EP.4 เสพสมเธอ

EP.4

“ดูลูกเราสองคนคุยกันสิคะคุณวัลภา กระซิบกระซาบกันใหญ่เลย สงสัยเราคงได้อุ้มหลานเร็ว ๆ นี้แน่” เปมนีย์ มารดาของริรินดาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เมื่อเห็นว่าลูกสาวคนสวยและลูกเขยในอนาคตดูจะเข้ากันได้ดี

“นั่นสิ ฉันล่ะเบาใจจริง ๆ” วัลภาพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะหันไปสั่งลูกชาย “อชิระ...จบมื้อนี้แล้ว พาน้องไปหาอะไรดื่มสนุก ๆ ต่อสิลูก พาไปที่คลับของลูกก็ได้ น้องเพิ่งกลับมาจากมิลาน คงอยากเห็นบรรยากาศกลางคืนของกรุงเทพฯ บ้าง”

อชิระกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม เขามองใบหน้าสวยของริรินดาที่ตอนนี้ดูจะ ‘ใบ้กิน’ ไปชั่วขณะ

“ได้สิครับแม่...ผมจะพา ‘น้อง’ ไปที่คลับของผมเอง”

เมื่อแยกจากผู้ใหญ่ รถสปอร์ตหรูแล่นตรงไปยังคลับของอชิระอีกครั้ง

ทั้งสองก้าวเข้ามาในโซน VIP ที่มีเพียงแสงไฟสลัวกับเสียงเพลงเบสหนัก ๆ อชิระก็เลิกแสดงบทสุภาพชน เขาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของคนในชุดเดรสยาวแล้วกระชากเข้าหาตัวจนริรินดาเซมาปะทะแผงอกแกร่ง

“ปล่อยนะคะคุณอชิระ! ”

“เมื่อคืนไม่เห็นว่าเธอจะพูดแบบนี้นะ” เสียงทุ้มพร่าดังชิดแก้มใส “แต่งตัวเรียบร้อยแบบนี้ รู้ไหมว่ามันยิ่งยั่วให้ฉันอยากเห็นความเซ็กซี่ในตัวเธอมากแค่ไหน”

ริรินดาขบกรามแน่น ดวงตาวาววับไม่ยอมแพ้

“ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะจริงจังอะไรกับคุณอยู่แล้ว แต่งให้มันจบ ๆ แล้วค่อยหย่าก็แค่นั้น”

“หย่า ?” เขาหัวเราะต่ำ มือหนารัดเอวเธอแน่นขึ้น “ก่อนคิดเรื่องนั้น คิดถึงคืนเข้าหอก่อนดีไหม” อชิระอุ้มร่างบางพาดขึ้นบ่า ก่อนจะพาเข้าห้องส่วนตัว

แสงไฟสลัวเหนือเตียงทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ร้อนระอุ อชิระกดร่างบางลงกับเตียง สายตาดิบเถื่อนกวาดมองทุกอณู

“เข้ามาในกรงฉันแล้ว อย่าหวังว่าจะหนีง่าย ๆ” แต่แทนที่จะหวาดกลัว มือเรียวกลับรั้งลำคอเขาลงมา บดริมฝีปากเข้าหาอย่างแรง

“คิดว่าฉันจะกลัวคำขู่คุณงั้นเหรอ”

รอยยิ้มพึงใจปรากฏบนริมฝีปากหยัก เขาฉีกเนื้อผ้าบริเวณไหล่ของเธอออกอย่างไม่ปรานี ริมฝีปากร้อนซุกไซ้ซอกคอขาว อชิระฝากรอยรักทิ้งเอาไว้

ริรินดากำผ้าปูที่นอนแน่น ความรู้สึกสับสนปะทะกับแรงปรารถนา

“บอกมาว่าเธอเป็นของใคร”

“ของคุณ…” เสียงเธอสั่นพร่า

สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้ร่างกายของเธอระทวยจนแทบละลายคามือ มือบางกำผ้าปูที่นอนจนยับย่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน

เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังซุกไซ้ไปตามนวลเนื้อด้วยความรู้สึกสับสน...ไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่เธอต้องแต่งงานด้วยจะเป็นเขาคนนี้!

