ตอนที่ 3

"สบายดีเหรอ ป่าน" เอกภพที่มารอรับปารวตีและหลานๆ เอ่ยทักทายพร้อมกับย่อตัวลงกอดเด็กฝาแฝดที่หน้าตาบ่งบอกชัดเจนว่าเป็นลูกหลานบ้านภักดีดำรงแน่นอน

"สบายดีค่ะ ลุงเอก" เด็กหญิงตอบคำถามเจื้อยแจ้ว

"ขอบคุณมากนะเอกที่คอยช่วยเหลือเรามาตลอด รวมถึงเรื่องงานด้วย ถ้าไม่ได้เอกเราก็คงไม่รู้จะทำยังไงดี" ปารวตีเอ่ยอย่างซาบซึ้งเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเพื่อนอย่างเขาคอยดูแลเอาใจใส่เธอด้วยไมตรีที่ดีมาตลอดหลายปี

"เรื่องเล็กน่า ถ้าเทียบกับเรื่องที่เราเคยทำให้ป่านกับเด็กๆ ต้องลำบาก อีกอย่างถ้าไม่ได้ป่านคอยช่วยเรากับเจ้าอ้น ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไง" เอกภพเอ่ยอย่างรู้สึกผิดถ้าไม่ใช่เพราะเขาที่ทำให้เหมันต์เข้าใจผิดป่านนี้เด็กๆ กับปารวตีคงจะมีรอยยิ้มที่สดใสกว่านี้แน่ๆ

"ลุงเอกครับ เรนอยากเล่นน้ำทะเลแล้วครับ" ยังไม่ทันได้พูดคุยอะไรกันต่อเด็กชายตัวน้อยก็ขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

"ไปสิครับ แต่ว่าเราต้องไปที่ทำงานแม่ป่านก่อนนะครับ" คนเป็นแม่อธิบายให้เด็กชายวัยสามขวบฟัง

"ครับ"

ทางด้านเหมันต์หลังจากเรียนจบเขาก็เลือกกลับมาช่วยกิจการที่บ้านโดยส่วนที่เขาได้รับผิดชอบคือส่วนของรีสอร์ทที่มารดาเป็นผู้ริเริ่มทำเอาไว้แม้ว่าในวันนี้มารดาของเขาจะไม่อยู่แล้วก็ตาม แม้ว่าเวลาจะผ่านไปกว่าสามปีชายหนุ่มจะมีผู้หญิงมากมายดาหน้ามาให้เลือกแต่ก็ไม่มีใครสามารถเปิดประตูหัวใจที่ปิดตายของเขาได้สำเร็จ ชายหนุ่มทุ่มเทกับงานเพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่มีเวลาคิดถึงอดีตคนรักอย่างปารวตี แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ได้รู้ว่าปารวตีไม่เคยหายไปจากหัวใจเขาแม้แต่วินาทีเดียว เพราะทุกครั้งยามหลับตาเขาก็ยังคงพบเธออีกครั้งในความฝันของทุกค่ำคืน

"คุณหมอกคะ พอดีว่าเมื่อสองวันก่อนคุณสินได้รับพนักงานคนใหม่เข้ามา ไม่ทราบว่าคุณหมอกจะให้เข้ามาได้เลยไหมคะ"

"หืม พนักงานใหม่??" ชายหนุ่มทำท่าแปลกใจเพราะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ชายอย่างสินสมุทรจะหาพนักงานใหม่มาแทนคนเก่าได้ไวอย่างนี้

เหมันต์ที่รับหน้าที่มาดูแลกิจการแทนพี่ชายเป็นการชั่วคราวอีกครั้ง เพราะพี่ชายอย่างสินสมุทรเกิดอารมณ์ศิลปินเบื่องานขึ้นมาเสียดื้อๆ และหันไปให้ความสนใจกับงานอดิเรกอย่างการถ่ายภาพแทน

"ให้เข้ามาได้" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองกับพนักงาน ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับตัวเลขตรงหน้าอีกครั้ง

พนักงานคนใหม่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของผู้เป็นเจ้านายด้วยความตื่นเต้นแต่ทว่ากลับรู้สึกใจสั่นเมื่อคนตรงหน้าคือคนที่เธอเฝ้าฝันจะพบมาแสนนานอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่คืบเท่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้เธอใจเต้นแรงยิ่งกว่าคือการที่จะได้พูดกับเขาตรงๆ หลังจากไม่ได้พบกันอีกเลยตั้งแต่วันนั้น

"สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อปารวตีเป็นพนักงานใหม่ที่คุณสินสมุทรรับเข้ามาทำงานค่ะ"

เสียงหวานที่คุ้นหูกับชื่อที่ยังคงตรึงอยู่ในหัวใจฉุดให้คนที่กำลังดูตัวเลขมากมายบนกระดาษให้เงยหน้าขึ้นมาพบกับเจ้าของเสียงได้อย่างง่ายดาย

ลูกชายคนเล็กของภักดีดำรงไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่เขาทั้งรักทั้งเกลียดอย่างปารวตีจะยืนอยู่ตรงหน้าจริงๆ ในสมองมีแต่ความคิดที่จงเกลียดจงชังแต่ทว่าในหัวใจกลับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้พบเธออีกครั้ง

"เคยทำงานที่ไหนมาบ้างหรือเปล่า" เหมันต์ปั้นหน้านิ่งเอ่ยถามราวกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

"ไม่เคยค่ะ"

"แล้วทำไมถึงเลือกมาทำงานที่นี่ แล้วคุณมีคุณสมบัติอะไรที่ทำให้พี่ชายผมรับคุณเข้าทำงาน"

"ไม่ทราบค่ะ แต่ดิฉันมั่นใจว่าจะสามารถทำงานได้อย่างเต็มความสามารถค่ะ" ปารวตีเองก็ตอบคำถามอย่างห่างเหินเช่นกัน

"ก็ดี ทำงานให้คุ้มเงินเดือนล่ะ"

"ค่ะ เอ่อ..ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าบ้านพักพนักงานอยู่ตรงไหนเหรอคะ"

"ตามมาสิ เดี๋ยวจะพาไป"

ร่างสูงโปร่งยืดกายขึ้นเต็มความสูงและละความสนใจจากการทำงานในทันทีเมื่อได้พบหน้าพนักงานใหม่ของฟาร์มก่อนจะเดินนำหน้าหญิงสาวออกมาอย่างทะมัดทะแมงแต่แล้วเขาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าหญิงสาวไม่ได้มาที่นี่เพียงลำพังหากแต่ยังมีเด็กชายและเด็กหญิงวัยกำลังน่ารักติดตามมาด้วย แถมท้ายด้วยบุคคลที่เขาไม่อยากจะเจอที่สุดอย่างเอกภพด้วย

"นี่คิดจะยกโขยงมาทั้งครอบครัวเลยหรือไง" ชายหนุ่มบ่นอุบ

"หมดธุระของเราแล้ว เรากลับก่อนนะป่านสัญญากับเจ้าตัวแสบเอาไว้" ทันทีที่ได้พบหน้าเหมันต์เอกภพก็รู้ได้ทันทีว่าวัตถุประสงค์ของเขาบรรลุแล้ว

"เดี๋ยวสิเอก" ไม่ทันได้ทัดทานเพื่อนที่ดีอย่างเอกภพก็ขอเดินลิ่วออกไปทิ้งให้พ่อแม่ลูกได้อยู่กันตามลำพัง

เอกภพพยายามทุกหนทางที่จะทำให้ปารวตีและเหมันต์สมหวังหลังจากที่เขากลายเป็นต้นเหตุที่ทำให้ความรักของทั้งสองต้องพังทลาย ชายหนุ่มจึงพยายามติดต่อกับเพื่อนรักเพื่อปรับความเข้าใจและอธิบายความจริงแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับเอาแต่หลบหน้าจนไม่สามารถทำได้อย่างใจคิด ประกอบกับเรื่องเศร้าที่น้องสาวของเขาก่อเหตุเอาไว้ทำให้เขาต้องกลายเป็นคุณพ่อวัยเฟี้ยวเลี้ยงหลานชายวัยแบเบาะอย่างอธิหรืออ้นอย่างทุลักทุเลแม้ว่าย่าอย่างกรองแก้วจะช่วยเหลือก็ตามทำให้เรื่องคาราคาซังมาหลายปีจนกระทั่งวันที่ฟาร์มมุกของสินสมุทรเปิดรับสมัครพนักงานมาถึงเขาจึงฝากฝังปารวตีให้สินสมุทรรับเข้าทำงานโดยหวังว่าซักวันสองคนนี้จะได้พบกันอีกครั้ง

