อดีตภรรยา

เสียงล้อยางบดถนนดังครืด ใบหน้างามเอาแต่มองถนนข้างที่เธอนั่ง เฝ้ามองแสงสีเหลืองนวลจากริมถนน ดวงเก่าผ่านไปดวงใหม่ก็เข้ามาแทนที่ เป็นเช่นนั้นตลอดทาง ความเงียบก่อตัวขึ้นเมื่อไหร่ไม่รู้หลังจากธัชกรรู้สึกว่าเขาทำอะไรให้เธอไม่พอใจอะไรสักอย่างหรือเปล่า หลังจากที่พูดประโยคนั้นกวินตราก็เอาแต่เงียบไม่คุยกับเขาเลย

“คุณโกรธผมหรือเปล่า” เสียงนุ่มเอ่ยทัก นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปปรับความเย็นของเครื่องปรับอากาศให้เบาลงนิดหน่อยเพราะอีกคนเหมือนจะสะท้านเอาแต่ลูบแขนเพียงแต่ไม่ยอมบอกเขาตรง ๆ

“เปล่าค่ะ”

กวินตราตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกเช่นนี้ ก่อนหน้านี้เธอเคยชื่นชมเขาอยู่หรอก ทั้งความเก่ง ความรักครอบครัว แล้วยังความขยันรวมไปถึงหน้าตา เขาไม่มีที่ติ แต่เมื่อได้ยินประโยคนั้น ให้อยู่กับเขาที่นี่ จู่ ๆ ความกลัวก็ก่อเกิดขึ้นมาในใจจนพูดอะไรไม่ออก

“ถ้าอย่างนั้นเหนื่อยสินะครับ ง่วงก็นอนเลยก็ได้ ถึงไร่แล้วผมจะปลุก” ธัชกรบอกเสียงเรียบทว่าในใจกลับเป็นห่วงความรู้สึกอีกฝ่าย แต่กลับไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ กลัวว่าเธอจะรู้สึกไม่ดี

พอได้ยินประโยคนั้นเหมือนกวินตราจะผ่อนลมหายใจเพื่อจัดการความว้าวุ่นในใจ คิดว่าวันนี้เธอคงเหนื่อยเกินไปที่เดินซื้อของเป็นเพื่อนธัชกรตั้งแต่เช้าจนค่ำ เสียงเพลงคลอเบา ๆ ช่วยได้เยอะ ธัชกรเปิดเพลงให้อีกฝ่ายแล้วยื่นเสื้อของเขาเพื่อให้เธอคลุมร่าง

“กลางคืนอากาศเย็น อีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึง หลับเลยก็ได้ครับ”

“ขอบคุณนะคะ”

หญิงสาวรับเสื้อของชายหนุ่มโดยง่ายเพราะคิดว่าแค่เธอตึงใส่เขา เขาคงรู้สึกไม่ดีมากอยู่แล้ว หากจะปฏิเสธเรื่องเสื้ออีกเขาคงคิดว่าเธอรังเกียจที่เขานั้นเคยผ่านการมีครอบครัวมาแน่ ๆ อันที่จริงกวินตราไม่เคยนึกจะรังเกียจเพียงแต่ตอนนี้เธอยังไม่แน่ใจว่าจะเริ่มต้นใหม่ได้หรือยัง อีกอย่างเขาก็เคยมีคนที่รักมากมาก่อน ไม่แน่หากเธอคนนั้นกลับมาบางทีเขาอาจจะเปลี่ยนใจกลับไปรักกัน เธอจะไปสำคัญเท่าแม่ของลูกของเขาได้อย่างไร

พอคิดไปเรื่อยจนหัวสมองมันล้ากวินตราก็ผล็อยหลับไปจริง ๆ

เมื่อสังเกตเห็นศีรษะอีกคนโยกไปมาตามจังหวะของการเคลื่อนที่รถอย่างไร้การควบคุม ธัชกรก็รู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวได้หลับสนิทไปแล้ว สีหน้าที่เป็นกังวลมองอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู บ่อยครั้งที่เขาคิดว่าตัวเองจะถูกรังเกียจที่เคยแต่งงานมาก่อนหรือเปล่า แต่วันนี้พอได้อยู่กับเธอทั้งวันก็มีความกล้าเพิ่มขึ้น ตอนนั้นถึงได้กล้าชวนเธอมาอยู่ที่ไร่กับเขาแบบนั้น

ตอนที่ยื่นเสื้อให้เขากลัวแทบตายว่าเธอจะปฏิเสธ แต่พอเห็นเธอเอื้อมมือมารับความกังวลก็ได้คลายลงไป

