ตอนที่ 2 คืนแรกที่พบกัน 2

   

      20.10 น.

      หลังจากการแสดงจบลง ภพเดินลงจากเวทีและนำกีตาร์ไปเก็บยังบริเวณด้านหลังตามปกติ ขณะที่กำลังจัดอุปกรณ์อยู่นั้น ยิม ชายหนุ่มวัยประมาณยี่สิบห้าปี ซึ่งดูแลระบบเครื่องเสียงของร้าน ก็เดินเข้ามาสะกิดแขนเขาเบาๆ “นี่ๆ ภพ นายเห็นผู้หญิงคนนั้นไหม?”

      “คนไหนครับ?”

      ยิมพยักพเยิดไปทางเคาน์เตอร์บาร์

      “คนนั้นไง ผู้หญิงชุดดำที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ ฉันเห็นเธอมองมาทางนายตั้งหลายรอบ” เขาหรี่ตาลงอย่างคนจับพิรุธ ก่อนยิ้มกริ่ม “ฉันว่านะ...เธอสนใจนายชัวร์”

      “ไม่หรอกครับ” ภพตอบพลางหัวเราะเบาๆ “ใครๆ เขาก็มองผมทั้งนั้นแหละ” น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนพูดเล่นเสียมากกว่า ถึงอย่างนั้น เจ้าตัวก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองไปยังตำแหน่งที่ยิมบอก หญิงสาวคนนั้นยังคงนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ “ก็ผมเป็นนักดนตรีนี่ครับ พอร้องเพลงที่ลูกค้าชอบ เขาก็หันมามองกันทั้งนั้นแหละ” พูดจบภพก็ยิ้มจนตาหยี เป็นรอยยิ้มสดใสที่ดูทั้งน่ารักและมีเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน

      แต่ถ้าจะบอกว่าเขาไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นเลย... ก็คงเป็นเรื่องโกหก

      ตั้งแต่อยู่บนเวที เขาสังเกตเห็นเธอแล้ว

เธอสวย สง่า และมีบางอย่างที่แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นในร้าน ไม่ใช่เพียงเสื้อผ้าหรือรูปลักษณ์ แต่เป็นบุคลิกบางอย่างที่ทำให้สายตาของเขาเผลอกลับไปมองเธออยู่หลายครั้ง

      เพียงแต่ทุกครั้งที่มอง ภพจะก้มหน้าลงเล็กน้อย ปล่อยให้ปีกหมวกแก๊ปสีดำช่วยบดบังสายตาของตัวเองเอาไว้ เขาคิดว่าคงไม่มีใครสังเกตเห็น ยกเว้นยิม...

      ยิม พูดขึ้นมาอีกครั้งว่า “ฉันเห็นผู้หญิงคนนี้มาที่ร้านเราประมาณสองอาทิตย์แล้วนะ” ก่อนจะพูดต่อ “มาทีไรก็นั่งทำงานตรงที่เดิมตลอด แล้วปกติไม่เห็นเธอสั่งเหล้าเลยสักครั้ง”

      “เหรอครับ?”

      “เออ แต่วันนี้แปลก สั่ง Blue Hawaii เฉยเลย”

      ภพเลิกคิ้วเล็กน้อย ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดอะไรต่อ ยิมก็รีบสะกิดแขนเขาอีกครั้ง “เฮ้ยๆ ... นั่น! เธอกำลังจะไปแล้ว” ภพเงยหน้าขึ้นเพื่อมาตามร่างหญิงสาวที่กำลังเดินออกจากร้าน

      “เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจของยิมดังเสียจนภพต้องหันมอง “กลับแล้ววะ...” ยิมมองตามอย่างเสียดาย ก่อนพึมพำ “สวยจริงๆ”

      ภพไม่ได้ตอบ สายตาของเขายังคงจับจ้องหญิงสาวที่กำลังเดินออกจากร้าน เพราะมีบางอย่างผิดปกติ

      จังหวะการเดินของเธอไม่เหมือนคนปกติเลย!

