EP.6 ผู้ชายสองคนมาแย่งถึงห้อง

EP.6

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นทำลายความเงียบ ริรินดาลุกจากโซฟาไปเปิดประตู ทันทีที่บานประตูเปิดออก ขุนพลถึงกับยืนตะลึงค้างไปชั่วขณะ ริรินดาที่เขาคุ้นเคยในลุคโฉบเฉี่ยว ตอนนี้อยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีชมพูหวานยาวระพื้น เนื้อผ้ามันวาวเน้นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนภายใต้แสงไฟสลัว

“เข้ามาสิขุน” เธอเอ่ยเสียงเบาพลางขยับตัวให้เพื่อนสนิทเข้ามาด้านใน

ขุนพลเดินเข้ามาในห้องพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ จนสะดุดตาเข้ากับขวดไวน์ราคาแพงและแก้วใสที่มีน้ำสีทับทิมเหลืออยู่ครึ่งหนึ่งบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา

“รินดื่มอยู่เหรอ ?”

“นิดหน่อยค่ะ ขุนดื่มเป็นเพื่อนรินหน่อยสิ”

เธอยื่นแก้วไวน์อีกใบให้เขาพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ทั้งคู่นั่งลงข้างกันบนโซฟาหนานุ่ม ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ริรินดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขที่เธอเพิ่งเมมเอาไว้ล่าสุด... อชิระ

ริรินดากดโทรออก เธอกลับไม่ได้ยกขึ้นแนบหู แต่วางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงกับโต๊ะกระจกอย่างจงใจ แล้วหันไปชวนขุนพลคุยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและหวานหูเกินปกติ

“ขุนเป็นยังไงบ้าง เราไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้ว รินคิดถึงขุนนะ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยขุนดูแลรินดีมากจริง ๆ อิจฉาผู้หญิงในอนาคตของขุนจัง” เจ้าของชื่อได้ยินคำชมจากปากเธอก็รู้สึกอิ่มใจ เรียวปากหยักยิ้มน้อย ๆ

“ก็คนที่ขุนอยากดูแลก็คือริน ไม่ใช่ใครก็ได้”

อชิระกลับมาถึงคอนโด เขานั่งลงบนโซฟาด้วยอาการเหนื่อยหน่าย แต่ทว่ากลับต้องตกใจเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์โชว์เบอร์ของ ‘คู่หมั้น’ เขารีบกดรับสายทันทีด้วยความรวดเร็ว

“ฮัลโหล! ริน...”

ทว่าไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย มีเพียงเสียงบทสนทนาที่ทำให้เขาแทบคลั่ง!

[ รินดีใจนะที่ได้เจอขุน ขุนน่ารักกับรินเสมอ ] เสียงของริรินดาดังลอดเข้ามาในสาย ตามด้วยเสียงหัวเราะทุ้มของไอ้เพื่อนชายที่เขาเพิ่งเจอที่ห้าง

[ ...ขุนดีใจที่รินเรียกขุนมา ]

“โธ่เว้ย!” อชิระคำรามลั่น ขว้างโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างแรงจนมันเกือบจะกระเด็นหายไป ริรินดากำลังปั่นหัวเขา เธอจงใจให้เขาได้ยินว่าเธอกำลังอยู่กับไอ้หมอนั่น

สายตาคมกริบเหลือบไปมองถุงแบรนด์ดังที่ใส่กล่องแหวนหมั้นที่เธอไม่แม้แต่จะสนใจมัน เขาคว้าถุงมาถือไว้แน่นก่อนจะหยิบกุญแจรถแล้วพุ่งตัวออกจากห้องด้วยความร้อนรน

“ริรินดา! ถ้าเธอคิดจะลองดีกับฉันด้วยวิธีนี้ล่ะก็ เตรียมตัวรับมือให้ดี!”

เขากระแทกเท้าเข้าลิฟต์ด้วยอารมณ์ที่ใกล้จะระเบิดเต็มที ในหัวมีแต่ภาพของขุนพลที่กำลังนั่งใกล้ชิดกับคู่หมั้นของเขาในห้องส่วนตัว และเขาไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง ‘ของ’ ของเขาเด็ดขาด!