"ถ้าพร้อมแล้วก็ตามมาก็แล้วกัน" เจ้านายเฉพาะกิจรูปหล่อเดินจ้ำอ้าวไปอย่างหัวเสียเมื่อเห็นความสนิทสนมของหญิงสาวและอดีตเพื่อนรักกับตา

"รอด้วยค่ะ" ปารวตีเอ่ยเรียกพร้อมกับหอบกระเป๋าเดินทางสองใบอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้เด็กฝาแฝดที่เหนื่อยและเพลียจากการเดินทางเริ่มงอแงกันแล้ว

"อย่ามัวโอ้เอ้สิ ผมไม่ได้มีเวลาทั้งวันนะ" คนตัวโตหันกลับมาต่อว่าอย่างหงุดหงิดแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสถานการณ์ที่ยากลำบากของหญิงสาว

"รอสักครู่นะคะคุณเหมันต์" คำขอร้องของหญิงสาวทำไมยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดอะไรอย่างนี้ดูที่เธอเรียกเขาสิ คุณเหมันต์อย่างนั้นหรือ น่าหมั่นไส้ชะมัดเรียกเขาซะห่างเหินทั้งที่ความจริงแล้วเขากับเธอรู้จักกันแทบจะ ทุกซอกทุกมุมอยู่แล้ว

"วุ่นวายอะไรนักหนา นี่แค่วันแรกนะ แล้ววันต่อไปจะขนาดไหนบอกเอาไว้ก่อนนะว่าที่นี่ไม่ใช่สถานรับเลี้ยงเด็ก อย่าเอาเด็กสองคนนี้มาวุ่นวายเชียวตกน้ำตกท่าขึ้นมาไม่รู้ด้วยหรอกนะ อีกอย่างที่คุณควรจะรู้คือผมไม่ ชอบเด็ก"

คำพูดพ่อของลูกเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวคนเป็นแม่อย่างเธอไม่มีผิด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเหมันต์ที่รักเด็กมากเสียจนอยากจะมีลูกเป็นของตัวเองจะกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้แล้วเธอจะทำอย่างไรดี หากว่าความจริงว่าเด็กสองคนนี้คือลูกของเขา หากว่าเขาผลักไสลูกให้เสียใจเธอจะทำอย่างไรดี

"ถ้าอย่างนั้นข้าวของเอาไว้ที่นี่ก่อนได้ไหมคะ ขอพาเด็กๆ ไปนอนก่อน แกคงจะเพลีย"

"ตามใจสิ แล้วอุ้มสองคนอย่างนั้นจะไหวเหรอ"

"แม่ป่านครับ พี่เรนเดินเอง" ลูกชายพูดอย่างขึงขังเมื่อเห็นว่าคุณลุงคนนี้ไม่ได้ใจดีกับแม่คนสวยของเขาเหมือนลุงเอก

"ให้แม่ป่านอุ้มดีกว่าครับ" คนเป็นแม่เอ่ยอย่างโอบอ้อมเพราะตอนนี้ตากลมโตของลูกชายเริ่มส่งสัญญาณว่าง่วงเต็มแก่แล้ว ส่วนเด็กหญิงเหมภัสนั้นหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวคุณลุงคนนั้นจะมาว่าแม่ป่านอีก พี่เรนไม่ชอบ" เด็กชายใช้นิ้วเล็กๆ ชี้ไปยังคนเป็นพ่ออย่างจริงจัง ใบหน้าหล่อเหลาที่แกะพิมพ์ออกมาจากเหมันต์จ้องมองคนที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเช่นเดียวกับคนเป็นพ่อ

"ก็ได้ครับ" เมื่อลูกชายไม่ยินยอมคนเป็นแม่ก็จนใจได้แต่ยอมทำตามความต้องการของลูกอย่างไม่มี        ข้อแม้

