ทะลุมิติคราวนี้นางร้ายขอทำสวน

ทะลุมิติคราวนี้นางร้ายขอทำสวน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-09-19
โดย:  ชวี่เหว่ยจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
9.8
12 การให้คะแนน. 12 ความคิดเห็น
106บท
13.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เสวี่ยหนิงทะลุมิติมาอยู่ในนิยายแถมเป็นนางร้ายที่สามีไม่รัก แบบนี้ก็ต้องหย่าสิเจ้าคะ รออะไรอยู่! แล้วไปปลูกผักทำสวนให้ฉ่ำปอด นางจะอยู่แบบสวยๆรวยๆเชิดๆ ว่าแต่นางไปจ้างพ่อหนุ่มจอมซึนคนนี้มาตอนไหนไม่ทราบ!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ชีวิตใหม่ของเสวี่ยหนิง ตอนต้น

Slap!

Isang umaalingawngaw na sampal ang tumama sa mukha ni Catherine Jones.

“Binigo mo nanaman ako. Nahirapan ‘yung kapatid mo ng 20 taon at heto ka nagpaplano kung paano agawin ang lalaki sa kanya. Nakakahiya ka!”

Hawak-hawak ang parte ng mukha niyang mahapdi, hindi makapaniwalang tinignan ni Catherine ang kanyang ina. “Mom, boyfriend ko si Ethan. Bakit wala kayo sa tamang katwiran?”

Kakauwi lang ni Catherine galing business trip para makita ang matagal na nawawala niyang ate, si Rebecca Jones, na nakaupo kasama ng boyfriend niyang si Ethan Lowe, sa couch. Ang ate niyang kababalik lang nito ay hawak ang braso ni Ethan at mukhang intimate kasama siya.

Nakahiwalay sa kabilang gilid ng couch ang mga magulang ni Rebecca at Ethan na masayang nagkukwentuhan.

Sa katunayan, si Ethan ang childhood sweetheart ni Catherine!

Hindi na niya natiis na tanungin si Rebecca. Ngunit, natapos ito nang sampalin siya ng nanay niya sa mukha doon mismo!

“Mom, huwag mo namang sampalin si Cathy.” Nang may takot na tingin, sabi ni Rebecca, “Kasalanan ko. Hindi na dapat ako bumalik…”

Agad na hinawakan ni Ethan ang balikat nito. “Hindi, Rebecca. Kasalanan ko dahil lagi kong tinuturing na kapatid si Catherine, kaya siguro nabigyan ni Catherine ng ibang kahulugan ang nararamdaman ko para sa kanya.”

May kung anong parang sumabog sa utak ni Catherine. Sobrang sakit na hindi na siya halos makahinga.

Kapatid?

Bakit siya lihim na nangako ng kinabukasan ng magkasama kung kapatid lang ang turing nito sa kanya?

Bakit niya ito yayakapin ng mahigpit kung kapatid lang ang turing nito sa kanya?

“Manahimik ka!” Hinid na kayang tiisin ang mga salitang iyon at nandidiri siya rito.

“Ikaw ang dapat manahimik. Ganito ka ba dapat makipagusap sa ate mo?" nagtatampong tanong ni Mrs. Jones. “Hindi mo ba kayang magparaya para kay Rebecca, lalo na’t marami siyang pinagdaanan ng 20 na taon ng hirap?”

Gulat, nakauwang ng kaunti ang panga ni Catherine.

Siguro naman ay mayroong hangganan ang pagpaparaya. Bakit niya isusuko ang pagmamahal niya? Hindi naman siya santo.

Sa puntong iyon, tumayo si Mr. Jones at malungkot na sinabi sa kanyang, “Tapos ka na? Hindi ka naman gusto ni Ethan. Kailangan naming pagusapan ang engagement party ni Rebecca ngayon. Umalis ka na. Masakit ka sa mata.”

Nanginig si Catherine at tinignan si Ethan na nagbago ng pakikitungo sa kanya. Saka niya tinignan si Rebecca na nakahawak sa kanya.

Bigla siyang nakaramdam ng pangungutya sa kanya.

Ang mga taong ito ay pinapahalagahan niya simula noon pero ngayon kinakampihan nila si Rebecca.

Bumagsak ang mga luha sa kanyang mukha.