      หญิงสาวพยายามรักษาท่าทางให้เป็นปกติ แต่บางจังหวะกลับเดินเซเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น หากไม่ใช่คนช่างสังเกตจริงๆ ก็คงมองข้ามไป … แต่ภพเห็น

      และเมื่อนึกถึงสิ่งที่ยิมเพิ่งพูด ... ผู้หญิงที่ไม่เคยสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาก่อน วันนี้กลับสั่ง Blue Hawaii

      “ผมกลับก่อนนะพี่ยิม”

      “อ้าว เฮ้ย! เดี๋ยว—”

      ภพคว้าสัมภาระแล้วรีบเดินออกจากร้านไปทันที

      ลานจอดรถของโรงแรม

      เวลาเกือบสามทุ่ม บริเวณลานจอดรถค่อนข้างเงียบ ผู้คนไม่ได้พลุกพล่านเหมือนช่วงหัวค่ำ ภพมองตามหญิงสาวชุดดำอยู่ไม่ไกล และเขาคิดไม่ผิด ... เธอเดินเซจริงๆ

      เขาจึงเร่งฝีเท้าตามไป ทิ้งระยะห่างไว้พอสมควร เผื่อว่าเธอจะเสียหลักหรือเกิดอะไรขึ้น แต่แล้ว ... หญิงสาวกลับหยุดเดินกะทันหัน

      ภพชะงักเท้าแทบจะพร้อมกัน เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา สายตาของทั้งคู่ประสานกัน

      “...”

      ภพถึงกับทำอะไรไม่ถูก เมื่อถูกจับได้เต็มๆ ว่ากำลังเดินตามเธอมา หญิงสาวจ้องเขาอยู่สองสามวินาที ก่อนรอยยิ้มจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า แต่แล้ว ... แทนที่จะถามว่าเขาเดินตามเธอมาทำไม เธอกลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเขาเสียเอง ... ใกล้ขึ้น ... และใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ... จนมาหยุดตรงหน้าเข้าแค่คืบ จนภพเริ่มได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากลมหายใจของอีกฝ่าย

      เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงลากยาวแบบคนที่สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “นี่ ... พ่อหนุ่มสุดหล่อ ...”

      “ครับ?”

      เธอหรี่ตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนยิ้มอย่างพอใจ “นายเนี่ย ... สเปกฉันเลยนะ”

      “หา?” ภพยังไม่ทันตั้งตัว มือของหญิงสาวก็คว้าคอเสื้อเขาแล้วดึงลงมาทันที ริมฝีปากของเธอแตะลงบนริมฝีปากเขาอย่างกะทันหัน ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้าง สมองเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ ก่อนจะดึงสติกลับคืนมาได้ ภพรีบผละตัวออกและจับไหล่เธอไว้เพื่อรักษาระยะห่าง

      “เดี๋ยวก่อนครับ คุณเมามากแล้ว”

      แต่ดูเหมือนคำเตือนนั้นจะไม่ได้ผ่านเข้าไปถึงการรับรู้ของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย

      “ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว...” เธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มหวานให้เขา “นายกลับบ้านกับฉันนะ”

      “อะไรนะครับ?”

      “ฉันชอบนาย”

      คราวนี้ภพนิ่งยิ่งกว่าเดิม เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรตอบประโยคไหนก่อน ระหว่าง กลับบ้านกับฉัน! หรือ ฉันชอบนาย!

      ทว่าเจ้าของคำพูดกลับไม่คิดจะรอฟังคำตอบ รันคว้าข้อมือเขาแล้วออกแรงลากทันที “เดี๋ยวครับคุณ ... คุณจะไปไหน?”

      “กลับบ้าน”

      “แล้วลากผมทำไมครับ!”

      “นายก็ไปด้วยสิ”

      “หา?!”