เขาเสพสมบนร่างกายเธออย่างคนไม่รู้จักอิ่ม ราวกับต้องการจะตักตวงทุกหยาดหยดของเธอมาเป็นของเขาคนเดียว

ภายในร้านเพชรชื่อดังระดับไฮเอนด์ พนักงานสาวในชุดเครื่องแบบเนี้ยบกริบรีบเข้ามาต้อนรับทันทีที่เห็นร่างสูงของเพลย์บอยตัวพ่ออย่างอชิระก้าวเข้ามา

“เชิญเลือกตามสบาย วงไหนที่เธอว่าคู่ควรที่สุด” อชิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี เขาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้กำมะหยี่ วางท่าทางเป็นป๋าที่พร้อมจะเปย์ไม่อั้น

ริรินดายกยิ้มร้าย เธอไม่ได้สนใจแหวนวงที่พนักงานแนะนำเลยสักนิด แต่กลับชี้นิ้วไปยังตู้โชว์ที่ตั้งอยู่กึ่งกลางร้าน ซึ่งมีแหวนเพชรน้ำงามขนาดมหึมาส่องประกายระยิบระยับ

“เอาวงที่แพงที่สุดในร้านมาให้ดูหน่อยค่ะ”

พนักงานถึงกับชะงักและลอบมองหน้าอชิระ แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มพยักหน้า เธอก็รีบนำแหวนวงนั้นออกมาทันที “วงนี้ราคาเจ็ดหลักค่ะเพชรน้ำร้อย D Color ไร้ตำหนิ...”

“ตกลงค่ะ ฉันเอาวงนี้” ริรินดาพูดขัดขึ้นทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด เธอจงใจมองหน้าอชิระอย่างท้าทาย ราวกับจะบอกว่า 'เตรียมตัวกระเป๋าฉีกไว้ได้เลย'

อชิระรู้ทันริรินดาว่าเธอต้องการอะไร เขาจึงเลือกเอาคืนด้วยการทำลายความมั่นใจของเธอทิ้งเสีย ชายหนุ่มเปลี่ยนเป้าหมายไปหาหญิงสาวผู้โชคร้ายที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ เขาจ้องมองเธอคนนั้นด้วยสายตาหิวกระหายอย่างที่เคยใช้มองริรินดาในค่ำคืนที่ผ่านมา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจอมปลอม

“แค่แหวนราคาหลักล้าน ไม่คณาเงินในกระเป๋าฉันหรอก” เขาเอ่ยเสียงนุ่มพลางขยับตัวเข้าไปใกล้พนักงานคนนั้นจนเธอแทบจะลืมวิธีหายใจ “แต่ฉันว่า...แหวนวงนั้นอาจจะสวยไม่เท่า 'รอยยิ้ม' ของเธอก็ได้”

พนักงานสาวเขินจนตัวบิด แอบส่งสายตาเป็นประกายสื่อความหมายกลับมาให้อชิระอย่างโจ่งแจ้ง อชิระทำทีเป็นอ่อยกลับอย่างสนุกมือ เขาแกล้งมองข้ามหัวริรินดาไปเหมือนเธอเป็นแค่ลูกค้าคนหนึ่งที่เขาพามาซื้อของ

ริรินดาที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับกำมือแน่น ความรู้สึกหมั่นไส้มันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนอกแทบระเบิด

“ตกลงจะจ่ายเงิน หรือจะมัวแต่ 'ขายขนมจีบ' คะคุณอชิระ ? ถ้าคุณชอบพนักงานคนนี้มาก...จะให้ฉันยกตำแหน่ง 'คู่หมั้น' ให้เธอแทนดีไหม ?”

อชิระหัวเราะร่วนในลำคอ เขาละสายตาจากพนักงานสาวแล้วหันกลับมามองริรินดาที่กำลังหน้าแดงด้วยความโมโห เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนชิดใบหูของเธอ แล้วกระซิบเสียงต่ำที่มีเพียงเธอที่ได้ยิน

“หึงฉันเหรอ ? เธอพวกนี้มันก็แค่พนักงานน่าอย่าคิดมากเลย ไม่มีผู้หญิงคนไหนสู้เธอได้เลยสักนิด เพราะคนที่ฉันอยาก 'ครอบครอง' ก็มีแค่เธอคนเดียว”