ตอนที่ 5 หน้าที่

      หลังจากเก็บโต๊ะเคลียร์หน้าที่ของเธอเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงขออนุญาตแม่สามีออกมาหาพี่สาวที่โรงพยาบาล เมื่อมาถึงขาเรียวก็เดินไปตามทางอย่างผู้ชำนาญ แม้ว่าพี่สาวเธอจะยังไม่ฟื้น แต่ถ้าหากรับรู้ได้เขาคงจะมีความสุขและมีกำลังใจในการสู้กับโรคร้าย

       “งานแต่งงานเมื่อวานไม่สนุกเลยค่ะพี่เอม แต่ก็ไม่ได้แย่จนรับไม่ได้หรอกนะคะ” ไอรดาเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับเธอให้พี่สาวฟังทุกวันที่มาหา ทุกเรื่องถูกถ่ายทอดผ่านน้ำเสียงและอารมณ์เป็นอย่างดีราวกับว่าคนป่วยรับรู้ได้เสียอย่างนั้น

      ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ

      ร่างเล็กลุกขึ้นไปเปิดให้คนมาใหม่ตามมารยาท บานประตูถูกเผยร่างสูงสมาร์ตตามแบบฉบับคุณหมอบุคลิกดี

       “พี่หมอ...” ไอรดายืนนิ่งตัวแข็งราวถูกสาป เธอไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่และเวลานี้ ดวงตากลมสั่นระริกน่าสงสาร แววตาเศร้าส่งไปให้คนตรงหน้าอย่างชัดเจน

       “ยินดีด้วยนะไอ”

       “.....” เธอไม่แม้แต่จะกล้าตอบกลับ

       “พี่ขอคุยกับไอหน่อยได้ไหม สัญญาว่าไม่นาน”

       “พี่หมอกลับไปเถอะค่ะ”

       “ไอ พี่อยู่ไม่ไหว ได้โปรดอย่าทิ้งพี่ไปโดยไม่เหลือเยื่อใยแบบนี้” คุณหมอภาคินปล่อยน้ำตาแห่งลูกผู้ชายออกมาราวเขื่อนแตก

       “ไม่นานนะคะ ไออยากอยู่กับพี่เอม”

       “ครับ พี่สัญญา”

       “ถ้าอย่างนั้นพี่หมอไปรอไอที่สวนนะคะ เดี๋ยวไอตามไป”

       “ได้ครับ”

      มือเรียวปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ทันทีที่บานประตูปิดสนิทน้ำตาที่ถูกกลั้นเอาไว้ก็ไหลลงมาอาบแก้มนวลทั้งสองข้างอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป เธอปล่อยโฮราวกับว่าอึดอัดมานานแสนนาน หญิงสาวจัดการปาดน้ำตาทิ้ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดและเดินออกไปที่สวนตามที่นัดกันไว้

                                                                        ◦◦◦◦◦◦◦

       “แล้วนี่จะเอายังไงกันต่อ?” เพลิง หรือ พระพายถามขึ้นทำลายความเงียบ

       “มึงคิดไว้บ้างยังวะไอ้เธอร์?” กันต์ หรือ กรวิทย์เสริม

       “เฮ้อ...” อาเธอร์วางปากกาในมือลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองทุกคนที่ยิงคำถามใส่เขาไม่หยุด

       “ทุกคนใจเย็น ๆ นะคะ” ลอลิซ่ามองหน้าแฟนหนุ่ม พลางหันไปคุยกับเพื่อนของเขา

       “ทำยังไงได้วะ พวกมึงก็รู้จักแม่กู ยังไงตอนนี้ก็ต้องรอเวลาอย่างเดียว แม่บอกว่าถ้ากูทนได้ก็ยอมรับลิซ่า”

       “แล้วเธอคนนั้นดีหรือเปล่าวะ หรือร้าย?” กันต์ถาม

       “ถ้าดีจริง ๆ ก็ดีสิกันต์” ลอลิซ่าเบะปาก

       “ทำไมวะ?”

       “ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนทำงานกลางคืน?”

       “จริงเหรอวะไอ้เธอร์?” เพลิงตะโกนถามพร้อมทำตาโต

       “เออ”

       “แล้วมึงรู้ได้ไง?” กันต์ถาม

       “สืบดิวะ อยากรู้อะไรก็ตามสืบ” อาเธอร์ตอบอย่างเบื่อหน่าย

       “พอ ๆ หยุดพูดถึงผู้หญิงคนนั้นสักที”

       “ครับ...” เสียงหัวเราะดังลั่นห้องอย่างสนุกสนานจนสัมผัสได้ถึงความสุข

                                                                             ◦◦◦◦◦◦◦

      ขาเรียวหยุด สูดลมหายใจอีกครั้งเมื่อมาถึงสวนในโรงพยาบาล เธอปล่อยน้ำตาที่เอ่อคลอให้ไหล พลางยกมือเช็ดก่อนจะเดินไปหาคนรักเก่าที่ยืนรออยู่

       “พี่หมอ” ไอรดาเรียกเสียงเบาราวกระซิบ

       “ไอ” ชายหนุ่มร่างสูงโผเข้ากอดร่างบอบบางอย่างถือวิสาสะ เขาโหยหาอ้อมกอดนี้อย่างเป็นที่สุด นับตั้งแต่วันที่เธอบอกว่ากำลังจะแต่งงาน

       “ปล่อยไอก่อนนะคะพี่หมอ” เธอเอ่ยเสียงเรียบ หากแต่ภายใต้น้ำเสียงและท่าทางที่แสนเย็นชานั่น ใครจะรู้ว่าหัวใจดวงน้อยของเธอกำลังเจ็บปวดจนแทบจะหยุดเต้น อยากจะกอดตอบและปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนอกแกร่งที่แสนอบอุ่นนี่ใจจะขาด สุดท้ายเธอกลับทำได้เพียงผลักไสเขาให้ออกห่าง

       “พี่ขอโทษครับ” ชายหนุ่มผละออกเมื่อเรียกสติได้

       “พี่หมอมีอะไรกับไอเหรอคะ?”

