ตอนที่ 1 ภรรยาตัวดี สามีตัวร้าย 1

ทุกครั้ง หลังเพลิงเร่าร้อนท่ามกลางพายุอารมณ์สงบลง บุรุษร่างเปลือยเปล่าเจ้าของกายแกร่งทุกสัดส่วนมักจะนอนมองขื่อคานอย่างเงียบงัน

บนดวงหน้าหล่อเหลาคมคายแต่เผยความเยือกเย็นมีดวงตาลุ่มลึกที่ยังคงเย็นชาและเคร่งขรึมมิคลาย

ข้างกายกันยังคงเป็นเจ้าของกลิ่นหอมหวนเย้ายวนชวนปรารถนา เรือนร่างอันงดงามเช่นนี้ ไม่ว่ามองอย่างไรก็อรชรอ้อนแอ้นบอบบางน่าทะนุถนอมอย่างยิ่ง

ทว่าเฟิงอี้กลับไม่เคยคิดถนอมนาง

เขาไม่จำเป็นต้องถนอมบุปผาเคลือบพิษ นั่นคือเหตุผลของการเอาแต่ใจกับภรรยาของตน

ลู่เหมยเป็นสตรีที่ไม่ควรอ่อนโยนออมมือแม้แต่น้อย เดิมทีเขาควรได้แต่งงานกับพี่สาวนางที่น่ารักอ่อนหวาน เรียบร้อยเชื่อฟัง ไม่ใช่น้องสาวเช่นนางที่มีนิสัยแข็งกร้าวดื้อรั้น ชอบคุกคามตามตื้อให้บุรุษยอมจำนน

สตรีที่ยุยงผลักดันให้ว่าที่เจ้าสาวตัวจริงของเขา              หนีตามบุรุษอื่นไปก่อนถึงกำหนดวันแต่งงานเพียงไม่กี่วัน เพื่อที่ตัวเองจะได้เข้าพิธีมงคลแทนที่อย่างรวบรัดเร่งด่วน ย่อมไม่มีความดีให้ตระหนักถึงการกระทำอันอ่อนโยนนำพา

เฟิงอี้ถอนหายใจเอือมระอา  

ความรู้สึกพ่ายแพ้และถูกหยามเกียรติบุรุษตีตื้นขึ้นมาจนฉายฉานความดุดันทางแววตา

สตรีผู้นี้ นางเจ้าเล่ห์กับพี่สาวไม่พอ ยังมารยาสาไถย เข้าหามารดาของเขาจนได้ครองอำนาจหลังเรือน!

ขณะคิดอย่างโมโห ลมเย็นแทบกรีดผิวเนื้อก็พัดวูบผ่านช่องลมเหนือบานหน้าต่างเข้ามา

ดวงตาคมปรายมองอย่างเย็นชาแกมเหนื่อยหน่าย มือเรียวยาวสะบัดผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเนียนนุ่มอิ่มน้ำที่มีร่องรอยฝากรักไว้จนมิด

เขาไม่คิดมองอีกจึงลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินไปใส่เสื้อผ้าลวกๆ เดินกลับมายืนมองหน้าภรรยาอย่างหงุดหงิด จับมุมผ้าห่มอีกนิด หากปล่อยให้นางนอนหนาวคงป่วยหนัก เขาไม่อยากนอนร่วมเตียงกับสตรีหน้าซีดเซียวแต่ตัวร้อน สภาพเหมือนศพถูกแช่แข็งก่อนนำมาเผาไฟ

เฟิงอี้พาร่างสูงใหญ่แฝงความน่าเกรงขามตามธรรมชาติโดยมิได้ปั้นแต่งออกจากเรือนไปอย่างไม่เหลียวหลังตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ความรู้สึกติดค้างว่าพ่ายแพ้ราบคาบให้แก่สตรีบนเตียงยังตามติดหลอกหลอนไม่สร่าง ส่งผลให้ทุกฝีเท้าที่ก้าวหนักๆ ไปตามทางค่อนข้างเร่งรีบเฉกทุกครา

