LOGINก่อนซ่งตี้ชางจะหันกลับมามองภรรยา ดวงตาคมซึ่งเคยเย็นชาเพิ่งอ่อนโยนยามอยู่กับฉางเยว่ซินในช่วงห้าปี เวลานี้กลับแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อยอย่างหาได้ยากยิ่งจากนั้น กั๋วกงหนุ่มก็ก้าวเข้าไปกอดภรรยาเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะหายไป"เยว่เอ๋อ…"เสียงของเขาแหบพร่ากว่าปกติอย่างชัดเจน"ขอบใจเจ้ายิ่งนัก"เพียงคำพูดไม่กี่คำนั้นกลับทำให้ฉางเยว่ซินหลุดยิ้มออกมาบางเบา บุตรคนแรกของทั้งสองเป็นชาย นามว่า ซ่งตี้เฉิน คนที่สองก็ยังเป็นชาย นามซ่งตี้หยาง ส่วนคนที่สามก็ยังคงเป็นชายอีกเช่นกัน ยามว่า ซ่งตี้หมิงจนกระทั่งคลอดคนที่สี่ออกมาก็ยังเป็นชาย ผู้นี้มีนามว่า ซ่งฉางอี้ ซ่งเหล่าไท่เย่ถึงกับหัวเราะลั่นจวน บอกว่าสกุลซ่งคึกคักกว่าที่เคยเสียอีกด้วยกิจการมากมายของจวนซ่งกั๋วกง ไหนยังจะกิจการเครื่องหอมของฉางเยว่ซิน บุตรชายทั้งสี่คนจึงมิต้องกังวลเรื่องอนาคตแม้แต่น้อย ตั้งแต่เล็กก็มีทั้งอาจารย์สอนหนังสือ อาจารย์วรยุทธ์ รวมถึงบ่าวรับใช้คอยดูแลอย่างดีทว่าแม้ภายนอกทุกอย่างจะดูสมบูรณ์เพียงใด ซ่งตี้ชางกลับเห็นชัดที่สุด ว่าการให้กำเนิดบุตรแต่ละครั้ง ฉางเยว่ซินต้องลำบากมากเพียงใด นางแพ้ครรภ์หนักทุกครั้งช่วงแรกกินสิ่งใดก็มักอา
บทส่งท้ายหลังผ่านพ้นราตรีวาบหวามภายในคฤหาสน์พักผ่อนแห่งหยางโจว กว่าฉางเยว่ซินจะลุกขึ้นจากเตียงได้อย่างจริงจัง ก็เป็นยามเฉินของอีกสองวันถัดมาแล้วแสงแดดยามสายส่องลอดผ่านม่านโปร่งสีอ่อนเข้ามาภายในห้องนอน กลิ่นกำยานหอมละมุนยังคงอบอวลอยู่ทั่วบริเวณบนเตียงไม้จันทน์แดง ผ้าปูยับย่นยุ่งเหยิงจนแทบดูไม่ออกว่าเคยเรียบตึงเพียงใดส่วนตัวต้นเหตุ…เวลานี้กลับกำลังนั่งเอนกายอยู่ข้างเตียงอย่างอารมณ์ดีซ่งตี้ชางในชุดคลุมสีเข้มมองภรรยาที่เพิ่งตื่นด้วยแววตาอ่อนโยนปนพึงพอใจ ราวกับหมาป่าที่ในที่สุดก็ได้ครอบครองดวงจันทร์ของตนอย่างสมบูรณ์เสียที"ตื่นแล้วหรือ"น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูสดชื่นอย่างเห็นได้ชัด ต่างจากฉางเยว่ซินที่เวลานี้แม้แต่แรงจะยกมือยังแทบไม่มีหญิงสาวเพียงขยับตัวเล็กน้อยก็รู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งร่าง ราวกับกระดูกทุกส่วนถูกคนรื้อแล้วประกอบกลับใหม่อีกครั้งโดยเฉพาะเมื่อความทรงจำของเมื่อคืนก่อนจนถึงบ่ายของเมื่อวานไหลย้อนกลับมา ใบหน้าของนางก็ร้อนวูบขึ้นทันทีซ่งตี้ชางผู้นี้ เวลาปกติก็ดูเป็นบุรุษสุขุมเยือกเย็นมาก แต่พออยู่บนเตียงกลับร้ายกาจเสียจนนางแทบรับมือไม่ไหวเดิมทีฉางเยว่ซินคิดว่า หลังผ่านไป