Pagkatapos niyang punasan ang mga luha, tumalikod si Catherine at umalis bitbit ang suitcase niya nang hindi lumilingon pabalik.

Kaagad niyang pinatakbo ang Maserati pagkasakay niya.

Nang hindi alam kung saan pupunta, huminto siya at tinawagan ang kanyang best friend, Freya Lynch.

“Tara inom tayo.”

Paos ang boses niya dahil sa paghikbi niya. Pumayag naman kaagad si Freya. “Sige. Punta na ‘ko diyan.”

Nang makarating si Freya sa S1897 pub, nakaubos na si Catherine ng isang bote ng red wine mag-isa.

“Sakto dating mo. Tara inom tayo. Marami akong inorder. Hindi ka pwedeng umuwi nang ‘di natin nauubos ‘yon.”

Hinagis ni Catherine ang bote ng beer kay Freya.

“Anong meron?” Bihira lang makita ni Freya na ganito si Catherine. Malugod naman niyang dinamayan si Catherine. “Nasaan si Ethan? Hindi ka niya pinapansin?”

Nang mabanggit ang pangalan ni Ethan, nakaramdam si Catherine ng saksak ng kutsilyo sa kanyang puso.

“Iniwan niya ko at mgiging engaged na siya kay Rebecca.”

Napaawang ang bibig ni Freya. “Anong kalokohan ‘toi?”

Mabilisang kwinento ni Catherine ang nangyari noong gabing iyon.

Hindi makapaniwala si Freya. Si Ethan at Cahterine ay childhood sweethearts na bumbuo ng relasyong pang romantiko simula noong high school.

Pero nitong mga nakataang tao si Catherine ay nag-aral na ibang bansa habang si Ethan ay abala sa trabaho. Ito ang dahilan kung bakit hindi pa sila engaged.

Parehas ng mga magulang nila ay hindi tutol dito. Binigay din nila ang kanilang basbas sa dalawa.

Lahat ng nasa entertainment industry ay alam na sa kasal ang pagbasak ng dalawa.

Ngayon, ito palang si Ethan ay nobya na si Rebecca, na magpapamukha kay Catherine na siya ay katawa-tawa.

“Imposible. Parehas kayo ni Rebecca na importante sa mga magulang niyo. Nababaliw na ba nanay at tatay mo?”

Napahawak si Catherine sa wine bottle. “Siguro pakiramdam nila na sobrang nahirapan si Rebecca kung saan siya galing. Ngayong bumalik na siya, gusto nilang ibigay ang lahat ng makakaya nila.”

Hindi pa rin makapaniwala si Freya. “Pero anak ka rin nila!”

Pinilit ni Catherine na ngumiti.

“Hah. Ngayong nakabalik na si Rebecca, kay Rebecca lang sila may paki.”

“Simula pagkabata, sila ang may gusto na makasal ako kay Ethan. Ngayong sineseryoso ko ang bagay na iyon, tinatawag nila akong isip bata.”

“Isa pa, pinangakuan ako ng walang hanggang ni Ethan pero ganon-ganon lang nagbago ang isip niya. Kinamumuhian ko siya…”

Sa bandang dulo ng kanyang sinabi, nagsimulang mabulunan si Catherine. Habang hawak ang bote, uminom siya ng ilang lagok ng wine at nalasahan ang luha niya sa kanyang bibig. Sa puntong iyon, nakaramdam siya ng hilo.

“Huwag ka masyadong uminom. Mahina ang tiyan mo. Hindi magiging kumportable ang pakiramdam mo kung uminom ka ng marami.”

Kinuha ni Freya ang boteng hawak ni Catherine para ilihis ang atensyon nito. Pagkatapos n’un, luminga-linga siya paligid ng pub.

Hindi niya inasahang may makitang pamilyar na tao.

“Hoy, tignan mo ‘yun!”

Marahang tinulak ni Freya si Catherin at tinuro ang lalaking nakaupo sa dulo.

Kahit na medyo madilim sa dulong iyon, madyo kita pa rin ang lalaki. Nakasuot siya ng suit na hindi angkop sa okasyon.

Nakapikit ang mata ng lalaki at nakasandal sa couch, binibigyan siya ng makinang na aura. Tuwing tumatapat sa kanya ang rotating spotlight, mukha siyang kaakit-akit na mukhang perpekto ang side profile nito na nakikita sa mga comic book.

