งานเลี้ยงที่ไม่มีวันเลิกลา 2

"ฮือออ หึๆๆ ฮือออออ"

เสียงร่ำไห้ ของผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของกวิณภัทรตอนนี้ มันช่างเจ็บปวดกรีดลึกลงไปในใจเขานัก

"พี่จะไปคุยกับมันให้รู้เรื่อง มันทำแบบนี้กับน้องแก้วได้ยังไง"

"พี่ภัทร อย่าไปเลยนะคะ ยิ่งพี่ไปหาเขา เขายิ่งจะทำร้ายแก้ว"

"แต่ว่า น้องแก้ว...."

"แก้วไม่เป็นไรค่ะ แก้วแค่อยากระบายความรู้สึกที่มันอยู่ข้างใน เท่านั้นเอง"

สาวสวยใบหน้าหวาน แต่ดวงตากลับแปดเปื้อนน้ำตา ที่ไหลลงมาอาบสองแก้ม รอยฝ่ามือจางๆ บนใบหน้าที่ยังทิ้งรอยไว้ให้เขาเห็น

แก้วฤดี เป็นผู้หญิงที่กวิณภัทรแอบรักมาตั้งแต่เรียนอยู่ม.ปลาย แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถครอบครองคนที่อยู่ตรงหน้าได้แล้ว เพราะแก้วฤดีเพิ่งแต่งงานไปเมื่อสองปีก่อนกับเพื่อนร่วมมหาลัยของเขา เขาเคยสารภาพรักกับผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว แต่เธอเลือกที่จะปฏิเสธเขา เพราะแก้วฤดีรักผู้ชายที่เป็นสามีมาก แต่แต่งงานกันหม้อข้าวยังไม่ทันดำ สามีก็ออกลายเสือ แอบคบชู้ จนแก้วฤดีจับได้หลายครั้ง และทุกครั้งเขาจะเป็นที่พักพิงทางใจ สำหรับเธอเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน พอเห็นข้อความที่แก้วฤดีส่งมา เขาไม่เคยลังเลที่จะไม่มาทันทีเลยสักครั้ง

"แก้วไม่น่าแต่งงานกับเขาเลย แก้วนึกว่าเขาจะรักแก้วเหมือนที่แก้วรักเขา อึก หืออืออออ"

"ไม่เป็นไรนะครับ แก้วยังมีพี่ พี่จะไม่ทิ้งแก้วไปไหน"

กวิณภัทรพูดพร้อมกับโอบกอดปลอบเธอ และพยายามหาเรื่องเล่าตลกๆ ชวนเธอคุย เพื่อคลายความเครียดลง จนเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง หญิงสาวระบายทุกสิ่ง ทุกอย่างให้เขาฟัง จนเขาคิดว่ามันดึกมากแล้วจึงบอกให้เธอกลับบ้าน เขาจึงโทรเรียกคนขับรถมารับแก้วฤดีไปส่ง อีกสักพักคงมาถึง กวิณภัทรพาแก้วฤดีออกทางประตูด้านหลังโรงแรมเพราะไม่อยากให้ใครเห็น หากเป็นข่าวซุบซิบขึ้นมา เขาเองคงไม่เสียหายเท่าไร แต่ผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่จะเสียหายยิ่งกว่าใครๆ เพราะเธอขึ้นชื่อว่าแต่งงานมีสามีแล้ว หากมีภาพหรือข่าวว่าเข้าออกโรงแรมกับชายอื่นคงดูไม่ดี แต่ในระหว่างที่ยืนรอคนขับรถ กวิณภัทรจึงเอ่ยปากคุยกับแก้วฤดีอีกครั้ง

"แก้ว แต่งงานกับพี่ไหมแล้วไปหย่ากับไอ้ภูซ่ะ พี่สัญญานะ ว่าพี่..."

" พี่ภัทรคะ พี่รู้หรือเปล่าว่าพี่พูดอะไรออกมา"

"พี่รู้ และพี่ก็คิดก่อนแล้ว พี่ไม่อยากเห็นแก้วเสียใจอีกแล้ว "

"แต่แก้ว......"

ไม่ทันที่แก้วฤดีจะพูดจบ มือหนาก็จับหน้าเธอแบบแผ่วเบา มองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต แววตาที่สั่นไหวพยายามสื่อให้เธอรู้ว่า กวิณภัทรรักผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหน ใบหน้าคม โน้มตัวลงมา พร้อมกับริมฝีปากชมพูเข้ารูปประกบปากเธอ

แก้วฤดี เคลิ้มไปกับรสจูบของกวินภัทร โดยไม่ขัดขืนแม้แต่นิดเดียวและเหมือนร่างกายเธอจะแอบตอบสนองเขาเล็กน้อย ถึงแม้จะรู้ว่ามันผิดแต่ปฏิกิริยาของเขามันช่างเร่าร้อนเหลือเกิน

ถ้าหากไม่มีใครบางคนมาขัดขวาง เธออาจจะเผลอไผลไปมากกว่านี้ก็ได้

"โอ๊ะ!!! มีคนมาซัมติงกันตรงนี้ด้วย เปลี่ยนบรรยากาศเหรอคร้าาาาาา"

หญิงสาวที่เดินไม่ตรงทาง เพราะฤทธิ์น้ำเมาตะโกนถาม ทำให้ทั้งสองถึงกับผละออกจากกันด้วยความตกใจ

"ที่นี่เป็นโรงแรมมมมม พวกคุณ เปิดห้องก็ได้นะคะ"