       “ไอ พี่ เอ่อ...พี่ ไม่มีอะไรแล้วครับ ขอโทษนะครับที่ทำให้เสียเวลา เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่ห้องนะ”

       “ถ้าอย่างนั้น...เดี๋ยวไอกลับเองก็ได้ค่ะ”

       “.....”

      ขาเรียวค่อย ๆ ก้าวออกมาจากจุดนัดพบช้า ๆ เหมือนกับร่างที่ไร้ซึ่งวิญญาณ ความเจ็บปวดกัดกินทุกพื้นที่ในหัวใจ ทางเดินที่เธอเลือกช่างเจ็บปวดจนเกินจะรับไหว แต่พอนึกถึงใบหน้าของพี่สาวที่รอการผ่าตัดก็ทำให้เธอฮึดสู้ต่อ

       “พี่รักไอนะ ไม่ว่าตอนนี้มันจะเป็นยังไงพี่ก็รักไอ ไม่ว่าไอจะรักใครพี่ก็รักไอ โชคดีครับ” เสียงของเขาดังก้องทั่วทุกโสตประสาท เธอเดินช้าลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ก้าวไม่พ้น ไอรดา

ทรุดตัวนั่งลงกับเก้าอี้ข้างทางพร้อมกับปล่อยน้ำสีใสที่เอ่อล้นนัยน์ตาให้ไหลออกมาอาบสองแก้ม หัวใจเจ็บแทบขาดใจ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้

       ตื๊ด ๆ ตื๊ด ๆ

       ดวงตากลมโตมองหน้าจอมือถือที่สั่นเตือนหน้าจอปรากฏเบอร์ของบ้านตระกูลแมค มือเรียวยกปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะกดรับโทรศัพท์พร้อมกับพยายามทำให้น้ำเสียงเป็นปกติที่สุด

       “สวัสดีค่ะ ไอพูดค่ะ”

       (หนูจะกลับตอนไหนไอ?)

       “คุณหญิงมีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ?”

       (อืม...ฉันอยากให้หนูกลับบ้านมาจัดกระเป๋าได้แล้ว เพราะฉันต้องการให้พวกหนูย้ายไปบ้านใหม่พรุ่งนี้)

       “ค่ะ ๆ” ปลายสายกดวางไปหลังจากที่เธอตอบตกลง แม้จะไม่เข้าใจที่มารดาของเขาพูดมากนักเพราะสมองไม่รับรู้สิ่งอื่นใด แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้อยู่ดี

                                                                                   ◦◦◦◦◦◦◦

       “มีอะไรไอ้เธอร์? ทำหน้าเหมือนป่วย” กันต์ หรือ กรวิทย์ ถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีของเพื่อน หลังจากที่อาเธอร์วางสายผู้เป็นมารดา เขาก็ถึงกับต้องเครียดเพราะเรื่องระยะที่ต้องย้ายเข้าบ้านหลังใหม่ถูกเลื่อนให้มาเป็นวันพรุ่งนี้แทน

       “ต้องกลับบ้านวะ ลิซ่าไปกับผมนะครับ”

       “มีอะไรเหรอคะเธอร์? ทำไมร้อนรนจัง” ลอลิซ่าขมวดคิ้วสงสัย

       “แม่จะให้ผมย้ายไปบ้านใหม่พรุ่งนี้” เขาตอบตามความจริง

       “ไหนว่าสัปดาห์หน้าไงคะ?”

       “ผมก็ไม่ทราบว่าทำไมท่านถึงเลื่อนให้เป็นวันพรุ่งนี้แทน แต่ผมตัดสินใจแล้วนะครับว่าจะชวนคุณไปอยู่ด้วย”

       “เดี๋ยวไอ้เธอร์ อย่างนี้คุณลิซ่าเขาจะไม่เสียหายเหรอวะ?” เพลิงเอ่ยขัด

       “แต่กูไม่อยากอยู่กับผู้หญิงคนนั้นสองคน และอีกอย่างกูอยากอยู่กับลิซ่า” ชายหนุ่มว่าด้วยน้ำเสียงรุนแรงขึ้น พอนึกถึงหน้าผู้หญิงคนนั้นทีไรอารมณ์ก็ยิ่งรุนแรง

       “เรื่องนั้นลิซ่าขอคิดก่อนนะคะ อย่างที่เพลิงว่าก็ถูก ลิซ่าคงเสียหาย” เธอตอบเสียงเรียบ

       “ถ้างั้นวันนี้ไปทานข้าวบ้านผมนะครับ” ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้คนรัก

       “ก็ได้ค่ะ ลิซ่าขอเตรียมความพร้อมก่อนนะคะ คุณแม่ของคุณคงจะต้อนรับลิซ่าอย่างดี”

       “ถ้างั้นไปเดินเลือกของสดกันดีกว่าครับ เดี๋ยวผมโทรบอกคุณแม่ก่อน”

       “ค่ะ”

                                                                                 ◦◦◦◦◦◦◦