย้ายออกไปซะเถอะนะ”“ถ้าให้ลูกอยู่ในบ้านต่อไป ก็มีแต่จะทำให้ครอบครัวของเราต้องวุ่นวาย”เสียงร้องไห้ของแม่เลี้ยงหยุดลงในทันทีฉันจ้องมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เดิมที เขาเป็นคนในครอบครัวที่สนิทที่สุดในโลกสำหรับฉันเขาเคยรักฉันที่สุด ฉันเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาเคยเป็นแก้วตาดวงใจของเขาแต่ภายหลัง ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วดูเหมือนฉันจะเป็นนางเอกอับโชคในนิยาย ค่อย ๆ หมดสิ้นท
続きを読む
บทที่ 7
ที่เหลือ ก็คือของขวัญสารพัดที่โจวจินหนานมอบให้ฉันตลอดสามปีที่ผ่านมามีทั้งของเล่นแปลกใหม่ที่น่าสนใจและยังมีเครื่องประดับที่ล้ำค่าฉันเลือกของที่มีราคาแพงเหล่านั้นออกมา เตรียมให้เพื่อนสนิทเก็บรักษาเอาไว้แทนฉันก่อนรอให้ฉันไปจากเมืองจิงแล้ว ค่อยให้เธอเอาไปคืนให้กับโจวจินหนานแทนฉันทำแบบนี้ จึงจะถือว่าทั้งสองฝ่ายไม่มีอะไรติดค้างต่อกันส่วนของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่มีราคา ที่เอามาใช้หลอกให้ฉันมีความสุขพวกนั้นฉันก็ไม่ลังเลที่จะเอามันทั้งหมดใส่ถุงไปโยนทิ้งเมื่อก่อนแม้แต่พวงกุญแจชิ้นเล็ก ๆ ฉันก็มองมันเป็นของล้ำค่าแต่ทว่าตอนนี้ พอต้องทิ้งมันไป ฉันกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดหลังจากจัดการของทั้งหมดนี้แล้ว ฉันก็บรรจงห่อรูปถ่ายที่ระลึกของแม่ ไว้ในช่องแยกของกระเป๋าเดินทางแล้วก้าวเดินออกจากบ้านที่ฉันอยู่อาศัยมานับสิบปีโดยไม่หันกลับไปมองตอนที่ก้าวออกจากประตูใหญ่ รถของโจวจินหนานก็ขับเข้ามาพอดีฉันไม่แม้แต่จะหันมองแต่จู่ ๆ รถก็ขับเข้ามาจอดข้าง ๆ ฉันกระจกที่นั่งแถวหลังเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและสง่างามของโจวจินหนานสายตาของฉันกวาดผ่านไปอย่างเย็นชา ส่วนฝีเท้าก็ไม่ได้หยุ
続きを読む
บทที่ 8
อย่างไรเสียเมื่อก่อน ไม่ว่าฉันจะเสียใจแค่ไหน ก็เป็นฉันเองที่ยินดีจะเฝ้ารออย่างเงียบ ๆ ให้เขาหันกลับมามอง เขาชินกับสิ่งนี้ไปนานแล้วทุกคนรอบข้างเขาต่างก็พูดว่า ชาตินี้ฉันไม่มีทางขาดเขาได้เขาเองก็เชื่ออย่างสนิทใจฉันเตรียมลากกระเป๋าเดินทางจากไปน้ำเสียงอ่อนหวานของซ่งยางยางก็ดังขึ้นมา“พี่จินหนาน พี่มาแล้วเหรอคะ”เธอปรี่เข้าไป คล้องแขนของโจวจินหนานเอาไว้แน่น ร่างกายกว่าครึ่งแนบชิดเข้ามา“อาการแพ้ดีขึ้นสักนิดหรือยัง ?”โจวจินหนานปัดปอยผมออกจากหน้าผากของเธอ แล้วตรวจดูอย่างละเอียด“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” ซ่งยางยางเงยหน้าขึ้น ยิ้มจนคิ้วโก่ง : “พี่จินหนานคะ อย่าไปโกรธพี่เขาเลยนะคะ”ขณะที่พูด เธอก็กอดแขนของโจวจินหนานแล้วเขย่าเบา ๆ “ที่จริงแล้วต้องโทษที่ฉันไม่ได้เรื่องเอง ถ้าไม่ใช่เพราะสุขภาพของฉันไม่ดี คุณพ่อก็คงไม่ให้ฉันสลับห้องกับพี่หรอกค่ะ”“พี่เองก็คงจะไม่โกรธฉัน......”“เรื่องนี้จะโทษเธอได้ยังไง เขาเองต่างหากที่จิตใจคับแคบ”โจวจินหนานหันมองฉัน จงใจโอบซ่งยางยางไว้ในอ้อมอก“พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ ผิวหน้าของเธอเพิ่งจะหายดี อย่าให้ถูกลมพัดเข้า”“อืม”ฉันมองดูพวกเขาสองคนที่ปร