เสียงล้อยางบดกับถนนที่ถูกปูด้วยยางมะตอยหยาบภายในไร่ ธัชกรพยายามขับให้นิ่มและเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เลี้ยวเข้าไร่ไม่นานก็ถึงที่บ้านใหญ่ เขาเห็นรถเก๋งคุ้นตาก็รู้ได้ทันทีว่าเมียเก่ามา ทันเท่าความคิดน้องสาวสุดที่รักก็วิ่งออกมารับแทบจะทันที

“พี่กร มาช้าจังหนูอึดอัดแทบแย่ นี่มินไปไหนคะ”

“หลับน่ะ อยู่ในรถ”

เมธาวีชะเง้อมอง ก่อนจะลากพี่ชายของเธอออกมาคุยในที่ที่มองจากในบ้านไม่เห็น

“ดีแล้วค่ะที่หลับ วันนี้พี่ญามาบอกว่าจะรอพี่”

“อ๋อ เจ้าแฝดล่ะ” ธัชกรตอบเสียงเรียบไม่ได้ตกใจอะไร

“ยังจะเฉยอีก นี่รถไฟจะชนกันอยู่รอมร่อแล้วนะ” แม่สื่อเป็นกังวลมาทั้งวัน ได้แต่ภาวนาให้พ่อกับแม่ที่เสียไปแล้วของเธอช่วยพี่ชายให้หนีพ้นจากตัวสูบเงินนั่นแทบจะตลอดเวลา

“แล้วจะให้พี่ทำไง เขาคงมาหาลูก”

“มาหาลูกก็ดีสิ นี่ลูกเข้านอนยังไม่คิดจะแวะไปหาลูกเลยทั้งวันเอาแต่เดินสำรวจบ้าน ไม่รู้อยากจะมาขโมยอะไรหรือเปล่า ดีนะพี่ให้หนูเอาไปเก็บไว้ที่เซฟในธนาคารที่กรุงเทพ” หญิงสาวเล่าว่าทั้งวันอดีตพี่สะใภ้ทำตัวยังไงตอนพี่เธอไม่อยู่ “...นี่คงเพราะยังหาอะไรไม่เจอก็เลยยังอยู่นี่ ถ้าเจอป่านนี้แม้แต่พี่ก็คงมาไม่ทันเจอหน้านางหรอก”

“อืม ช่างเถอะตอนนี้ญาอยู่ไหนละ”

“ไม่รู้...” พูดจบเหมือนเมธาวีจะคิดอะไรได้สักอย่างเลยบอกพี่ชาย “...อยู่ในห้องพี่กรแน่เลยอะพี่ นี่อย่าคิดกลับไปกินของเก่าเชียวนะ ไม่งั้นโดนทิ้งอีกรอบหนูจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเลยด้วย”

“พี่รู้แล้วน่า เราไปบอกคนงานให้มาขนของด้วย”

น้องสาวตัวแสบเหลือบไปมองเห็นรถไฟฟ้าสองล้อคันใหญ่ที่หลังกระบะก็หันมามองพี่ชายด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“นี่รู้จักกันไม่กี่เดือนก็เปย์เพื่อนหนูแล้วเหรอ เพื่อนหนูน่ารักใช่มั้ยล้า”

“เพ้อเจ้อ พี่ซื้อมาใช้ในไร่ รีบไปบอกลุงหมายไป เดี๋ยวถ้าพวกเขาหลับก่อนเธอจะได้ยกลงคนเดียวนะพี่ไม่ช่วยด้วย”

“ก็ได้ ไม่อยากให้อยู่เป็นก้างก็บอกมาตรง ๆ สิ ชิ” พูดจบเมธาวีก็เดินจากไปทันทีเพื่อทำตามคำสั่งของพี่ชาย

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองพบว่าไฟห้องเขาเปิดอยู่ ทันใดนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็แสดงความกังวลขึ้น ธัชกรเดินอ้อมไปอีกฝั่งแล้วอุ้มกวินตราทั้งงที่ยังห่มเสื้อของเขา เวลาเธอนอนเนี่ยหลับลึกยิ่งกว่าอะไร นี่ถ้าแผ่นดินไหวจะรู้ตัวกับเขาบ้างไหมเนี่ย

