ขอโทษทีข้าผู้นี้คือบุตรสาวของตัวร้าย!

บทนำ

ความลับของมารดา?

เด็กสาวตัวน้อยวัยเจ็ดขวบวิ่งเล่นในลานบ้านไปมา เมื่อยามรู้สึกเหน็ดเหนื่อยจึงวิ่งกลับเข้ามาในเรือนพักเพื่อจะนอนสักงีบ แต่ยังไม่ทันจะถึงห้องก็ได้ยินเสียงมารดานั่งพึมพำคนเดียวอยู่ในห้อง นางเลยแง้มประตูเพื่อจะดูว่ามารดาเป็นอะไร

“ตอนนี้ข้าไม่ตายแล้วยังสยบตัวร้ายอยู่ในกำมืออีกต่างหาก แถมยังมีบุตรที่น่ารัก ทำไมเขายังอยากได้บัลลังก์ตามเนื้อหาเดิมอีกล่ะ...” สตรีที่เกล้าผมทรงหญิงออกเรือนนั่งพึมพำอยู่หน้ากระจกไม่หยุด “ไม่ถูก ก็ท่านเซียนที่ข้าเคยเจอบอกเองว่าเนื้อหาจะไม่เป็นไปตามที่เขียนไว้ แต่ทำไมหวงหลงยังอยากก่อกบฏอีก?”

‘ซ่งเมยเมย’ ขยับกายเข้าไปใกล้มารดามากขึ้น แล้วกระตุกแขนเสื้อนางให้คืนสติ

“ท่านแม่เจ้าคะ”

‘หมินฉู่ฉู่’ สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมาเห็นแววตาสุกใสของเด็กน้อยที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบุตรของนางและ ‘ซ่งหวงหลง’

“เสี่ยวเมยเมย ไปวิ่งเล่นเหนื่อยแล้วหรือ” นางถามบุตรสาวก่อนจะอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนตัก

ซ่งเมยเมยพยักหน้ารับแล้วตัดสินใจเอ่ยถามมารดาในที่สุด “ท่านแม่...ที่พูดเมื่อครู่หมายถึงสิ่งใดเจ้าคะ?”

หมินฉู่ฉู่ชะงักอยู่ครู่หนึ่ง นางรู้ดีว่าบุตรสาวของนางกับเขานั้นฉลาดเป็นกรด หากจะสร้างเรื่องโกหกนางคงคับข้องใจทั้งยังต้องสงสัยกว่าเดิมจนเรื่องนี้ถึงหูสามีนางเป็นแน่

“หากแม่บอกลูก ลูกสัญญานะว่าจะไม่บอกพ่อของลูก”

ซ่งเมยเมยพยักหน้ารัวๆ ยิ่งกว่าเดิม นางใจเต้นแรงมากเพราะมารดาจะบอกความลับที่แม้แต่บิดาก็ไม่รู้!

“ความจริง...โลกที่เราอยู่กันตอนนี้ แม่เคยออกแบบทั้งเรื่องราว ทั้งสถานที่ ทั้งผู้คน รวมไปถึงพ่อของลูก...”

ซ่งเมยเมยอ้าปากค้างกว้างจนเกือบเห็นลิ้นไก่ นี่มันยิ่งกว่านิทานในโรงน้ำชาที่นางเคยได้ฟังมาอีกไม่ใช่หรือ

“รวมทั้งข้าด้วยหรือเจ้าคะ ท่านแม่ ท่านคือเทพเซียนหรือเจ้าคะ”

หมินฉู่ฉู่ส่ายหน้ากลัดกลุ้ม “อย่าคิดเช่นนั้น ลูกไม่ได้อยู่ในเนื้อเรื่องที่แม่ออกแบบ ลูกคือคนสำคัญที่พ่อกับแม่ตั้งใจสร้างขึ้น และลูกก็คือดวงใจของพวกเราทั้งคู่นะเมยเมย”

เด็กน้อยได้ฟังก็อบอุ่นใจ แต่นึกถึงคำพูดกลุ้มใจของมารดาเมื่อครู่จึงถามออกไปอีกครั้ง “แล้วท่านออกแบบให้ท่านพ่อไปชิงบัลลังก์กับท่านปู่ฮ่องเต้หรือเจ้าคะ” ในเมื่อมีพ่อบุญธรรมเป็นถึงรัชทายาท จะพูดว่าท่านปู่นำหน้าคงไม่ผิดกระมัง

