เมรินมีลูกแล้ว 3

เมฆินพูดพร้อมกับหันไปส่งสัญญาณให้ชายฉกรรจ์รูปร่างบึกบึนที่ยืนอยู่ข้างประตูด้านในตัวบ้าน ซึ่งเมรินเองไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครอยู่ที่นี่อีกสองคน นอกจากเธอ พี่ชาย และเมฆิน

“ครับ นายเหมือง” ทั้งสองคนรับคำอย่างรู้ใจผู้เป็นนาย ก่อนปรี่เข้าหาราม

“หลีกไป น้องสาว” คนหนึ่งผลักตัวเมรินให้พ้นทาง ทำเอาเธอหลุดอุทานขณะร่างบางเซถอยไปหลายก้าว

“ว้าย!”

เมื่อหญิงสาวพ้นจากระยะทำการไปก็ตามไปสมทบเพื่อน ส่วนอีกคนตรงไปจับข้อมือหัวขโมยที่ถูกมัดติดกันมาวางคว่ำลงกับโต๊ะ กดยึดไว้ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล

”ไม่! อย่า!” รามตกใจร้องเสียงหลง ชักมือกลับ ยื้อแรงกับชายร่างใหญ่จนข้อมือไม่อยู่นิ่ง

“ฤทธิ์มากนักเหรอมึง!” คนตามมาสมทบไม่รั้งรอ ขบกรามแน่นก่อนเงื้อแขน กำมือเป็นกำปั้นจนเส้นเลือดปูดโปน แล้วส่งหมัดลุ่นๆ เข้าที่กึ่งปากกึ่งจมูกของหัวขโมยตัวร้าย

ผลัวะ! เสียงปะทะตามมาด้วยเลือดสดๆ ทะลักจากจมูกชายหัวขโมย “อ๊อก!”

“พี่ราม!” เมรินเบิกตาโพลงตกใจสุดขีด ทำอะไรไม่ถูก ขาแข็งยืนนิ่ง ไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะมาเห็นพี่ชายโดนทารุณกับตาแบบนี้

“หึหึ! นี่ละผลของการริทำตัวเป็นขโมย” เมฆินหัวเราะในลำคอ จ้องมองหน้ารามอย่างเคียดแค้น กรามขบกันจนขึ้นเป็นสัน ก่อนปรายตามองมายังหญิงสาวที่ยืนร่างสั่นเทา ดูท่าเธอจะตกใจไม้น้อย

จากนั้น ชายฉกรรจ์ทั้งสองก็ช่วยกันจับข้อมือของรามไว้จนแน่น ก่อนคนหนึ่งจะหยิบมีดเล่มเขื่องจากซองเหน็บข้างเอว เงื้อขึ้นทำท่าจะสับลงไปที่มือของราม!

“ฮือ...ยะ...อย่า” รามพยายามขัดขืน ยื้อแขนกลับ แต่ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรงเต็มที จึงได้แต่ร้องโอดครวญวิงวอน น้ำตาไหลพราก “ริน...ช่วยพี่ด้วย ฮือ...”

“อย่านะ!”

เมรินเบิกตาโพลง ตะโกนห้ามด้วยน้ำเสียงตระหนกสุดขีด ผู้ชายคนนี้กำลังจะสั่งให้ลูกน้องตัดมือพี่ชายเธอ เขาช่างโหดร้ายและป่าเถื่อนที่สุดเท่าที่เคยเจอมา แต่เวลานี้ เธอต้องรีบช่วยรามให้พ้นอันตรายโดยเร็ว หญิงสาวฉุกคิดได้เพียงวิธีเดียวจึงปรี่เข้าไปคุกเข่าต่อหน้าเมฆิน ยกมือขึ้นพนมแล้วก้มลงกราบเท้าเขาอย่างคนทำอะไรไม่ถูก

“ฉันขอร้อง อย่าทำอะไรพี่ชายฉันเลยนะคะ ให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันยอมทุกอย่าง”

เธอพูดพร้อมกับจับที่เท้าของชายหนุ่มเอาไว้แล้วเงยหน้ามองเขา เล่นเอาเมฆินเผลอผงะขยับถอยไปนิดหนึ่งอย่างคาดไม่ถึง คิ้วเข้มยกเลิกสูงขึ้นเล็กๆ ขณะมองสบดวงตากลมที่เวลานี้มีน้ำใสเอ่อคลอเต็มหน่วย พลันสมองเจ้าเล่ห์ก็คิดแผนการบางอย่างออก ริมฝีปากหยักจึงยกยิ้มที่มุมปากเล็กๆ อย่างนึกสนุก

“ได้ เห็นแก่หน้าเธอ ฉันจะอนุโลมให้สักครั้ง” สบตาคนตัวเล็ก หน้าหวานสื่อว่าพูดจริง เมื่อเมรินคลายมือจากขาเขาจึงหันไปหาลูกน้องพลางออกคำสั่ง “เฮ้ย! มึงสองคนหยุดก่อน”

เมฆินหันไปสั่งลูกน้อง แล้วย่อตัวลงนั่งลงมองหน้าเมรินให้ชัดเจน หญิงสาวคนนี้สวยถูกใจเขาเสียจริง คงจะคุ้มไม่น้อยหากได้ลิ้มรสเธอแลกกับเพชรราคาแพงที่เสียไป ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มอย่างสมใจก่อนใบหน้าหล่อจะหันไปมองคนร้ายเขม็ง พลางหยัดกายลุกขึ้นยืนตรง

