บทที่ 8

“ก็มารับแล้วไหมวนิดา รีบขึ้นรถมา” อคิราห์ย่นคิ้วใส่ จะมากลับกับเพื่อนอะไร เขามานั่งรอตั้งนานแล้ว พลันเร่งเร้าให้รีบขึ้นมาบนรถ

            วนิดาเดินอ้อมไปอีกฝั่งหมายจะเปิดประตูรถ ทว่ามีเสียงเรียกให้ต้องหันมองเสียก่อน

            “นิด”

            “ว่าไงโอ๊ต”

            “มีคนมารับเหรอ”

            “อื้อ”

            วนิดายิ้มรับแล้วขยับตัวเล็กน้อยให้อคินได้เห็นสารถีของเธอ ฝ่ายอคิราห์อดจะมองคนที่น่าจะเป็นเพื่อนของวนิดาไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายนั้นผมยาว ผิวแทน ตามคำบอกของแม่หมอเป๊ะ ก่อนจะลอบกลอกตา ช่วงนี้ไม่รู้ทำไมวนิดาถึงมีหนุ่มผมยาวรายล้อมรอบตัว

            “เราคิดว่านิดกลับคนเดียวอ่ะ เลยจะให้กลับด้วย”

            “ขอบใจนะ”

            “แต่ว่าไว้ถึงแล้วไลน์หาโอ๊ตด้วยนะ”

            “ได้เลย”

            อคินส่งยิ้มให้กับสารถีของเพื่อน แล้วถอยห่างออกมา ส่วนหญิงสาวก็ก้าวเท้าขึ้นรถมาตอบคำถาม  “ใครอ่ะ”

            “เพื่อน”

            แม้จะพอเดาได้ แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากได้ยินคำตอบที่ชัดเจนแล้วเลิกคิ้วย้ำให้แน่ใจอีกรอบ นั่นทำให้เห็นวนิดาพลิกตัวมาหาพร้อมเอ่ยคำยืนยัน

            “คนนี้เฟรนโซนแน่นอน ไม่หลุด ไม่กระเด็นไปโซนอื่น” เธอตอบไปอย่างไม่กั๊ก

            “อ้อ”

            คนที่ได้คำตอบสมใจทำเป็นพยักหน้าหงึกๆ แล้วเคลื่อนรถออก มือเอื้อมไปกดเปิดเพลงฟังอย่างอารมณ์ดีด้วย

            วนิดาแค่นั่งมองคนที่กำลังยิ้ม จังหวะนั้นเธอก็ยิ้มบ้าง กระทั่งรถคันเล็กเคลื่อนไปจอดหน้าหอพัก

            “อี้...” เธอยังไม่ได้ก้าวเท้าลงจากรถ แต่พลิกตัวหันไปมองหน้าอคิราห์

            “หืม”

            คนถูกเรียกขานรับแล้วหันมอง นาทีนั้นก็เห็นตาวนิดาเป็นประกาย แต่ก็มีความประหม่าปะปนด้วยจึงทำหน้าสงสัย ก่อนจะได้คำตอบที่ทำให้ตาโต

            “ออกจากเฟรนโซนกันไหม...”

               วนิดาพูดออกไปด้วยเสียงที่ชัดเจน แต่เจ้าตัวไม่ได้อยู่ฟังคำตอบก้าวเท้าลงจากรถชิ่งหนีเข้าหอพักไปแล้ว ปล่อยให้อคิราห์นั้นอ้าปากค้างอยู่กับก้อนเนื้อในอกที่เต้นไวราวกับจะทะลุออกมา

                       

บทที่ 8

               NID : อี้

            ARIKA : ว่า

            อคิราห์พิมพ์ตอบข้อความกลับไปพร้อมกับเหลือบตามองเวลาบนหน้าจอสมาร์ตโฟน ตอนนี้หกโมงห้าสิบนาที ก่อนจะบิดปากคว่ำใส่คนที่ทำให้เกิดอาการเดดแอร์ แล้วชิ่งหนีไม่ยอมรับผิดชอบกัน หนำซ้ำเขาส่งสติกเกอร์บอกฝันดีไปก็ไม่ยอมตอบกลับมา

            NID : กินไรยัง

            ARIKA : ยัง

            อคิราห์เวลานี้ยังไม่ลุกจากเตียงเลย เมื่อคืนนอนไม่หลับ เอาแต่คิดถึงประโยคของวนิดา แล้วหัวใจก็เต้นไวขึ้นมาอีก

            NID : เดี๋ยวซื้อไปให้

            อคิราห์ยังไม่ได้ตอบกลับใดๆ เพราะเขาต้องลุกขึ้นไปอาบน้ำและอยากจะเอาคืนคนที่ไม่ยอมตอบไลน์กัน แต่แค่ก้าวเท้าลงจากเตียงก็ได้รับอีกข้อความที่ทำให้หัวใจพองคับอก ขนลุกซูไปทั้งตัว

               NID : จีบน่ะตัว

               ARIKA : วนิดา

            อคิราห์ไม่รู้ว่า ยัยตัวเล็กไปกินยาเพิ่มความกล้าบ้าบิ่นมาจากไหน และทำไมตอนนี้เขาถึงรู้สึกถูกจีบไม่พักเลย แล้วยกมือขึ้นแตะพวงแก้มที่เหมือนจะร้องฉ่าขึ้น ทว่าไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ เขากลับต้องเขินด้วยความหน้าแตก

            NID : ส่งรูปขนมจีบในถุงหิ้ว

            “ยัยบ้า...”

               คนที่คิดไปไกลถึงกับต่อว่าเสียงสะบัด ก่อนจะยกมือขึ้นทาบตรงหน้าอก

               “ทำไมใจสั่นขนาดนี้นังจี้”

               อคิราห์กลัวว่าหัวใจจะทะลุออกจากอกมาเสียจริง วนิดาน่ะวนิดามาทำให้เขาใจเต้นแรงแบบนี้ได้อย่างไรกัน

            กว่าจะพาตัวเองไปอาบน้ำได้เวลาก็ผ่านไปเกือบสิบนาที คนที่ไลน์มาหาก็เงียบไปแล้ว โดยเมื่อไปถึงบริษัทก็พบว่า วนิดายังมาไม่ถึง

            อคิราห์จึงเดินเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งในห้องทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์รอเลขาฯ คนสนิทที่วันนี้กำลังจะมาสาย

            “เรามาแล้วอี้”