“เรื่องนี้แม่จะเล่าให้ลูกฟังแค่รอบเดียวเท่านั้น แล้วเก็บเป็นความลับไว้เข้าใจหรือไม่”

ซ่งเมยเมยพยักหน้าและพร้อมรับฟังอย่างตั้งใจ

หมินฉู่ฉู่ตัดสินใจเล่าเรื่องนิยายของนางทั้งหมด ตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนจบ ถือเป็นการได้ระบายสิ่งที่ค้างคาใจนางด้วย “เดิมทีคนที่เป็นฮ่องเต้ยามนี้จะต้องเป็นพ่อบุญธรรมของเจ้า แต่โลกนี้ผู้คนไม่ได้เป็นไปดังที่แม่ออกแบบ ท่านพ่อของลูกเป็นคนที่ใส่ใจผู้อื่นไม่เหมือนในเรื่องของแม่ แต่เมื่อเช้าแม่ได้ยินพ่อของลูกคุยกับเหลียนปู้ว่าเตรียมกำลังให้พร้อม จะได้บุกยึดทีเดียว”

“ท่านแม่ เรารีบไปห้ามท่านพ่อเถิดเจ้าค่ะ! อาจจะเป็นอย่างที่ท่านคิดเพราะยามนี้ท่านพ่อยังไม่กลับมาเลย”

เด็กน้อยดึงมือมารดาออกจากเรือน ลืมความตั้งใจที่จะล้มตัวนอนไปสิ้น หมินฉู่ฉู่มองบุตรสาวที่ทำสีหน้าเหมือนสามีนางไม่มีผิดยามร้อนใจก็แอบอมยิ้มขึ้นมา แต่พอคิดถึงเรื่องที่สามีตัวร้ายนางจะทำก็รีบหุบยิ้มลงทันที แล้วแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งเครียดแทน

“ท่านแม่ นั่นท่านพ่อนี่!”

ซ่งเมยเมยชี้ไปยังหน้าจวนที่ซ่งโหวกำลังลงจากรถม้าพอดิบพอดี ยามเห็นบุตรสาวและภรรยาเดินมาก็ยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ

“ฉู่ฉู่ เมยเมย มานี่สิ” เขากางแขนออกเป็นเชิงให้ทั้งคู่สวมกอด

“หวงหลง...ท่าน วันนี้ท่านเหนื่อยหรือไม่” แม้ใจจะเต้นระส่ำแต่หมินฉู่ฉู่ก็ก้าวขาเข้าไปสู่อ้อมอกกว้างเช่นเดิม พร้อมกับกระชับเขากอดรัดแน่นขึ้นหลายเท่า

“ท่านพ่ออุ้มเมยเมยด้วย”

ซ่งหวงหลงยิ้มให้ทั้งคู่ มือข้างหนึ่งก็อุ้มบุตรสาวขึ้นมานั่งบนบ่าหนา “ไม่เหนื่อยหรอก แค่นำขบวนบุกยึดพวกค้าสัตว์ในป่าแค่นี้เอง เสียอย่างเดียวที่กลับช้ากว่าเดิมเท่านั้น”

ทั้งหมินฉู่ฉู่ทั้งซ่งเมยเมยพอได้ยินก็หลุบตาลง แล้วหันมายิ้มเจื่อนๆ ให้กันแทน

ผิดไปแล้ว คิดผิดไปแล้วจริงๆ

แถมหมินฉู่ฉู่ยังขาดทุนหลายเท่า เพราะบุตรสาวดันรู้ความลับที่ว่า โลกนี้คือโลกของนิยายไปแล้ว!

ซ่งเมยเมยยิ้มให้มารดาเป็นนัย

‘ท่านแม่มิต้องห่วง ข้าซ่งเมยเมยไม่บอกผู้ใดหรอกเจ้าค่ะ ว่าข้าผู้นี้คือบุตรสาวของตัวร้ายกาจในนิยายเช่นพวกท่าน!’