อชิระก้าวฉับ เข้าไปในตัวอาคารคอนโดหรูด้วยท่าทางคุกคาม ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนพนักงานต้อนรับที่ล็อบบี้ถึงกับหน้าซีด

“ผู้หญิงที่ชื่อริรินดา เธออยู่ชั้นไหน ห้องอะไร!” อชิระถามเสียงเข้มจนเกือบเป็นตะคอก

“เอ่อ...ขอโทษนะคะคุณ ทางเราไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของผู้พักอาศัยได้ค่ะ” พนักงานสาวตอบตะกุกตะกัก

อชิระไม่เสียเวลาต่อความยาวสาวความยืด เขาดึงกระเป๋าสตางค์ออกมาก่อนจะวางเงินปึกหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ พร้อมกับหยิบรูปถ่ายในโทรศัพท์ที่เขาถ่ายคู่กับริรินดา ตอนที่ผู้ใหญ่บังคับให้ถ่ายขึ้นมาโชว์

“ฉันเป็นคู่หมั้นของเธอ เรามีธุระด่วนที่ต้องเคลียร์กันตอนนี้จะรับเงินนี่ไปเงียบ ๆ หรือจะให้ฉันโทรแจ้งเจ้าของคอนโดนี้ดีว่าพนักงานที่นี่มันไม่ได้เรื่อง”

สายตาคมกริบและอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้พนักงานรีบก้มหน้าค้นหาเบอร์ห้องในระบบทันที “ชั้น 24 ห้อง 2405 ค่ะ”

ริรินดากำลังหัวเราะน้อย ๆ กับเรื่องเล่าของขุนพล ทั้งคู่ขยับนั่งใกล้กันจนหัวไหล่แทบชิด แสงไฟสีนวลในห้องขับเน้นให้ผิวขาวภายใต้สายเดี่ยวสีชมพูดูน่าหลงใหล ขุนพลเผลอมองใบหน้าสวยด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

“รินขุนอยาก...”

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูห้องอย่างบ้าคลั่งดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว ขุนพลรีบลุกขึ้นยืนบังริรินดาไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ผิดกับริรินดา มุมปากสวยกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าใครอยู่หลังประตูบานนั้น

“ริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้” เสียงตะโกนของอชิระดังทะลุเข้ามา แรงสั่นสะเทือนจากประตูบอกให้รู้ว่าเขาแทบจะพังมันเข้ามาอยู่แล้ว

“คู่หมั้นรินเหรอ ?” ขุนพลถามด้วยสีหน้าเครียด

ริรินดาไม่ได้ตอบเธอเพียงแต่ลุกขึ้นยืนช้า ๆ จัดแจงสายเดี่ยวที่จงใจให้หลุดรุ่ยเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทางใจเย็นที่สุด

ทันทีที่สลักประตูปลดล็อค อชิระก็กระชากบานประตูเปิดออกอย่างแรงจนมันกระแทกผนัง เขาพุ่งตัวเข้ามาในห้องเหมือนพายุหมุน สายตาคมกริบกวาดมองไปที่แก้วไวน์สองใบ และหยุดลงที่ชุดนอนสุดวาบหวิวของริรินดา ก่อนจะตวัดไปมองขุนพลที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างโซฟา

“มึงออกไปจากห้องเมียกูเดี๋ยวนี้” อชิระเค้นเสียงบอกขุนพลทีละคำจนน่าขนลุก

“คุณไม่มีสิทธิ์มาไล่ผม ผมเป็นคนสนิทของริน” ขุนพลลุกขึ้นยืน เขาสวนกลับอชิระอย่างไม่ยอม แล้วก้าวเดินไปหาอีกฝ่ายอย่างมั่นคง ส่งแววตาท้าทายไปให้