続きを読む
บทที่ 9
เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้วโจวจินหนานกลับยังไม่ประกาศให้เริ่มต้นงานเลี้ยงวันเกิดเขานั่งอยู่บนโซฟา เล่นไฟแช็กที่อยู่ในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉยทำเพียงยกข้อมือขึ้นเพื่อดูเวลาเป็นระยะ ๆ และปลดล็อกหน้าจอมือถือเป็นระยะ ๆ “พี่จินหนาน” ซ่งยางยางกัดริมฝีปาก เขย่าแขนเสื้อของเขาเบา ๆ “พี่ก็ดึกมากแล้ว ทุกคนหิวกันหมดแล้วค่ะ......”โจวจินหนานหันมองเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่น่าแปลกที่รอยยิ้มนั้น กลับดูเหมือนไม่ได้ปรากฏออกมาทางสายตา“คงเป็นเธอที่หิวมากกว่า”เขาหยิกแก้มของซ่งยางยาง แล้วพูดหยอกล้อออกมาหนึ่งประโยค“ฉันหิวจะตายอยู่แล้วค่ะ อยากรีบกินเค้กจะแย่แล้ว”ซ่งยางยางฉวยโอกาสซบเข้าไปในอ้อมอกเขาโจวจินหนานได้กลิ่นหอมจาง ๆ บางอย่าง แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยมากเขาผงะไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ ว่า : “เธอใช้น้ำหอมอะไรเหรอ ?”“ฉันหยิบมาลวก ๆ จากห้องแต่งตัวในบ้านน่ะค่ะ”ซ่งยางยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย : “ทำไมเหรอคะพี่จินหนาน ไม่หอมเหรอคะ ?”โจวจินหนานส่ายหน้า : “หอมมากเลย”ดูเหมือนนั่นจะเป็นกลิ่นของน้ำหอมที่เฉินรั่วถังใช้เป็นประจำเพียงแต่เขานึกไม่ออกไปชั่วขณะ ว่าเป็นของยี่ห้ออะไรตอนที่ทุ
続きを読む
บทที่ 10
หลังจากที่ฉันเดินทางมาถึงเมืองแห่งใหม่ ก็ไม่ได้ติดต่อกับกู้โย่วอันในทันทีแต่ไปพบกับซีเหอ เพื่อนที่สนิทมากที่สุดตอนเรียนมหาวิทยาลัยก่อนฉันต้องการแบ่งปันความลับนี้กับเธอแต่ฉันก็ยังคิดไม่ออกในทันทีว่า ควรจะอธิบายให้เธอฟังยังไงดีแต่คิดไม่ถึงว่า ซีเหอจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ฉัน ทำให้ได้พบกับกู้โย่วอันเขาสวมชุดสูทสีดำ ยืนอยู่ตรงประตูห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวบนแขนมีเสื้อคลุมสีเดียวกันพาดอยู่ไฟทางเดินด้านหลังเขาตกกระทบลงบนจิตรกรรมฝาผนังที่งามวิจิตร ฉายแสงและเงาที่สวยงามออกมาส่วนเขายืนอยู่ด้านนอกของแสงเงา แต่กลับดูเหมือนทุกสรรพสิ่งรอบข้าง กำลังช่วยขับให้เขาดูโดดเด่นไม่เจอกันหลายปี ดูเหมือนเขาจะหล่อเหลาและสุขุมยิ่งกว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัยเสียอีกไม่เจอกันหลายปี ดูเหมือนว่าฐานะของเขาในตอนนี้ คือคู่หมั้นของฉันแล้วแก้มของฉันแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวก้มหน้าก้มตา นิ้วมือกำชายกระโปรงลูกไม้เอาไว้แน่นแม้แต่แผ่นหลังก็มีเหงื่อซึมออกมาส่วนซีเหอกลับเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด : “เทพกู้ พี่มาได้ยังไงเนี่ย ?”“คืนนี้ฉันมาเจรจาธุรกิจที่นี่ เห็นเพื่อนเก่าเข้าพอดี ก็เลยมาโดยไม่ไ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status