ตอนที่ 6 สามีผู้มุทะลุดุดัน 1

เรือนเร้นจันทร์เหล่าสหายนัดพบกันเพื่อร่ำสำราญเฉกทุกครา

ทว่าวันนี้เจ้าของเรือนกลับไม่สำราญเท่าที่ควร

ดวงตาของเฟิงอี้เต็มไปด้วยเพลิงโทสะโหมกระหน่ำ ยิ่งคิดก็ยิ่งเคือง ฮึดฮัดขัดใจจนต้องระบายความโกรธเกรี้ยวออกมาด้วยการตบโต๊ะดังปัง

“นางคิดว่าตัวเองสูงส่งปานใด ยิ่งใหญ่มาจากไหน บอกให้ข้าแต่งด้วยข้าก็ต้องแต่ง ปล่อยให้ข้านอนคนเดียว ข้าก็ต้องนอนคนเดียว สตรีน่าชังผู้นี้คิดว่าข้าเฟิงอี้รังแกง่ายถึงเพียงนั้นเชียวรึ”

โม่โฉวเกรงโต๊ะไม้สลักล้ำค่าจะหักหากยังปล่อยให้สหายระบายโทสะจึงรีบเอ่ยปลอบ “เจ้าใจเย็นก่อนเถอะ ภรรยาเจ้าขออนุญาตมารดาเจ้าแล้วนี่นา”

“ไร้เหตุผลสิ้นดี ข้าเป็นสามี นางควรมาแจ้งข้าก่อน ส่วนเรื่องขออนุญาตมารดาควรเป็นข้าที่ออกหน้าให้”                

ยิ่งพูดยิ่งอึดอัดคับข้องใจ เฟิงอี้สีหน้าฉุนเฉียวขุ่นขึ้ง แววตาเยือกเย็นสาดประกายดึงดันแฝงความถือดีอันดื้อรั้น “สตรีออกเรือนกลายเป็นคนของสามี นางจะกลับบ้านเดิมแล้วค้างแรมนานเป็นเดือนได้อย่างไร”

นึกถึงเตียงเคยอุ่นบัดนี้เย็นเยียบไร้เนื้อนุ่มให้กกกอด ชายหนุ่มให้รู้สึกสะท้านเยือกในอกอย่างไร้เหตุผล

คนอุตส่าห์ให้เป็นหนึ่งเดียวที่ได้รับสิทธิ์อันชอบธรรม แล้วดูนางทำ! เห็นเขาเป็นหัวหลักหัวตอใช่หรือไม่?

อู๋หยุนผู้นิยมชมชอบเป็นหยาดฝนโปรยทั่วฟ้า เมตตาต่อสตรีทั่วหล้า ไม่ปฏิเสธผู้เข้าหาแม้แต่นางเดียวเอ่ยขึ้นว่า “หากเจ้าเกรงว่าราตรีอันงดงามต้องทนนอนหนาวเดียวดาย มิสู้รับอนุมากเสน่ห์ปรนนิบัติสักคนสองคน ข้ารู้จักสตรีที่สะคราญโฉมกว่าลู่เหมยหลายนางเชียวนะ สนใจหรือไม่?”

เพลิงพิโรธนัยน์ตายิ่งลุกโชน เฟิงอี้ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ยกเท้าถีบอู๋หยุนจนตกน้ำดังตู้ม ลำบากเหวินป๋อต้องกระโดดตามลงไปช่วย คราวนี้โม่โฉวไม่ตกใจอีกแล้ว เพียงโยนคันเบ็ดไปอย่างไม่ไยดี ปลาย่างอันใดลืมไปได้เลย

ตงหมิงยังคงนั่งเดินหมากคนเดียวตามความชอบ เขามองเฟิงอี้นิ่งๆ ปากเอ่ยว่า “เจ้าจะให้ลู่เหมยแจ้งอย่างไร ในเมื่อไม่เคยอยู่เรือน”