ตี้ชางกัดกรามแน่น เสียงครางต่ำลอดลำคอ "ดีเหลือเกิน ร่องรักของเจ้าบีบข้าแน่นไปหมดแล้วเยว่เอ๋อ อาส์...ซี้ด...เสียวยิ่งนัก"เขาจับเอวบางแน่นแล้วขยับยกขึ้นกดลงอย่างแรงจนร่างนางสั่นไหวทุกครั้ง ฉางเยว่ซินร้องครางหวานแหลมสะท้าน "อ๊ะ…อ๊ะ…ตี้ชาง…พอเถอะ…ข้าไม่ไหวแล้ว!""ไม่พอจนกว่าสามีจะอิ่ม" เขาพูดพลางจับมือเล็กมาวางบนอกกว้าง แล้วจับเอวเล็กบังคับให้ภรรยาที่เริ่มรู้จักจังหวะขยับโยกไหวสะโพกกลมกลึงตามใจตน"ลองขยับสิเยว่เอ๋อ ลองดูหน่อยเด็กดี"หญิงสาวสั่นสะท้านทั้งร่างกับเสียงแหบต่ำของซ่งตี้ชาง บอกแล้วว่านางแพ้เสียงของผู้ชายคนนี้ตั้งแต่พบกันครั้งแรก นางเริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับการชักนำของตี้ชาง หญิงสาวจึงขยับเชื่องช้า สะโพกอวบส่ายไปมาอย่างไม่เป็นจังหวะ ริมฝีปากสีแดงเผยอหลุดเสียงครวญครางหวานทุกครั้งที่กลืนกินเขาจนสุดความยาว"อ๊ะ…แบบนี้ถูกต้องหรือไม่เจ้าค่ะท่านพี่" นางพึมพำเสียงสั่น หน้าแดงก่ำ คิดเสียว่ารีบตามใจเขา พอตี้ชาง ‘อิ่ม’ นางจะได้พักเสียทีตี้ชางคำรามเสียงแหบต่ำ กัดกรามแน่น สองมือบีบสะโพกนางช่วยประคอง "ใช่…แบบนั้น ดีเหลือเกินเยว่เอ๋อ ซี้ด...ทำข้าเสียวแทบขาดใจ"ไม่ใช่แค่เขาที่เสียวนางเองก็เสียวมา
ตอนพิเศษ 4 ||ผลของการรอเข้าหอสามปี!ไฉนเลยฉางเยว่ซิน จะทันได้ตั้งตัว หรือรวบรวมสติเข้าร่าง เพราะตนยังล่องลอยอยู่ในห้วงวาบหวามหลังเสร็จสมด้วยลำรักเป็นครั้งแรก ร่างแน่งน้อยที่ยังหายใจไม่มั่นคงที่ก็ถูกสามีจับพลิกจนนางอยู่ในท่าคุกเข่าลงบนเตียง แขนเรียวแทบทรุดพับกับผ้าปูผืนหนา"เดี๋ยวสิ!"หญิงสาวร้องห้ามสามีเสียงสั่น เพราะคาดไม่ถึงเขาเองก็เพิ่งถึงจุดหมายตามนาง เหตุใดลำร้อนจึงกลับมาแข็งดั่งเหล็กกล้าพร้อมใช้งานเร็วนักแต่ซ่งตี้ชางกลับไม่ฟังเหนือฟังใต้ เพราะอดโซมานานถึงจุดหมายเพียงหนึ่งครั้งจะไปอิ่มเอมได้อย่างไรพอจัดท่าทางหฉางเยว่ซินแล้วกั๋วกงหนุ่มก็รีบเข้ามาประกบแนบแน่นจากด้านหลัง"ไม่เดี๋ยวแล้วเยว่เอ๋อ สามีของเจ้าหิวมาก" เสียงทุ้มพร่าแทบข่มไม่อยู่ ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนนางสะท้านสั่นไหว สะโพกแกร่งขยับเสียดสีเข้ากับบั้นท้ายกลมกลึงอย่างจงใจ ก่อนที่ลำกายแข็งเกร็งจะจ่อเข้าหาความอบอุ่นแสนคับแน่นที่เพิ่งถูกเข้าครอบครองเมื่อครู่"พวกเรามาลองท่าใหม่กัน คืนนี้หากข้าไม่อิ่มเจ้าก็ห้ามนอน" เขากระซิบเสียงกระเส่า ฟังแล้วฉางเยว่ซินแทบร้องไห้ออกมา"พักก่อนมิได้หรือเจ้าค่ะท่าน...อ๊ะ!" เสียงหวานของนางแหล
ซ่งตี้ชางกระซิบบอกภรรยาราวกับคนใจดีใจกว้าง จนฉางเยว่ซินอยากหยิกคนขึ้นมาจริงๆ ก่อนปลายนิ้วจะกดลึกลงตรงจุดอ่อนไหวจนร่างงามสะท้านเฮือกมิอาจทำร้ายเขาได้"อ๊ะ…ตี้ชาง!"หญิงสาวหลุดเสียงครางหวานอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างทั้งร่างกระตุกเกร็ง ความร้อนวาบแผ่ซ่านไปถึงท้องน้อยจนแทบหมดเรี่ยวแรงในยามที่เขาขยับบดเบียดเสียดสีถี่ระรัวจุดกระสันซ่งตี้ชางไม่ยอมให้นางพัก เขาโน้มกายลงประกบเรียวปากของนางแน่นอีกครั้ง ริมฝีปากบดเบียด ขณะที่ปลายนิ้วรุกเร้าแรงขึ้นทุกที เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของทั้งคู่ดังในห้องนอนที่มีแสงเทียนวับแวมกับแสงจันทร์สาดส่อง หญิงสาวหลับตาแน่น เคลิบเคลิ้มจนไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกพาไปสู่ห้วงพิศวาสลึกยิ่งกว่าเดิมปลายนิ้วแข็งแรงยังคงกดรุกรานไม่หยุด จังหวะเร็วขึ้นจนเสียงหอบหายใจของฉางเยว่ซินสั่นสะท้าน"อ๊ะ…ไม่...ไม่ไหวแล้ว"นางส่ายหน้าพร้อมกำผ้าปูเตียงแน่น ร่างกายโค้งงอเหมือนธนูถูกขึงจนตึงเตรียมปล่อย ซ่งตี้ชางมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาคมเร่าร้อนและกระหายหิว ก่อนโน้มกายลงไปแทนที่ปลายนิ้ว ลมหายใจร้อนกรุ่นเป่ารดเนื้ออ่อนใต้สะดือ"งั้นก็ปล่อยให้ข้าช่วยเจ้าเถิดเยว่เอ๋อ…""อะ…ตี้ชาง อย่า…!"หญิงสามเรียกสามี
ซ่งตี้ชางโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงต่ำพร่าคล้ายอดกลั้นมานานเกินไป เขามิได้ขออนุญาต เพียงบอกให้นางรู้ ว่าคืนนี้เขาจะทำสิ่งใดระหว่างที่มือใหญ่ปลดสายผูกของเสื้อนอนตัวบางอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากร้อนก็เลื่อนลงมาจุมพิตหัวไหล่ขาวผ่องของภรรยาแผ่วเบา ฉางเยว่ซินตัวสั่นสะท้านทันที"ทะ…ท่านพี่ ใจเย็นก่อน…"หญิงสาวเอ่ยเตือนสามีเสียงพร่า