EP.5 คำก็เอา สองคำก็อ้า

EP.5

อชิระผละออกมาพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ เขาหยิบบัตรเครดิตแบล็คการ์ดส่งให้พนักงานโดยไม่แม้แต่จะมองยอดเงิน ทิ้งให้ริรินดายืนกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความเจ็บใจ

เธอดินเชิดหน้าออกมาจากร้านเพชร ปล่อยให้อชิระถือถุงกระดาษที่มีกล่องใส่แหวนของเธอและเขาอยู่ในนั้น

ขณะที่อารมณ์ขุ่นมัวยังไม่ทันจางหาย เธอก็ชะงักกึกเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งเดินตรงมาหาด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ริน!” ชายหนุ่มคนนั้นไม่รอช้า เขาโผเข้ากอดริรินดา

“คิดถึงเธอมากเลย กลับมาไทยตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกกันจะได้ไปรับ”

ริรินดาหัวเราะร่วน แววตาที่เคยก้าวร้าวใส่อชิระเมื่อครู่กลับกลายเป็นความสดใส และสนิทสนมอย่างที่อชิระไม่เคยได้รับ

“รินก็คิดถึงขุนเหมือนกันค่ะ”

หมับ!

ความอบอุ่นยังไม่ทันจางหาย ข้อมือเล็กของริรินดาก็ถูกกระชากอย่างแรงจนร่างของเธอหลุดออกจากอ้อมกอดของอีกคน อชิระแทรกตัวเข้ามาคั่นกลางทันที

“มันเป็นใคร!” อชิระตวาดเสียงต่ำพลางรัดเอวริรินดาไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก

ริรินดาช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว เธอลอบยิ้มในใจเมื่อเห็น 'หมาบ้า' ที่เริ่มออกอาการของเพลย์บอยตัวพ่อ

“แนะนำให้รู้จักนะคะคุณอชิระ...นี่ขุนพล เพื่อนชายที่ 'สนิทที่สุด' ของฉันค่ะ”

“เราเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน สนิทกันชนิดที่ว่ามองตาก็รู้ใจกันไปหมดทุกอย่างเลยล่ะค่ะ”

“เพื่อนสนิท ?” อชิระแค่นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม สายตาจ้องเขม็งไปที่ขุนพลราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“เพื่อนสนิทแบบไหนถึงได้ถึงเนื้อถึงตัวกอดกันกลมกลางห้างแบบนี้! อย่าลืมนะรินว่าเธอเป็น ‘คู่หมั้น’ ของฉัน”

ริรินดาเหยียดยิ้มมุมปาก เธอขยับตัวเข้าไปชิดเขา ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระซิบ เพราะไม่อยากให้ขุนพลได้ยิน

“นี่คุณหึงฉันเหรอ ? ขุนเขาก็แค่....ผู้ชายคนนึงน่า ยังไงซะผู้ชายที่ฉันยอมให้กระแทกทั้งคืนก็มีแค่คุณอยู่แล้ว”

อชิระขบฟันจนขึ้นกรามเป็นสันนูน เมื่อริรินดาเอาคืน มือแกร่งกระชากร่างริรินดาให้เดินตามไปที่รถสปอร์ตของเขาอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมหันไปทิ้งสายตาคาดโทษใส่ขุนพล

“หมดเวลาทักทายคนสนิทแล้ว คืนนี้ฉันมีเรื่องต้อง 'เคลียร์' กับเธอให้ยาวกว่าเมื่อคืนแน่!”

อชิระเหยียบคันเร่งจนสุด เขาไม่ได้ขับไปส่งเธอที่บ้าน แต่กลับหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าข้างทางที่เป็นมุมอับใต้ต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะเหยียบเบรกจนร่างของริรินดาถลาไปข้างหน้า

“คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ขับรถภาษาอะไรของคุณ”

ยังไม่ทันสิ้นเสียงด่า อชิระก็ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วโถมตัวเข้าหาเธอทันที มือแกร่งทั้งสองข้างยันเบาะที่นั่งเอาไว้

อชิระขังร่างบางไว้ภายใต้อ้อมแขน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด

“สนิทที่สุดงั้นเหรอ ? มองตาก็รู้ใจกันทุกอย่างงั้นเหรอริน!” เขาตะคอกถามเสียงพร่าชิดริมฝีปากเธอ “แล้วที่ฉัน ‘กระแทก’ เธอทั้งคืนนั่นล่ะ...มันยังไม่ชัดเจนพอใช่ไหมว่า ‘ร่องรอย’ บนตัวเธอเป็นของใคร”

“ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกิริยาต่ำ ๆ แบบนี้ใส่ฉัน” ริรินดาพยายามผลักไสแผงอกหนา แต่ยิ่งดิ้นอชิระก็ยิ่งเบียดกายเข้าหาจนความร้อนจากร่างกายซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าหากัน “ขุนพลเขาให้เกียรติฉันมากกว่าคุณร้อยเท่า พันเท่า!”