Pagtapos tingnan, iniwas ni Catherine ang tingin nito sa kanya. “Kahit gaano siya kagwapo, wala ako sa mood para matuwa sa kahit anong maganda sa mata.”

“Ang gusto kong sabihin sa’yo ay ang lalaking ‘yun ay uncle ni Ethan.”

Saglit na nagulat si Catherine. “Sigurado ka?”

Nabanggit ni Ethan na meron siyang misteryosong uncle. Ngunit, ang uncle niya ay namamahala ng kumpanya sa ibang bansa kaya hindi niya ito kailanman nakita.

Ilang araw ang nakalipas, narinig niyang bumalik na ang uncle nito.

“Oo, siguradong-sigurado ako. Sinabihan ako ng kapatid kong pupunta kami sa cocktail party nung isang araw. Ang narinig ko hindi pa siya katandaan at matalino siya. Kahit si Zachary ay kinakaawaan niya.”

Si Zachary Lowe ay tatay ni Ethan.

Nagningning ang mata ni Catherine. May ideyang siyang biglang naisip.

“Kung ganoon… Ano sa tingin mo ang mangyayari kung papakasalan ko ang tito niya?”

“Pff…” Gulat, nabuga ni Freya ang wine na nasa bibig niya. “Ano ulit?”

Sinadyang tignan ni Catherine ang matangkad at gwapong pigura. “Dahil hindi na ako magiging daughter-in-law ng pamilyang Lowe, e ‘di magiging tita na lang ako ni Ethan para makaramdam ang walang hiyang couple nang pandidiri ang dalawa.”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