ทุกวัน ภรรยาไม่เคยได้เห็นหน้าสามียามตื่นลืมตา

ลู่เหมยนอนมองขื่อคานอย่างเหม่อลอย สัมผัสริ้วรอยฝากรักบนหน้าอกอวบอิ่มที่ถูกสามีดูดเม้มฟอนเฟ้นจนทั่วอย่างบ้าคลั่งทุกครั้ง

นางลูบมันอย่างอ้อยอิ่งเชื่องช้าเมื่อนึกถึงเขา                 ยามกลางวันสามีของนางผู้นั้นปั้นปึ่งเย็นชามิชายตามองนาง  ทว่ายามกลางคืนกลับไม่ละสายตาไปที่ใด ทั้งยังร้อนแรงดุจเปลวไฟ แข็งกร้าวดุดันจนนางแทบขาดใจ

ลู่เหมยรู้สึกน้อยใจสิ้นดีที่สามีอย่างเฟิงอี้ไม่เคยรักถนอม เขายังคงโกรธและระบายโทสะใส่นางทุกค่ำคืน

การเฝ้ารักบุรุษผู้หนึ่งตั้งแต่เด็กผิดนักหรือไร                พี่สาวนางหนีตามชายอื่นไปเพื่ออนาคตที่ดีกว่า ผิดตรงไหน

สกุลลู่สกุลเฟิงมีสัญญาหมั้นหมายไม่ระบุตัวตน          นางที่ชอบเขาอยู่แล้วจึงเข้ายึดครองตำแหน่งภรรยา

มีใครทำผิดพลาดเพราะพลั้งเผลอที่ใดกัน?

ลู่เหมยนอนครุ่นคิดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจจนเริ่มโมโห              

ลู่เมิ่ง พี่สาวของนางบังเอิญพบบุรุษบาดเจ็บที่ริมธารและได้ช่วยเหลือเจือจุนจนผูกพันนานนับเดือน

จากนั้น พวกเขาก็หลงรักกันและกัน

แน่นอนนางย่อมสนับสนุนส่งเสริม เพราะรู้ดีว่าเฟิงอี้หมายตาลู่เมิ่งเอาไว้ ซึ่งนั่นคือเรื่องผิด

นางต่างหากที่ชอบเขา ไม่ใช่ลู่เมิ่ง!

พอฐานะที่แท้จริงของบุรุษผู้นั้นเปิดเผยว่าเป็นถึงคุณชายตระกูลใหญ่จากต่างเมือง และเขาต้องกลับไป      ยังออกปากสัญญาว่าจะส่งคนมาเจรจาสู่ขอพี่สาวทันที่ไปถึง

ทว่าด้วยฤกษ์มงคลที่ถูกกำหนดกับสกุลเฟิงไว้แล้ว                 การเดินทางไปกลับของเขาย่อมไม่ทันกาล ลู่เมิ่งจึงตัดสินใจติดตามไปตามคำชักชวนของเขา

เมื่อถูกท่านพ่อท่านแม่คัดค้าน นางจึงช่วยเหลือให้พวกเขาหนีไปด้วยกันจนสำเร็จ แลกกับคำมั่นว่าลู่เมิ่งจะได้เป็นภรรยาเอกเท่านั้น

ส่วนตัวเองก็ได้แต่งงานเข้าสกุลเฟิงตามประสงค์ในสัญญาหมั้นหมาย

ทุกฝ่ายได้ประโยชน์ตามสมควร

ลู่เมิ่งได้อยู่กับบุรุษอันเป็นที่รัก

เฟิงอี้ไม่ต้องทนหมายมาดในตัวสตรีที่ไม่เห็นค่า

นางรักเฟิงอี้อย่างปักใจแน่วแน่และมั่นคงถึงเพียงนี้ ย่อมต้องมีสักวันที่นางจะทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งตรึงใจแน่นอน

แล้วนางผิดหรือไรที่วาดหวังและตั้งมั่นทำมันลงไป