“เมื่อกี้กูกับรินเกือบจะได้กันแล้วเชียว มึงไม่น่ารีบมาเลยว่ะ” ขุนพลกระซิบให้ได้ยินเพียงสองคน อชิระสบตาคมอีกฝ่ายด้วยความโกรธ ก่อนจะผลักมันให้ออกห่าง

อชิระแสยะยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา สันกรามขบเข้าหากันแน่น ก่อนจะหยิบกล่องแหวนขึ้นมา

“งั้นมึงดูแหวนนี่ เป็นแหวนหมั้น กูกำลังจะแต่งงานกับริน เพราะฉะนั้นมึงไม่มีสิทธิ์คิดอะไรทั้งนั้น”

เขาหันมาถลึงตาใส่ริรินดา “ริน บอกเพื่อนรักเธอไปสิ ว่าเราสองคนเอากันมากี่ครั้ง หรือจะให้ฉันเป็นคนสาธิตให้มันดูเองว่าคู่หมั้นเขาทำอะไรกันเวลาอยู่สองต่อสอง!”

“อย่ามาพูดจาต่ำ ๆ ในห้องของฉันนะคุณอชิระ” ริรินดาขยับกายเข้าไปยืนขวางหน้าขุนพลเอาไว้ เธอเชิดหน้าสบตากับร่างสูงอย่างไม่ลดละ พร้อมกับส่งยิ้มแสยะที่ดูแคลนอารมณ์คลั่งของเขาอย่างถึงที่สุด โดยที่ริรินดาไม่รู้เลยว่าขุนพลเองก็แสดงสีหน้าเยาะเย้ยอชิระอยู่ข้างหลัง

“ขุนเขาเป็นแขกของฉัน เขาสุภาพมากกว่าคุณหลายเท่า”

คำปกป้องที่เธอมีให้ ‘ชายอื่น’ เหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงในอกอชิระ ฟิวส์ความอดทนของเขาขาดผึงทันที เขามองข้ามขุนพลไปเหมือนหัวหลักหัวตอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังท้าทายเขา

“สุภาพงั้นเหรอ ? หึ ฉันเข้าใจว่าเธอฉลาดมาตลอด แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่กับมัน” อชิระแค่นเสียงเข้ม ยกนิ้วชี้ไปที่ข้างหลังเธอ มีอชิระยืนยิ้มเหยียดอย่างเจ้าเล่ห์

“คุณพูดอะไร”

“งั้นมาดูความ ‘ไม่สุภาพ’ ของว่าที่สามีเธอบ้างหน่อยเป็นไง!”

อชิระหยิบแหวนออกจากกล่องด้วยมือที่สั่นเทาตามแรงอารมณ์ เผยให้เห็นเพชรน้ำงามขนาดมหึมาที่ส่งประกายวับวามสู้กับแสงไฟในห้อง เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางข้างซ้ายของริรินดา แรงบีบที่ข้อมือทำให้เธอชะงักไปชั่วครู่

เขากระแทกสวมแหวนวงนั้นลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างแรง

ริรินดาไม่ได้ขัดขืน เธอเพียงแต่นิ่งมองการกระทำที่ป่าเถื่อนนั้นด้วยสายตาเย็นชา แต่มุมปากกลับยังประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ราวกับกำลังบอกว่า ‘เธอชนะเขาแล้ว’

“จำใส่หัวเอาไว้! ไม่ว่ามันหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มามองเธอในชุดแบบนี้ นอกจากฉันที่เป็น ‘เจ้าของ’ แหวนวงนี้คนเดียว” อชิระตะคอกใส่หน้าเธอ ก่อนจะตวัดสายตาไปทางขุนพลที่ยืนหน้าแสดงสีหน้านิ่ง

สายตาของขุนพลจับจ้องอยู่ที่ความแวววาวของเพชรบนนิ้วนางข้างซ้ายของหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปสบตาคมกริบของอชิระที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย

“เธอเป็นเมียฉัน!” อชิระขยับเข้าไปประชิดขุนพลพลางกดเสียงต่ำ “เห็นชัดแล้วใช่ไหมว่าแหวนมันอยู่บนนิ้วไหน ? ถ้ายังไม่อยากโดนลากออกจากห้องนี้ในสภาพดูไม่สวย...ก็ไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