ไม่พูดเปล่าหญิงสาวเดินโซซัดโซเซไปมา ถือรองเท้าสีดำกับกระเป๋าสะพายใบเล็ก เดินมาทางกวิณภัทรกับแก้วฤดี ซึ่งคำพูดและท่าทางบ่งบอกว่าเธอดื่มหนักไปไม่น้อยจนแทบประคับประคองสติไม่ไหวยิ่งเดินเข้ามาใกล้กวิณภัทรจึงเห็นหน้าหญิงสาวชัดขึ้น "ยัยหมูปิ้ง" เธออีกแล้วเหรอ พร้อมกับทิ้งร่างไร้สติลงพื้น แต่โชคดีที่เขาคว้าร่างไว้ทันก่อนหัวจะฟาดพื้น สีหน้ากวิณภัทรเรียบตึงแสดงออกถึงความหงุดหงิด แต่ก็ประจวบเหมาะกับรถที่เขาโทรเรียกมารับแก้วฤดีมาถึงพอดี

"น้องแก้วกลับไปก่อนนะครับ มันดึกมากแล้ว"

"เอ่อแล้ว ผู้หญิงคนนี้ละคะ เธอเมามากเลยนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่จัดการตรงนี้เอง"

แก้วฤดีพยักหน้าแล้วก้าวขึ้นรถแบบงงๆ เพราะเมื่อกี้ยังจูบกันแบบดูดดื่มอยู่เลย แต่แป๊บเดียวเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด

"คนสมัยนี้ เนี่ย!! ม่ายยค่อยอายฟ้าดินกันเลย นึกอยากจะซัมติงกันตรงหน่ายยยก็ได้"

เสียงบ่นพึมพรำๆ ของปรายปรีญาที่เมาจนไม่ได้สติอยู่บนอ้อมกอดของ กวิณภัทร ที่กำลังลังเลใจว่าจะเอายังไงดี จะอุ้มเดินเข้าไปในโรงแรม ก็กลัวเจอพนักงานคนอื่นจะเข้าใจผิด จะไปตามพนักงานมาดู ก็ไม่น่าไว้วางใจ ถ้าพายายนี่กลับคอนโดเขามีหวังตื่นขึ้นมาโว๊ยวายแน่ๆ เขาครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะนึกอะไรออก จึงคว้ากระเป๋ารองเท้า และ ค่อยๆ ช้อนขา อุ้มปรายปรีญา เดินไปที่รถของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะขับรถออกไป

~~ปรี๊น ปรี๊น~

เสียงบีบแตรรถของกวิณภัทร ทำให้ชายสูงวัย ละสายตาจากหนังสือที่เขากำลังอ่าน พร้อมกับแปลกใจที่ลูกชายกลับมาบ้านช่วงกลางดึก ก่อนจะเห็นเรไร ป้าแม่บ้านที่พักอยู่ที่นี่ วิ่งออกไปรับ เขาจึงเดินลงมาจากชั้นบน แต่กลับต้องแปลกใจที่เห็นลูกชายอุ้มผู้หญิงเข้าบ้าน

"เจ้าภัทร ไปพาผู้หญิงที่ไหนมาบ้านละ"

กวิณภัทรยังไม่ได้ตอบคนเป็นพ่อ กลับรับอุ้มปรายปรีญาไปวางไว้ที่โซฟากลางโถงห้องรับแขก เพราะน้ำหนักตัวที่น่าจะเกินมาตรฐานนิดหน่อย ทำให้แขนของเขาชา จนไม่มีความรู้สึก

"พนักงานบริษัทเรานะครับพ่อ ผมไปเจอตรงลานจอดรถโรงแรมไม่รู้จะพาไปไหน เลยพามานี้แทน"

กวินภัทรเล่าให้พ่อฟังแต่ไม่ทั้งหมด ชายสูงวัยจึงเดินมาดูหน้าผู้หญิงที่นอนหลับไม่ได้สติ

"อ้าว นี่มันหนูปรายนี่"

"คุณพ่อรู้จักด้วยเหรอครับ"

"รู้จักสิ เขาเป็นลูกสาวร้านขายหมูปิ้งที่พ่อชอบกินไง แกเองยังเคยกินแล้วบอกว่าอร่อยอยู่เลย"

"แล้วไปดื่มเหล้ามาอีท่าไหนเนี่ย หนูปรายเอ๋ย ป่านนี้แม่เป็นห่วงแย่แล้ว ไปๆ เจ้าภัทรอุ้มหนูปรายไปห้องรับรองข้างบน"

กวิณภัทรไม่ตอบรับพ่อ แต่ก็เดินไปอุ้มปรายปรีญาขึ้นไปห้องรับรอง คนเป็นพ่อมองตามพร้อมกับอมยิ้มน้อยๆ นี่ละหนาสวรรค์ลิขิต ก่อนจะหันไปใช้ป้าเรไรขึ้นไปเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ปรายปรีญา

กวิณภัทรนำชุดกีฬาที่เขาซื้อติดตู้ไว้แต่ใส่แค่ไม่กี่ครั้ง

มาให้เธอแทนชุดเดรสที่เธอใส่ตอนนี้ที่มีแต่เศษอาหารที่เปรอะเปื้อน เพราะเธออ้วกมาตลอดทาง

ส่วนเขาก็พลอยเลอะไปด้วย เขาจึงเดินกลับห้องไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนชุดเข้านอนเหมือนกัน พรุ่งนี้ต้องคุยกับยัยนี่ยาวแน่ๆ