แต่พอรู้ตัวอีกครั้ง เสื้อผ้าชั้นนอกชั้นในของนางก็ถูกถอดออกไปกองอยู่บนพื้นเรียบร้อยแล้ว ดวงตาหงส์เบิกกว้างอย่างตกใจ ซ่งตี้ชางในยามใจร้อน ช่างรวดเร็วจนน่ากลัวเกินไปแล้ว"สามีของเจ้ารอมาเกือบสามปี…"กั๋วกงหนุ่มหัวเราะต่ำในลำคอ ขณะสายตาคมกวาดมองเรือนร่างงดงามของภรรยาอย่างไม่คิดปิดบัง"เจ้าคิดว่าข้ายังใจเย็นไม่พออีกหรือ เยว่เอ๋อ"ถึงจะฟังคล้ายตำหนิ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู ความปรารถนาเข้มข้น มือใหญ่เลื่อนลงไปยังเชือกผูกเอว ก่อนปลดมันออกอย่างรวดเร็วแทบเป็นกระชากและ...แคว่กเสียงผ้าขาดก็ดังขึ้นจนได้ ฉางเยว่ซินถึงกับสะดุ้ง รีบคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก"ท่านพี่…เบาหน่อยเจ้าค่ะ""ไม่ไหวแล้ว เยว่เอ๋อ" ซ่งตี้ชางตอบเสียงต่ำพร่า
"เจ้าคิดว่าข้าโง่เขลาถึงเพียงนั้นหรือ ถึงจะเชื่อคำพูดเช่นนี้"ถ้อยคำนั้นกดลงกลางอกดุจหินผาหนักอึ้ง เฉินสุ่ยเยว่กำตะกร้าไม้ไผ่ในมือแน่น ปลายนิ้วซีดขาวเพราะแรงบีบ ทว่าร่างยังคงสงบนิ่ง ไม่ถอย แม้เพียงครึ่งก้าวปักหลักสู้ตายกับสามีตัวร้าย"ข้ามิได้โกหกเจ้าค่ะ หากผู้ไม่รู้ไปเก็บ ย่อมได้วัตถุดิบผิดกลิ่นขอ
"หามิได้เจ้าค่ะท่านกั๋วกง" หญิงสาว ทรุดลงคุกเข่า แล้วปฏิเสธออกไปอย่างระมัดระวัง"หากยังมีครั้งหน้า…" เสียงของเขาหยุดลงเพียงครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ"คำว่าเมตตา จะไม่มีอีกต่อไปจงจำไว้เฉินสุ่ยเยว่" คำพูดนั้นหนักแน่นจนแม้แต่อากาศยังคล้ายหยุดนิ่งเฉินสุ่ยเยว่ก้มศีรษะลงต่ำ"ทราบแล้วเจ้าค่
ตอนที่ 12 ||หรือใจของข้าจะหวั่นไหวนานแล้วเดิมที ซ่งตี้ชางเป็นบุตรชายคนโตของเจิ้งหนานโหว ซ่งเต๋อเฉิน พี่ชายแท้ ๆ ของซ่งฮองเฮา ซ่งเตียวเซียง เขาย่อมมีฐานะเป็นเจิ้งหนานโหวซื่อจื่อ และควรสนิทสนมกับองค์ชายสาม จ้าวหยางไท่ ผู้เป็นญาติผู้น้อง ทว่ากลับกลายเป็นว่า เขาสนิทสนมกับองค์ชายใหญ่ จ้าวหยางเจี๋ยเสียม
ตอนที่ 6||เจ้าตัวอันธพาลใหญ่เอ๊ยวันคืนเคลื่อนผ่านไปตามครรลองอย่างเงียบงัน จากต้นเดือนสามสู่เดือนหกและเดือนเก้าโดยไม่ทันให้ผู้ใดตั้งตัว ฤดูกาลผลัดเปลี่ยนดุจสายน้ำไหลริน แดดอ่อนยามเหม่าทอดยาว เหนือทุ่งนาสีเขียวเป็นระลอก สายลมต้นฤดูร้อนพัดเอากลิ่นดินชื้นหลังฝนกลางฤดู ลอยอ้อยอิ่งปะปนกับกลิ่นใบหญ้า สดใ