ขุนพลมองใบหน้าสวยของริรินดา เธอไม่แม้แต่จะพูดอะไรกับเขาสักคำ มีเพียงอชิระว่าที่คู่หมั้นของเธอ ที่เอาแต่ผลักใสให้เขาออกจากห้อง

“ขุน...” ริรินดาถลันเข้าไปหาขุนพลก่อนจะคว้าข้อมือเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะเลือนหายไป ขุนพลก้มมองมือนุ่มที่รั้งแขนเขาไว้

“รินอยู่กับ ‘คู่หมั้นรินเถอะ” ก่อนจะค่อย ๆ แกะนิ้วมือเธอออกอย่างเชื่องช้า แล้วเดินออกจากห้องไปราวกับคนพ่ายแพ้

ขณะที่ขุนพลเดินออกจากห้องไปแล้ว บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบจนน่าขนลุก ริรินดายังไม่ทันจะได้เอ่ยปากเรียกเพื่อนสนิทอีกครั้ง แรงมหาศาลจากอชิระก็กระชากร่างบางให้หันกลับมาเผชิญหน้า

ปัง!

อชิระใช้เท้าถีบประตูห้องให้ปิดลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น เขากดล็อคประตูแน่นหนาก่อนจะหันมาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาของสัตว์ป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ

“มีความสุขมากใช่ไหมที่เห็นผู้ชายสองคนมาแย่งเธอถึงในห้องแบบนี้!”

“ขุนพลเขาเป็นเพื่อนฉัน และฉันจะจับมือใคร หรือรั้งใครไว้ มันก็เรื่องของฉัน!” เธอตวาดกลับพร้อมพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากพันธนาการ

“เรื่องของเธอเหรอ ? ดูที่นิ้วตัวเองสิ” อชิระกระชากมือข้างที่สวมแหวนเพชรวงโตขึ้นมาจ่อที่หน้าเธอ “แหวนนี่มันประจานอยู่ว่าเธอเป็นของใคร! แต่เธอกลับกล้าฉุดรั้งผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน...ในชุดนอนยั่ว ๆ แบบนี้เนี่ยนะ!”

“แหวนมันก็แค่โลหะ! มันบังคับใจฉันไม่ได้หรอก”

“ใจบังคับไม่ได้ งั้นก็บังคับร่างกายไปก่อนแล้วกัน”

อชิระฟิวส์ขาดถึงขีดสุด เขารวบเอวบางแล้วแบกร่างของริรินดาขึ้นบ่า อชิระเดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องนอนก่อนจะโยนร่างของเธอลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก

“เอาสิ อยากทำอะไรก็ทำ คุณชอบที่เห็นฉันเป็นแม่เสือสาวอยู่แล้วนี่” ริรินดาบอกะขาอย่างท้าทายด้วยท่าทางที่แสนจะยั่วเย้าคนตรงหน้า

สายตาเขาจ้องมองชุดนอนซาตินสีชมพูที่เลิกขึ้นจนเห็นเรียวขาขาวผ่องด้วยความโกรธที่ปนเปไปกับความใคร่

“คืนนี้ฉันจะสั่งสอนให้เธอจำใส่สมองเอาไว้ ว่าต่อให้มีเพื่อนสนิทเป็นร้อยคน แต่คนที่มีสิทธิ์ ‘กระแทก’ และฝากรอยไว้บนตัวเธอ มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น!”

มือแกร่งกระชากสายเดี่ยวเส้นบางจนมันขาดสะบั้น เขาซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างรุนแรงและหิวโหย ริรินดาปล่อยให้เขากระทำตามอำเภอใจ ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านไปกับสัมผัสที่ดุดันของเขา

“จำชื่อผัวตัวเองไว้ริน แล้วอย่าให้ฉันได้ยินชื่อไอ้ขุนพลนั่นหลุดออกจากปากเธออีกแม้แต่คำเดียว!”