“ไอ้ราม! มึงไปเอาเพชรกับทองที่เหลืออยู่มาคืนกู ส่วนเพชรที่ขายไปแล้ว กูยกให้ แลกกับน้องสาวมึง”

สิ้นเสียงเมฆิน เมรินและรามต่างตกใจไม่แพ้กัน แต่ไม่มีสิทธิ์ที่หัวขโมยจะได้เอ่ยถามอะไร ลูกน้องของเมฆินก็ลากร่างสะบักสะบอมออกไปทันที ทิ้งให้เมรินงุนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“คะ คุณหมายความว่ายังไง” เอ่ยถามด้วยความหวาดกลัว เพราะเมฆินเป็นผู้ชายที่อันตรายที่สุด เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา

“ฉันจะปล่อยไอ้รามไป ส่วนเธอ ถ้าอยากช่วยพี่ชายก็ต้องชดใช้ด้วยร่างกาย ฉันถึงจะยอม” เมฆินพูดพร้อมเอื้อมมือไปดึงตัวเมรินให้ยืนขึ้นประชันหน้ากับเขา

“ไม่ ฉันไม่ทำตามที่คุณบอก ฉันขอร้อง ให้ฉันชดใช้ด้วยอย่างอื่นเถอะนะคะ”

เมรินพูดพร้อมกับน้ำตาไหลอาบแก้ม แต่นั่นไม่ทำให้คนตัวโตเปลี่ยนใจเลยสักนิด กลับเรียกอารมณ์โกรธของเขาให้ทวีคูณมากขึ้น

“ขัดใจฉิบ เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาต่อรอง ฉันจะเอา เอาเธอ เธอมีหน้าที่แค่ยอมให้ฉันเอาเพื่อระบายอารมณ์ก็แค่นั้น!”

ชายหนุ่มพูดพร้อมกับลากคนตัวเล็กไปที่ห้องนอนทันที เมรินพยายามจะขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดของเธอไม่สามารถช่วยให้รอดพ้นจากเงื้อมมือเขาได้

“จะดิ้นอะไรนักหนาวะ เก็บแรงไว้บริการฉันบนเตียงดีกว่า ถึงตอนนั้นเชิญดิ้นให้เต็มที่”

ร่างสูงผลักประตูเข้าไปได้ก็เหวี่ยงเมรินไปที่เตียงอย่างเต็มแรง เขาละเกลียดนักผู้หญิงที่ทำเป็นไร้เดียงสา ลึกๆ แล้ว แม่สาวคนนี้ก็คงผ่านผู้ชายมาไม่น้อย

“อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ฉันมีแฟนแล้ว ฉันนอนกับคุณไม่ได้” เมรินร้องไห้ออกมาพร้อมนึกถึง ‘พายัพ’ แฟนหนุ่ม หากเธอต้องตกเป็นของชายอื่น คงไม่มีหน้าไปพบเขาอีก

“ฮ่าๆ มีแฟนก็ดีสิ จะได้เป็นงาน ฉันชอบพวกเป็นงานมากกว่าพวกไร้เดียงสาหรือแกล้งไร้เดียงสา”

เมฆินพูดพร้อมก้าวขึ้นเตียงกดแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้แนบแน่นกับฟูกที่นอน เมรินมองเขาราวกับเป็นปีศาจร้าย นั่นยิ่งทำให้อยากจะพิสูจน์ให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาร้ายได้มากกว่าที่เธอคิด

“คุณมันบ้า! เลว!”

“ฮะๆ เลวเหรอ...ก็อาจใช่ แต่มันก็ช่วยไม่ได้นะ พี่ชายเธอ มันกล้าดียังไงมาบุกถ้ำเสือ น้องอย่างเธอก็ต้องรับกรรมไป ถ้าไม่ยอม ฉันก็จะจับตัวมันมาตัดมือ ตัดขา อ้อ! ตัดหัวด้วยเลยดีไหม ให้สาสมกับความชั่วของมัน เลือกเอา!”

เขาตะโกนใส่หน้าคนตัวเล็กจนเธอสะดุ้งเฮือก เมรินได้แต่ร้องไห้และคิดทบทวน นี่เธอต้องตกเป็นของชายใจร้ายผู้นี้จริงๆ หรือ

“ถ้าฉันยอมเป็นของคุณ รับปากได้ไหมว่าคุณจะปล่อยพี่ชายฉันไป” เมรินกลั้นใจพูดออกมา เพราะหากต้องชดใช้เมฆินเป็นเงินมหาศาลแบบนั้น เธอคงไม่มีปัญญา สิ่งเดียวที่จะชดใช้ให้เขาได้ก็มีเพียงร่างกายของเธอเท่านั้น

“หึ ฉันไม่จำเป็นต้องรับปากเธอ”

สิ้นคำพูดนั้น เมฆินก็ตะโบมจูบเมรินอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเมรินบอกว่ามีแฟนอยู่แล้ว มันยิ่งทำให้อยากเอาชนะ เขาอยากทำให้เธอเห็นว่าเซ็กซ์ที่ดุเดือดมันเป็นอย่างไร! อยากให้เธอลืมเซ็กซ์ของผู้ชายทั้งโลก

“ฮึก ฮึก”

เมรินหลับตารับสภาพที่เกิดขึ้น นาทีนี้ เธอไม่มีทางเลือก ได้แต่ยอมให้เขาปู้ยี่ปู้ยำให้สาแก่ใจ แล้วนึกขอโทษแฟนหนุ่มที่ตนเองยอมให้ชายอื่นมาสัมผัสร่างกายเช่นนี้

แคว่ก!

“กรี๊ดดดดด”