ตอนที่ 3 คืนแรกที่พบกัน 3

      ภพถูกลากไปตามทางอย่างงุนงง หากเป็นคนอื่น เขาคงสะบัดมือออกไปนานแล้ว แต่กับผู้หญิงคนนี้ ... เขากลับยอมเดินตามอย่างว่าง่ายเสียอย่างนั้น

      ทั้งคู่มาหยุดอยู่ข้างรถสปอร์ตสีบรอนซ์เงินคันหนึ่ง รันเปิดประตูฝั่งคนขับ ก่อนหันมาหาภพ “เข้าไป”

      “ผมเหรอ?”

      “ก็ใช่น่ะสิ”

      หญิงสาวผลักเขาเข้าไปนั่งตรงตำแหน่งคนขับ โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ปฏิเสธ ก่อนที่เธอจะเดินอ้อมรถไปเปิดประตูอีกฝั่งและทิ้งตัวลงนั่ง

      ภพยังคงมองเธออย่างงุนงง ส่วนหญิงสาวเปิดกระเป๋า หยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้เขา “ไปตามที่อยู่นี้นะ” น้ำเสียงของเธอฟังดูจริงจังเสียจนเกือบเหมือนคนไม่เมา ... แต่ความจริงเมาจนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป

      ภพมองนามบัตรในมือ ก่อนหันกลับมามองหญิงสาวข้างตัว ที่ตอนนี้เธอเอนตัวพิงเบาะ หลับตาลงราวกับหมดพลังไปเสียเฉย “นี่เมาขนาดไหนกันเนี่ย...” ภพพึมพำอย่างจนใจ

      เมื่อเห็นท่านั่งของเธอดูไม่สบายตัว ภพจึงขยับเข้าไปช่วยปรับเบาะให้เอนลงเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัย “คุณครับ นั่งดี ๆ ก่อน”

      “อื้อ...”

      “ผมจะคาดเข็มขัดให้” แต่แทนที่จะอยู่นิ่งๆ รันกลับขยับตัวหนีไปอีกด้าน

      “ไม่เอา...”

      “ไม่ได้ครับ ต้องคาด”

      “ไม่เอา...”

      “คุณครับ...” ภพถอนหายใจ แค่เข็มขัดนิรภัยเส้นเดียว กลับกลายเป็นภารกิจที่ยากกว่าการเล่นกีตาร์บนเวทีตลอดหนึ่งชั่วโมงเสียอีก เขาเอื้อมไปดึงสายเข็มขัด

      เธอขยับหนี เขาขยับตาม เธอก็ดิ้นกลับมาอีกทาง ภพต้องปรับเบาะใหม่อีกรอบ รันก็ขยับตัวอีก รถสปอร์ตที่จอดนิ่งอยู่จึงเริ่มโยกเบาๆ ตามแรงขยับของคนสองคนภายในรถ และไม่มีใครรู้เลยว่า ... ภาพทั้งหมดกำลังอยู่ในสายตาของคนภายนอกรถ

      ภายนอกรถ

      รปภ. ประจำลานจอดรถหันมองรถสปอร์ตสีบรอนซ์เงินคันงามที่จอดอยู่ไม่ไกล กระจกรถติดฟิล์มสีเข้มจนมองไม่เห็นว่าด้านในกำลังเกิดอะไรขึ้น

เห็นเพียงอย่างเดียวคือ ... รถกำลังโยก รปภ. ชะงัก มองอยู่พักหนึ่ง รถยังโยกต่อ

      “...”

      เขาหรี่ตามอง ก่อนรอยยิ้มจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เด็กสมัยนี้นี่...”

      รถยังคงขยับอีกเล็กน้อย รปภ. ส่ายหน้าไปมาอย่างคนไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ก็อดหัวเราะไม่ได้ “ใจกล้ากันจริงๆ ฮะๆๆ ...” เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนหันหน้าหนีอย่างมีมารยาท ปล่อยให้จินตนาการทำหน้าที่ของมันต่อไป

      ตัดภาพเข้ามาในรถ

      “คุณ! อยู่นิ่งๆ ก่อนครับ!”

      “ไม่เอา...”

      “แค่คาดเข็มขัดเองครับ!”

      “บอกว่าไม่เอาไง...”

      ภพแทบจะหมดแรง เขาพยายามทั้งปรับเบาะ ประคองหญิงสาว และดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธอพร้อมกัน แต่คนเมากลับให้ความร่วมมือกับเขาน้อยเสียเหลือเกิน กว่าจะได้ยินเสียง

      คลิก! จากหัวล็อกเข็มขัดนิรภัย เวลาก็ผ่านไปเกือบห้านาที ภพทิ้งตัวกลับไปยังเบาะคนขับอย่างหมดแรง ก่อนถอนหายใจยาว

      “แค่คาดเข็มขัด ... ทำไมมันเหนื่อยขนาดนี้เนี่ย” เขาหันไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้นอนพิงเบาะอย่างสบายใจราวกับไม่ใช่ต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมด ภพส่ายหน้าเบาๆ แต่แล้วก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

      ภายนอกรถ

      รปภ. ผู้มองจากภายนอก เกิดความเข้าใจผิดคิดไปในทาง...RRRR....XXXX ได้