ร่างบางถูกอุ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน กลิ่นกายหอมกรุ่นของหญิงสาวลอยฟุ้งผสมกับกลิ่นของเขาที่มาจากเสื้อ มองดูดวงหน้างามที่กำลังหลับพริ้มเหมือนกับเด็กน้อย เขาคลี่ยิ้มบาง ๆ ธัชกรเดินเข้ามาในบ้านแม่บ้านก็เดินออกมาต้อนรับเขาจึงถามว่าแขกไปไหนแล้ว แม่บ้านก็บอกว่าตอนนี้ชัญญานอนรอเขาอยู่ที่ห้อง ตอนนี้หลับไปแล้วน่าจะรอนานเกินไป

พอได้ฟังธัชกรจึงพยักหน้ารับก่อนจะพาร่างที่หลับใหลไม่ได้สติเดินขึ้นไปโดยมีแม่บ้านเดินตามมาเปิดประตูให้ ทันทีที่ประตูห้องปิดลงเขาได้ยินเสียงของภรรยาเก่าดังอยู่หน้าห้องในเวลาเดียวกันกับที่กวินตราตื่นขึ้นพอดี เธอตกใจไม่น้อยที่ตื่นมาในอ้อมกอดของเขาแบบนี้

ในระยะที่เขาได้ยินเสียงของชัญญาถามแม่บ้าน หากอีกคนส่งเสียงไม่วายถูกจับได้กันพอดี

“โทษนะคุณ”

ริมฝีปากอุ่นจรดลงจูบริมฝีปากของคนตัวเล็กที่กำลังจะส่งเสียงร้องบอกให้เขาปล่อยเธอลง กวินตราตัวแข็งทื่อขณะที่เหลือบมองสบตาอีกฝ่ายที่กำลังมองเธอกลับมาเหมือนกันในความมืด ดวงตาของทั้งคู่ใสแป๋วราวกับเด็กน้อยที่พบความตื่นเต้น เมื่อกวินตราจะอ้าปากร้องอีกครั้ง ธัชกรก็ขยับปากปิดปากเธอเอาไว้ตามเดิมจนเหมือนทั้งคู่กำลังมอบจูบหวานดูดดื่ม

“เมื่อกี้ใครเข้าไปในห้อง” ชัญญาเดินออกมาถามแม่บ้านเพราะเธอเหมือนได้ยินเสียงรถจนเธอต้องตื่นออกมาดู

“ไม่มีนี่คะ”

“กรกลับมาหรือยัง”

“ป้าพึ่งกลับมาจากห้องของคุณหนูทั้งสอง คุณจะเข้าไปดูเด็ก ๆ หน่อยมั้ยคะ” หญิงชราเริ่มเปลี่ยนเรื่อง เห็น ๆ อยู่ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจมาเพราะคิดถึงลูก

“โอ๊ยไม่ล่ะ หลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

พูดจบก็เดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป หลังจากที่ได้ยินเสียงปิดประตูธัชกรก็วางกวินตราลงทว่าอีกฝ่ายกลับอ่อนยวบแทบไม่มีแรงยืน

“เป็นอะไรหรือเปล่าคุณ” ธัชกรถาม

“มะ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” กวินตราจับริมฝีปากที่ยังร้อนของตัวเอง แทบไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่อกี้ธัชกรพึ่งจูบตัวเองไป

“ผมขอโทษ ผมกลัวว่าชัญญาจะได้ยินน่ะก็เลยทำแบบนี้”

“ใครเหรอคะ ภรรยาของคุณงั้นเหรอ”

“อดีตครับ” ธัชกรเปลี่ยนสรรพนามทันควัน “เมื่อกี้...คุณโอเคหรือเปล่า”

“ไม่โอเคค่ะ ฉันรู้สึกเหมือนขาดทุน” กวินตรามองคนตรงหน้าที่ใช้เพียงความสว่างจากนอกหน้าต่างเห็นใบหน้าของเขาที่มองเธอกลับมาด้วยอารมณ์กล้า ๆ กลัว

กวินตราคลี่ยิ้ม ริมฝีปากบางยังเต้นตุ้บ ๆ ความอุ่นจากเขายังประทับตราตรึงที่ริมฝีปากของเธอ กลิ่นกายที่เธอนอนสูดมาตลอดทางมันทำให้คุ้นเคยทั้งที่พึ่งถูกเขารุกจูบไปกลับไม่ได้รู้สึกโกรธ ทว่าในใจกลับรู้สึกอีกอย่าง

กวินตรารวบรวมความกล้าเข้าไปจรดริมฝีปากกับเขาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะใจตรงกันกับเธอ เขาตอบสนองเธออย่างรวดเร็ว และเริ่มนำเกมกลับกลายเป็นว่าคนเริ่มก่อนเป็นผู้ตามเสียเอง