เฟิงอี้แบกอารมณ์ขุ่นข้องมานั่งลงตรงโต๊ะเดินหมาก “นางย่อมรู้ว่าข้าอยู่ที่ใด ขนาดหอนางโลมนางยังกล้าเข้า ไฉนไม่มาหาข้าที่เรือนเร้นจันทร์เล่า”

เอาแต่ใจเป็นที่สุด! เหล่าสหายส่ายหน้ากลอกตา

โม่โฉวช่วยหาทางออก “เช่นนั้นมิสู้เจ้าไปตามนาง”

“เหลวไหล! ข้าหรือเป็นฝ่ายไปตามนางกลับเรือน ศักดิ์ศรีคงไม่เหลือให้เอ่ยถึงแล้วกระมัง”

เฟิงอี้ตบโต๊ะดังปังจนหมากที่ตงหมิงวางไว้กระเด็น

บุรุษตัวโตยามสงบนิ่งขรึม ยามโกรธสบถเสียงดัง พละกำลังหรือก็ยังมีมาก โต๊ะที่น่าสงสารพลันหักกระจาย เหล่าสหายได้แต่ช่วยกันขบคิดหาทางออกให้บุรุษปากหนักที่หลงรักภรรยาตนจนมิอาจนอนคนเดียวแต่ไม่เคยรู้ตัวสักทีอย่างเร่งด่วน

จังหวะนั้นบ่าวชายคนหนึ่งพลันกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามา “เรียนนายน้อย มีแม่นางคนหนึ่งมาขอพบขอรับ”

เฟิงอี้ขมวดคิ้ว “ใคร?”

บ่าวชายรีบตอบ “บ่าวไม่ทราบขอรับ แต่ว่านาง...งดงามมาก”

อู๋หยุนที่เนื้อตัวยังไม่ทันแห้งโบกมือแรงๆ “รีบเชิญ”

เฟิงอี้ทำท่าจะถีบอีกรอบแต่อู๋หยุนม้วนตัวหลบทัน

ไม่นาน สาวงามก็ถูกเชิญเข้ามาถึงศาลาริมน้ำ                  นางผู้นี้สะคราญโฉมจริงดังที่บ่าวชายว่ามาทุกประการ             กลิ่นกายหอมหวาน เนื้อตัวแลดูนุ่มนิ่มตั้งแต่ยังไม่ทันสัมผัส ยิ่งมองยิ่งน่าหมายปองอย่างยิ่ง

บุรุษในศาลาถึงขั้นมองเหม่อ

นางมีท่วงทีนุ่มนวลดุจสายน้ำ ผิวขาวผุดผาดบาดตา ใบหน้างดงามละมุนละไม ดวงตากลมโตดุจกวางน้อยคู่นั้นมองอย่างไรก็น่าทะนุถนอมชวนให้ผู้มองอยากครอบครองและปกป้องตลอดไป พวกบุรุษอาจยอมเป็นทาสนางชั่วชีวิตโดยไม่คิดไตร่ตรอง ขอเพียงนางส่งยิ้มให้

ทว่ายามนี้นางกลับมีสีหน้าร้อนรนมิรู้มีเรื่องอันใด

“เจ้าเป็นใคร?” มีเพียงเฟิงอี้ที่ไม่มองสตรีตรงหน้าด้วยดวงตาฉ่ำปรือเฉกสหาย เขาถามเสียงขรึมแกมข่มขู่อย่างรำคาญ “มีธุระอันใดกับข้าก็รีบพูดมาแล้วไสหัวไป!”

ทุกคนสะดุ้ง ทว่าสตรีผู้มาเยือนกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง

หญิงสาวยอบกายทักทายอย่างอ่อนหวาน “ข้ามีนามว่าฉีหลิน อยากแจ้งข่าวหนึ่งให้คุณชายเฟิงรับรู้เจ้าค่ะ”

“ว่ามา!”

เฟิงอี้โบกมืออนุญาตอย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้าคมคายฉายแววดุดันน่ายำเกรง จนฉีหลินต้องสูดลมหายใจเฮือก