เด็กชายเหมวิชไม่ยอมปริปากบ่นแม้แต่คำเดียวแม้ว่าอากาศข้างนอกจะร้อนมากจนเหงื่อไหลไคลย้อย เด็กชายยังคงเดินเคียงข้างมารดาไปเรื่อยๆ จนถึงที่หมาย สภาพที่พักทำให้ปารวตีถึงกับถอนหายใจเพราะมัน                                                                                ห่างหายจากการทำความสะอาดมานานจนฝุ่นและหยากไย่เต็มไปหมด แต่จะให้ทำอย่างไรได้เธอไม่ได้มีทางเลือกมากนัก หญิงสาวจึงคว้าเอาด้ามไม้กวาดขึ้นมาเคาะฝุ่นบนที่นอนให้สะอาดมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"แม่ป่านครับ ลุงเอกบอกว่าพ่อหมอกจะมาหาเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าครับ" ทั้งปารวตีและเหมันต์ต่างก็ตกใจกับคำพูดของเด็กชาย ปารวตีไม่คิดเลยว่าเอกภพจะบอกลูกทั้งสองของเธอแบบนี้

"เอ่อ..." คนเป็นแม่สีหน้าปั้นยาก ไม่รู้จะบอกลูกอย่างไรดีว่าพ่อหมอกที่ลูกชายหมายถึงก็ยืนอยู่ตรงหน้านี่แล้วในเมื่อเจ้าตัวประกาศเสียงชัดขนาดนั้นว่าไม่ชอบเด็ก

"พี่เรนว่าแล้วว่าลุงเอกต้องโกหก พ่อหมอกมีจริงซะที่ไหน ถ้ามีอยู่จริงคงไม่ทิ้งเราไปหรอกจริงไหมครับ" เด็กสามขวบตอกหน้าบิดาที่ยืนตัวแข็งทื่อซะนิ่งเป็นหิน

"นอนดีกว่าครับ ถ้าตื่นกันแล้วแม่ป่านสัญญาว่าจะไปเล่นน้ำทะเลพร้อมพี่อ้นตกลงไหมครับ"

"ครับ"

คุณแม่ยังสาววางลูกสาวลงบนฟูกนุ่มเก่าๆ มองดูลูกฝาแฝดนอนหลับสนิทอย่างสงสารจับใจ เธอรู้สึกเหมือนพาลูกมาลำบากทั้งที่ไม่จำเป็นเลยแม้แต่น้อย

"เอก ป่านมีเรื่องจะรบกวนเอกอีกแล้ว..." ไม่ทันได้พูดต่อมือหนาของเจ้านายก็คว้าเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของเธอมามาอย่างวิสาสะและตัดสายทิ้งไปอย่างเสียมารยาท

"รบกวนคุณเหมันต์คืนโทรศัพท์ดิฉันมาด้วยค่ะ ดิฉันมีความจำเป็นต้องใช้เดี๋ยวนี้" ใบหน้าสวยหวานจ้องมองพ่อของลูกอย่างเอาเรื่อง

"ผมเป็นเจ้านายของคุณ ต้องการความช่วยเหลืออะไรก็บอกมาไม่จำเป็นต้องรบกวนคนนอก" เจ้านายหนุ่มตอบกลับด้วยท่าทางเอาเรื่องไม่แพ้กัน

"เอกไม่ใช่คนนอกค่ะ เขาเป็นเหมือนพ่อแท้ๆ ของเรนกับรุ้ง" ดวงตากลมโตจ้องคนตรงหน้าอย่างหาความหมายเธออยากจะรู้นักว่าเขาจะว่าอย่างไร

"ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ไปทำงานกับมันเลยล่ะ บ้านมันก็มีกิจการร้านค้าเหมือนกัน จะดิ้นรนมาสมัครงานที่นี่ทำไมให้เปลืองแรง" ลูกชายคนสุดท้องของบ้านภักดีดำรงโวยวายเสียงดัง ก่อนจะถูกมือบางปิดเอาไว้อย่างทันทีทันใด

"อย่าส่งเสียงดังสิคะ ถ้าไม่พอใจอะไรดิฉัน รบกวนไปคุยด้านนอกค่ะ" พูดจบร่างบางก็จัดการลากคนตัวโตเท่าตึกออกมาด้านนอกบ้านพักอย่างโมโห นี่เขามีคุณสมบัติอะไรที่จะเป็นพ่อคนกันนะ!!