Pat M.
Pat M.
สนุก อ่านเพลิน ไม่เครียดดีค่ะ
2026-01-15 22:41:43
1
0
Triple Great
Triple Great
เนื้อเรื่องสนุกปนฮา อยากให้มีเรื่องแยกของแม่กับพ่อของนางเอก นักฆ่าสาวกับบัณฑิตหนุ่ม
2025-12-16 11:54:59
2
0
P JR
P JR
อ่านไปขำไป เอ็นดูไปหมด
2025-11-05 01:03:59
3
1
ชวี่เหว่ย
ชวี่เหว่ย
สวัสดีรี้ดที่รักทุกท่าน ฝากนิยายใหม่ของไรท์ ชื่อเรื่อง “เพียงนางที่ข้าจะรัก” ด้วยนะคะ นางเอกเก่งน่ารักน่าเอ็นดู พระเอกซึนมึนสุดๆแถมหื่นด้วย คลั่งรักเกินเบอร์ มีน้องแมวตัวฟูมาช่วยป่วน สนุกเหมือนเดิมค่า ฝากติดตามดวยนะคะทุกคน ...️...️...️...️...️
2025-10-10 21:28:13
4
0
Krujaew Naka
Krujaew Naka
เนื้อเรื่องน่าติดตาม สนุก ชอบค่ะ
2025-09-28 22:00:22
3
1
106
บทที่ 1 ชีวิตใหม่ของเสวี่ยหนิง ตอนต้น
บทที่ 1 ชีวิตใหม่ของเสวี่ยหนิง ตอนต้น เสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนสติสัมปชัญญะจะดับวูบลง คือเสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท เปลวเพลิงพวยพุ่งโหมกระหน่ำ เสียงกรีดร้องระงมด้วยความหวาดกลัวของประชาชนในหมู่บ้าน ซึ่งเธอและกองพลที่ยี่สิบเก้าถูกส่งมาประจำการ ในภารกิจต่อต้านกลุ่มผู้ก่อการร้าย เสวี่ยหนิง ถูกยิงเข้าที่ด้านหลัง ตรงตำแหน่งหัวใจพอดี ในขณะวิ่งเอาตัวไปบังเด็กหญิงอายุราวห้าขวบที่พลัดหลงกับมารดา หญิงสาวเสียชีวิตทันที ในมือยังคงถือนิยายรักแนวจีนโบราณเอาไว้… เสวี่ยหนิงราวกับตกอยู่ในห้วงฝันอันแปลกประหลาด รอบกายห้อมล้อมไปด้วยหมอกสีขาว เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย ในฉับพลันบังเกิดแสงสว่างเจิดจ้า สาดส่องมาที่เธอจนต้องหลับตาหนี ตามมาด้วยแรงกระชากหนักหน่วง ราวถูกดึงให้ร่วงลงจากที่สูง… เฮือกกกก!!! หญิงสาวสะดุ้งตื่นจากความฝัน เหงื่อเม็ดเล็กไหลซึมตามไรผม เสวี่ยหนิงยกมือขึ้นปาดเหงื่อแต่กลับรู้สึกเจ็บปลาบบริเวณหน้าผากแทน “อ๊ะ! เจ็บ” เสียงครางแผ่วของเธอดึงความสนใจหญิงสาวอีกคนที่อยู่ในห้องเดียวกัน “ฮูหยินของบ่าว ท่านฟื้นแล้ว ท่านอย่าทำแบบนี้อีกนะเจ้าคะ” สาวใช้นาม ซูฮวา รีบปรี่มาที่เตียง เมื่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1 ชีวิตใหม่ของเสวี่ยหนิง ตอนปลาย
บทที่ 1 ชีวิตใหม่ของเสวี่ยหนิง ตอนปลาย นิยายเรื่องนี้มีชื่อว่า ‘เหนือชะตารักพยัคฆ์เคียงใจ’ ซึ่งพระเอกในนิยายเป็นถึงท่านอ๋องผู้ครองตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ของแคว้น หล่อล่ำ เหี้ยมหาญ เย็นชา กร้าวใจ อบอุ่นใจดีกับนางเอกคนเดียว พ่อไมโครเวฟธงเขียว ตามสไตล์ที่สาวๆ ชอบ ส่วนนางเอกนั้นเป็นบุตรสาวขุนนาง รูปโฉมงดงามบริสุทธิ์ประดุจดอกบัวขาว มารดาเสียชีวิต โดนแม่เลี้ยงกลั่นแกล้งเป็นประจำ ถูกทำร้ายและได้พระเอกมาช่วยไว้ตามท้องเรื่อง เพียงแต่…เธอเพิ่งอ่านไปได้แค่ครึ่งเรื่องเองเนี่ยสิ! แล้วนางร้ายอันดับสองอย่างเธอจะตายตอนไหน ตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้เพียงแค่ว่าตายแน่นอน! ตายด้วยน้ำมือพระรอง ที่หลงรักนางเอกอีกคน ซึ่งไม่ใช่คนอื่นคนไกล สามีของเธอเองนี่แหละ! หากชีวิตไม่เสี่ยงตาย ก็ไม่ใช่เสวี่ยหนิงสินะ…ฮึ่ม! ‘อุตส่าห์ได้โอกาสมาเกิดใหม่ทั้งที เธอห้ามตายตามเส้นเรื่องที่นักเขียนวางไว้เด็ดขาด! เธอต้องรอดท่องไว้เสวี่ยหนิง ไอ วิล เซอ ไวฟ์ เย เย้!’ เสวี่ยหนิงเตือนสติตนเองด้วยเพลงโปรด สะบัดหัวไล่ความคิดเรื่องการตายของนางร้ายออกไป สิ่งสำคัญในเวลานี้ คือการคิดหาวิธีเอาตัวรอดออกไปจากจวนรองเจ้ากรมโยธาแห่งนี้ให้เร็ว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 แผนชีวิตแรกของเสวี่ยหนิง ตอนต้น
บทที่ 2 แผนชีวิตแรกของเสวี่ยหนิง ตอนต้น หมู่บ้านหว่านเซิน ทัศนียภาพสุดแสนงดงามเบื้องหน้าเสวี่ยหนิง คือที่ดินผืนใหญ่ติดภูเขาเขียวขจี ทอดตัวยาวไปถึงแม่น้ำสายหลักที่ไหลผ่านหมู่บ้าน หล่อเลี้ยงชีวิตและพืชพรรณให้อุดมสมบูรณ์ กลิ่นสดชื่นเฉพาะตัวของต้นไม้ใบหญ้าที่ลอยมาตามสายลมอ่อนจากภูเขา กระตุ้นจิตวิญญาณชาวสวนที่หลับใหลอยู่ในกายเสวี่ยหนิงให้ตื่นขึ้น ประหนึ่งได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก พร้อมด้วยกลิ่นหอมกรุ่นจรุงใจของกาแฟคั่วบดชั้นดีในยามเช้า พร้อมไข่ดาวอีกสองฟอง ดวงตาของเสวี่ยหนิงทอประกายพราวระยับ ยกมือทาบอกด้วยความดีใจเป็นล้นพ้น เมื่อได้เห็นที่ดินซึ่งเป็นสินเดิมของตนชัดๆ กับตา ภาพเรือกสวนไร่นา แปลงผักมากมายพลันปรากฏขึ้นในจินตนการ คมชัดราวกับสร้างขึ้นด้วยระบบเอไอสี่มิติ “แม่เจ้า นี่แหละคือสิ่งที่เสวี่ยหนิงคนนี้ใฝ่ฝันมาตลอดชีวิต ขอบคุณสวรรค์ที่มอบโอกาสทองนี้ให้ลูก ที่ดินอุดมสมบูรณ์ติดภูเขาและแม่น้ำขนาดนี้ ปล่อยทิ้งไว้เปล่าๆ เสียของแย่ มีของดีมันต้องใช้ถึงจะถูก” พูดจบยกชายกระโปรงก้าวขาเดินสำรวจผืนดินไปรอบๆ ในหัวของนางเวลานี้มีแต่คำว่า ผัก เต็มไปหมด ตรงนู้นปลูกผักชนิดนี้ ตรงนี้ปลูกผักชนิดนั้น
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 แผนชีวิตแรกของเสวี่ยหนิง ตอนปลาย
บทที่ 2 แผนชีวิตแรกของเสวี่ยหนิง ตอนปลาย เมื่อเดินผ่านซุ้มประตูทางเข้าที่ด้านบนมีป้ายเขียนไว้ว่า ตลาดท่าเรือโหย่วอี้ หญิงสาวสามารถมองเห็นร้านค้าสองฟากฝั่ง ซึ่งส่วนใหญ่ขายสินค้าที่มาจากโพ้นทะเลไกล หลายร้านนำโต๊ะออกมาตั้งด้านหน้า เพื่อวางสินค้าตัวอย่างที่มีขายอยู่ในร้านให้ได้ชม ไกลออกไปราวหนึ่งลี้ จะสามารถมองเห็นเรือสำเภาลำใหญ่หลายลำ ที่ล่องขึ้นมาตามแม่น้ำจากปากอ่าวทอดสมออยู่ เสวี่ยหนิงแวะดูสินค้าตามหน้าร้านต่างๆด้วยความสนใจอย่างไม่เร่งรีบ มือก็จดลงบนสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ดัดแปลงขึ้นมาเอง ใช้แท่งถ่านแทนหมึกเพื่อสะดวกต่อการใช้งาน ในขณะที่กำลังแวะดูพรมเปอร์เซียอยู่นั้น ราวกับสวรรค์เป็นใจให้เสวี่ยหนิงพบสิ่งที่ตามหา ภาษาที่นางรู้จักก่อนตายลอยเข้าหู “อุ้ย ภาษาฝรั่งเศส” หญิงสาวหูผึ่งรีบชะโงกมองหาคนที่พูดภาษาฝรั่งเศสจนคอยืดยาว กระทั่งมองเห็นบุรุษรูปร่างสันทัดผมสีเข้มนัยน์ตาสีฟ้า เดินมากับบุรุษอีกสองคน “แบบนี้เองที่เขาเรียกว่ามากับดวงสินะเสวี่ยหนิง ทำความดีไว้ก่อนตาย สวรรค์ถึงได้เมตตา” พึมพำจบก็ก้าวขาฉับๆ ตรงไปหาบุรุษสามคนนั้นอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้สาวใช้สองซูรีบวิ่งตามนายหญิงของตนไปอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 คนนี้สามีข้าเหรอ ตอนต้น