“ให้เกียรติเหรอ ? เหอะ!” อชิระแค่นหัวเราะ ก่อนจะก้มลงบดจูบริรินดาอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ

มือแกร่งเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามปลีขาขาวภายใต้เดรสกระโปรงของเธอ เขาแทรกปลายนิ้วเข้าไปสัมผัสผิวเนื้ออ่อนด้านในจนริรินดาสะดุ้งเฮือก

“อื้อ...หยุดนะ...” เสียงประท้วงเริ่มแผ่วลงเปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่วเบา เมื่ออชิระถอนริมฝีปากออกมาแล้วซุกไซ้ซอกคอเธออย่างหนักหน่วง เขาขบเม้มซ้ำลงบนรอยเดิมราวกับจะย้ำเตือนว่าผู้ชายคนไหนที่มีอิทธิพลต่อร่างกายเธอมากที่สุด

“พูดมาได้ว่าให้เกียรติ มันก็สันดานไม่ต่างจากฉันหรอก แค่เห็นมันฉันก็รู้แล้วว่าไอ้หมอนั่นมันอยากเคลมเธอจะแย่”

“แล้วทำไม ถ้าขุนเขาอยากได้ฉันแล้วมันทำไมไม่ทราบ” ริรินดาพูดประชดใส่เขา เธอเย้ยเขาด้วยน้ำเสียงท้าทาย

“หรือเธออยากอ้าขาให้มันเหมือนที่เธออ้าขาให้ฉัน”

ริรินดาชะงักนิ่ง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววพยศเวลานี้กลับสั่นระริกและวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธเคือง

“คำก็ ‘เอา’ สองคำก็ ‘อ้า’...” ริรินดาพึมพำออกมาด้วยน้ำสั่นเครือ “ขอบคุณที่เตือนสติให้รู้ว่า สำหรับคุณ...ฉันก็แค่ ‘ที่ระบายอารมณ์’ เท่านั้น”

อชิระฟังคำพูดของเธอก็เริ่มได้สติ ความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกเมื่อครู่เริ่มมอดลงแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดต่อคนตรงหน้า

เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดรุนแรงขนาดนั้น แต่มันเป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่เข้ามา เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

แต่กับไอ้หมอนั่น ยังไงมันหวังในตัวริรินดาแน่!

อชิระค่อย ๆ ขยับตัวกลับไปยังเบาะคนขับโดยไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะเหยียบคันเร่งแล้วหักพวงมาลัยมุ่งหน้าสู่คอนโดของริรินดา

บรรยากาศภายในรถอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่มีบทสนทนาโต้ตอบ หรือแม้แต่สายตาที่สอดประสานกันอีก

เมื่อรถสปอร์ตคันหรูมาจอดนิ่งสนิทหน้าคอนโด ริรินดาไม่คิดจะขอบคุณหรือบอกลาเขา เธอเปิดประตูรถแล้วก้าวออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

“ริน...” อชิระพยายามจะเรียกชื่อเธอ แต่มันก็สายไปเมื่อร่างบางเดินหายเข้าไปในตึกด้วยความรวดเร็ว

ชายหนุ่มทุบพวงมาลัยรถด้วยความหงุดหงิดตัวเอง เขามองถุงแหวนเพชรที่วางอยู่ข้างหลังเบาะ

“โถ่เว้ย!”

ริรินดาทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง มือบางยกขึ้นลูบต้นคอเบา ๆ ตรงจุดที่อชิระฝากรอยจูบดิบเถื่อนเอาไว้ ยิ่งนึกถึงคำพูดดูถูกในรถที่เขาพ่นใส่เธอ ความเสียใจก็ตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว

‘ให้เกียรติฉันบ้างคุณอชิระ ฉันก็มีหัวใจนะ’ เธอได้แต่ตัดพ้ออยู่ในความคิด

ในขณะที่มวลความรู้สึกกำลังดิ่งลึก เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ริรินดาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อ ‘ขุนพล’ ความตึงเครียดบนใบหน้าก็เริ่มผ่อนคลายลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อปรับน้ำเสียงให้ดูเข้มแข็งที่สุดก่อนกดรับสาย

“ว่าไงขุน...”

“ริน! เป็นยังไงบ้าง ?” น้ำเสียงปลายสายเต็มไปด้วยความร้อนรน “เขาทำอะไรรินหรือเปล่า ?”

ความเป็นห่วงอย่างจริงใจของขุนพลเหมือนน้ำเย็นที่ชโลมลงบนกองไฟในใจริรินดา เธอเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง

“เขาชื่ออชิระค่ะ...เป็นคนที่จะมาแต่งงานกับรินตามที่ผู้ใหญ่ตกลงกันไว้”

“แต่งงานเหรอ ? ทำไมรินไม่เคยบอกขุน” ขุนพลอุทานเสียงหลง “รินโอเคจริง ๆ เหรอที่ต้องผูกมัดกับคนแบบนี้ ? ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนดีแน่”

“รินไม่มีทางเลือกมากนักขุน คุณพ่อคุณแม่อยากให้รินแต่ง เพราะผู้ใหญ่สองฝ่ายคุยกัน แต่รินตั้งใจว่าแต่งไปสักปีก็จะหย่า” ริรินดาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว

“ถ้ามีอะไรให้ขุนช่วย รินบอกเลยนะ ขุนอยู่ข้างรินเสมอ”

“ขอบใจขุนมากเลยนะ คืนนี้มาเจอกันหน่อยไหม”

“ได้สิ”

คำพูดของเพื่อนสนิททำให้ริรินดาจุดประกายความคิดบางอย่างขึ้นมา เธอก็จะทำให้เขาได้รู้ว่า ‘คนอย่างริรินดาไม่ใช่ของไร้ค่า และเขาไม่ใช่ตัวเลือกตัวสุดท้ายในชีวิตเธอ

ขุนพลนิ่งไปครู่หนึ่ง เพราะไม่คิดว่าเธอจะเรียกหาเขา ก่อนจะตอบตกลงด้วยอาการดีใจ “ได้สิริน ขุนจะไปหาเดี๋ยวนี้เลย”

ริรินดากดวางสายพร้อมกระตุกยิ้มที่มุมปาก “คุณอยากเอาชนะนักใช่ไหมคุณอชิระ...งั้นเรามาดูกันว่า ระหว่าง ‘ว่าที่สามี’ กับ ‘เพื่อนสนิท’ คุณจะทนเห็นฉันให้ความสำคัญกับใครมากกว่ากัน!”