บทที่ 3 คนนี้สามีข้าเหรอ ตอนต้น ภายในรถม้าของเสวี่ยหนิง สาวใช้สองซูมองหน้ากันไปมา ทั้งคู่ข้องใจว่านายหญิงของตนไปหัดพูดภาษาของชาวโพ้นทะเลมาจากที่ไหน ต่างสื่อสารผ่านทางสายตาว่า ‘เจ้าถามสิ เจ้ารู้จักพูดมากกว่า’ ซูลี่พยักเพยิดให้ซูฮวาถาม ‘เจ้านั่นแหละถาม เจ้าอายุมากกว่าข้า’ ซูฮวาส่ายหัวน้อยๆกลับมา พร้อมบุ้ยใบ้ไปทางนายหญิง ทั้งสองเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาตกลงกันไม่ได้เสียที จนท้ายที่สุดผู้เป็นนายอ่านสายตาและท่าทางของสาวใช้ออก เลยช่วยไขข้อข้องใจด้วยคำตอบที่ทำให้ทั้งสองซูถึงกับนิ่งอึ้ง “ข้าไปหัดมาจากในฝันตอนที่สลบไป จบนะ ห้ามสงสัยต่อ ตรรกะเรื่องเหนือธรรมชาติข้าไม่เชี่ยวชาญ อธิบายให้พวกเจ้าฟังไม่ได้” ขืนบอกความจริงว่าพูดได้มาตั้งแต่ชาติที่แล้ว มีหวังสองสาวได้แตกตื่นเป็นแน่ “…” สาวใช้สองซู เอ่อ ช่วงสายวันถัดมา รถม้าของเสวี่ยหนิงก็มาจอดหน้าร้านขายตำราร้านใหญ่ของเมืองหลวง วันนี้หญิงสาวแต่งกายทะมัดทะแมงคล้ายบุรุษ จึงก้าวลงจากรถม้าก่อน โดยไม่ต้องรอให้สาวใช้ช่วยประคองเหมือนทุกครั้ง ร่างบางเอามือไพล่หลังเดินตรงเข้าร้านอย่างอารมณ์ดี ครั้นหลงจู๊เห็นหน้านางพลันหน้าเผือดสี แอบอุทานในใจด้วยความกังวล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 คนนี้สามีข้าเหรอ ตอนปลาย
บทที่ 3 คนนี้สามีข้าเหรอ ตอนปลาย ซ่งเจียวเจียวมีสีหน้ากระอักกระอ่วน กล่าววาจาเสียงเบากับเหรินหมิงอย่างเกรงใจ “ท่านพี่เหรินหมิง เจียวเจียวขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ ที่อุตส่าห์มาช่วยเลือกแท่นหมึก สำหรับมอบเป็นของขวัญให้ท่านพ่อของเจียวเจียว…เหรินฮูหยินน้อย ขอท่านโปรดอย่าเข้าใจข้ากับท่านพี่เหรินหมิงผิด พวกเราไม่ได้ทำสิ่งดะ...” แต่ก่อนที่ซ่งเจียวเจียวจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดต่อ เสียงสั่นเครือของเสวี่ยหนิงพลันดังขึ้นตัดหน้าเสียก่อน “เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะคุณหนูซ่ง ข้ายังไม่ได้ทำ หรือกล่าวสิ่งใดพาดพิงเกี่ยวกับตัวท่านสักคำ ข้ายืนเจรจากับหลงจู๊อยู่ดีๆ พวกท่านสองคนก็เข้ามาหาเรื่องข้าก่อนแท้ๆ ฮึก สามีของข้า ที่มาด้วยกันกับท่าน ก็เข้ามาตำหนิข้าอย่างไร้สาเหตุ ฮึก หลงจู๊เจ้าคะ ท่านช่วยเป็นพยานให้ข้าด้วยเถิด ว่าข้าไม่ได้ทำสิ่งใดสักนิด จู่ๆคุณหนูซ่งก็มาเอ่ยวาจาปรักปรำข้าแบบนี้ ฮึก และที่ผ่านมาก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งเลย ฮืออ” เสวี่ยหนิงยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาราวสั่งได้ ขนตาหนาเป็นแพเปียกชุ่มราวดอกสาลี่ต้องหยาดฝน ทั้งงดงามและบอบบางในครา ริมฝีปากแดงอิ่มน้ำเอื้อนเอ่ยวาจาตัดพ้อเสียงไม่เบานัก ดึงความสนใจล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 แล้วนั่นแผ่นอกหรือกำแพงกันแน่พ่อคุณ ตอนต้น
บทที่ 4 แล้วนั่นแผ่นอกหรือกำแพงกันแน่พ่อคุณ ตอนต้น คล้อยหลังซ่งเจียวเจียว เหรินหมิงที่ไม่เคยเห็นเชียนเสวี่ยหนิงร่ำไห้มาก่อนถึงกับทำสิ่งใดไม่ถูก เพราะปกติเขาเคยเห็นแต่นางทำซ่งเจียวเจียวเสียน้ำตาเกือบทุกครั้งยามพบหน้ากัน ใบหน้ามึนตึงก่อนหน้านี้อ่อนลงหลายส่วน เหรินหมิงกำลังจะเอ่ยปากปลอบใจภรรยาที่กำลังซับน้ำตาบนพวงแก้ม ทว่าร่างบางกลับหันไปเจรจากับหลงจู๊ของร้านเสียก่อน “ฮึก หลงจู๊เจ้าคะ ข้าคงไม่มีอารมณ์ซื้อภาพวาดอักษรชิ้นนี้แล้ว ฮึก ขอท่านโปรดอภัยที่ข้าเสียมารยาทด้วย” เสวี่ยหนิงกล่าวคำเจือเสียงสะอื้น พาให้หลงจู๊ที่ยังเป็นบุรุษวัยฉกรรจ์ปวดใจไม่น้อย ถึงแม้เชียนเสวี่ยหนิงจะเป็นสตรีร้ายกาจ หากแต่ความงามของหญิงสาวไม่ด้อยไปกว่าซ่งเจียวเจียวเลยสักนิด ยิ่งยามที่ใบหน้าปราศจากแป้งชาดแต่งแต้ม ความงามแท้จริงยิ่งเปล่งประกาย ดวงตากลมโตที่เคยดื้อรั้นถือดี มาบัดนี้หม่นหมองจนน่าสงสาร หลงจู๊มองย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีต หลายครั้งที่เชียนเสวี่ยหนิงและซ่งเจียวเจียวพบกันที่นี่ ส่วนใหญ่จะเป็นซ่งเจียวเจียวเดินเข้าไปทักทายอีกฝ่ายก่อนเป็นประจำ ทั้งที่รู้ว่าเชียนเสวี่ยหนิงไม่ชอบหน้าตน…เหมือนดังเช่นในวันนี้ ‘อ้า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 แล้วนั่นแผ่นอกหรือกำแพงกันแน่พ่อคุณ ตอนปลาย
บทที่ 4 แล้วนั่นแผ่นอกหรือกำแพงกันแน่พ่อคุณ ตอนปลาย ครั้นเงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมโตของเสวี่ยหนิง สบเข้ากับดวงตาคู่คมทรงอำนาจ ของผู้เป็นเจ้าของแผ่นอกที่นางเดินชน เสวี่ยหนิงลอบอุทานในใจว่า ‘ไอหยา! นี่ถ้าอยู่แถวชนบทคงคิดว่ากำลังเจอกับหัวหน้าโจรเป็นแน่ แล้วนั่นแผ่นอกหรือกำแพงกันแน่พ่อคุณ ถึงได้แข็งขนาดนี้ หนุ่มๆทหารหน่วยซีลกล้ามอกยังไม่แข็งขนาดนี้เลย‘ “แม่นางเจ็บตรงไหนรึเปล่า” สุ้มเสียงทุ้มต่ำจากเจ้าของแผ่นอกแข็งปึ้กเอ่ยถาม “มะ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ต้องขอโทษท่านด้วย เป็นข้าที่เดินไม่ระวังเอง” ดูท่าว่าวันนี้นางคงก้าวขาออกจากบ้านผิดข้าง ถึงได้มีแต่เรื่องวิ่งเข้ามา เห็นทีต้องไปขอน้ำมนต์จากวัดมาอาบล้างซวยเสียหน่อยแล้ว แต่จะว่าไปตั้งแต่มาเกิดใหม่ นางยังไม่ได้ไปไหว้พระหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของที่นี่เลยนี่นา… ซูลี่และซูฮวาที่เพิ่งจ่ายเงินเสร็จ รีบรุดเข้ามาประคองนายหญิงอย่างร้อนรน บุรุษตรงหน้าตัวสูงใหญ่กำยำ หนวดเครารกครึ้มอย่างกับโจร มองอย่างไรก็ไม่น่าเข้าใกล้เลยสักนิด เพียงแค่เห็นก็ขาแข้งอ่อน “นายหญิง ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ” “ข้าไม่เป็นไร” ตอบสาวใช้เสร็จก็หันไปขอโทษขอโพยบุรุษหัวหน้าโจรอีกรอบ “ข้าต้อ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 ข้าต้องการหย่ากับท่านเจ้าค่ะ ตอนต้น
บทที่ 5 ข้าต้องการหย่ากับท่านเจ้าค่ะ ตอนต้น ถ้อยคำของเสวี่ยหนิงเรียกความสนใจจากเหรินหมิงตามคาด เขาลดมือที่ถือหนังสือลง ทอดมองสตรีที่ชื่อว่าเป็นภรรยาของตน ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูผ่อนคลายก่อนหน้านี้ แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา สุ้มเสียงที่เปล่งออกมาเจือความไม่พอใจอยู่ในนั้น “เจ้าพูดว่าอะไรนะเชียนเสวี่ยหนิง” “ข้าต้องการหย่ากับท่านเจ้าค่ะ” เสวี่ยหนิงเอ่ยความประสงค์ของตนออกมาอีกครั้งอย่างไม่ลังเล ดวงตาสีน้ำตาลกลมโต จดจ้องดวงตาสีนิลเย็นชาของเหรินหมิงโดยไม่หลบหลีก ในเมื่อได้โอกาสประจวบเหมาะ สี่สมบัติล้ำค่าในห้องหนังสือ* ก็มีอยู่ครบ เพียงแค่ฝนหมึกเพิ่มก็สามารถเขียนหนังสือหย่าได้ทันที ไม่มีที่ไหนเหมาะสมไปกว่าที่นี่อีกแล้ว เหรินหมิงนิ่งอึ้งหลังได้ยินถ้อยคำจากปากหญิงสาว จดจ้องใบหน้างามที่ปราศจากชาดแต่งแต้มเหมือนในสมัยก่อน ด้วยแววตายากคาดเดา จากนั้นจึงยกหนังสือขึ้นมาอ่านอีกครั้ง พร้อมเอ่ยขึ้นว่า “กลับไปได้แล้ว หากจะใช้วิธีขอหย่าเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้า เจ้าเสียเวลาเปล่าแล้วเชียนเสวี่ยหนิง” “…” เสวี่ยหนิงมุมปากกระตุกยิกๆ เรียกร้องความสนใจกะผีน่ะสิ เจ้าคนแซ่เหริน หลงตัวเองเอ้ย ข้าต้องการหย่าจริงๆ ย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 ข้าต้องการหย่ากับท่านเจ้าค่ะ ตอนปลาย
บทที่ 5 ข้าต้องการหย่ากับท่านเจ้าค่ะ ตอนปลาย “พวกเจ้าทำอะไรกันน่ะ!” หญิงชราเอ่ยเสียงเข้ม ยามเห็นว่าเชียนเสวี่ยหนิงอยู่ในท่าทางล่อแหลมกับบุตรชาย เสวี่ยหนิงแค่นเสียงขึ้นจมูก กระตุกยิ้มร้ายให้เหรินหมิง ขยับปากเอ่ยกับเขาความว่า “หึ! ดวงแข็งใช้ได้เหมือนกันนะเจ้าคะ แต่หากไม่อยากถูกข้าจับหักแขน แล้วบังคับให้ลงชื่อในหนังสือหย่าทั้งน้ำตา ท่านควรให้ความร่วมมือกับข้าแต่โดยดี” ร่างบางย้ายตัวเองออกมา หมุนตัวกลับมายอบกายแสดงความเคารพหญิงชราอย่างนอบน้อม “คาราวะฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ สบายดีนะเจ้าคะ ข้าเสร็จธุระกับท่านพี่แล้ว ขอตัวก่อนเจ้าค่ะ “จากนั้นก็ผละไป ทิ้งเหรินหมิงที่หน้าแดง จังหวะหัวใจเต้นไม่เป็นระส่ำไว้กับโต๊ะทำงาน ฮูหยินผู้เฒ่าฝางก้าวมาบุตรชายที่สีหน้าดูไม่ปกตินัก “นางมาที่นี่ได้อย่างไร มิใช่ว่าเจ้าสั่งห้ามไม่ให้นางมาเหยียบที่เรือนของเจ้าหรอกรึ “ เหรินหมิงขยับตัวออกจากโต๊ะทำงาน ประคองมารดาไปนั่งที่ตั่ง เล่าให้ฟังถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่าฝางเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เรื่องที่บุตรชายของนางไม่ยอมหย่าให้เชียนเสวี่ยหนิง “อาหมิง เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ในเมื่อเจ้าไม่พึงใจนาง ออกจ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status