ตอนที่ 8

เมื่อกลับมาถึงบ้านคุณพ่อลูกสองก็ได้แต่นอนแกร่วอยู่บนโซฟาห้องรับแขกของบ้านภักดีดำรงเหมือนหมดสิ้นซึ่งความหวังในชีวิต

"เป็นอะไรไอ้หมอก นอนซมเชียวหรือว่าไม่สบาย แล้วเมื่ื่อคืนแกหายหัวไปไหนไม่กลับบ้าน" นายตำรวจรูปหล่อพี่ชายคนโตของบ้านเอ่ยถามขณะเดินลงมาจากห้องนอน

"พี่ตะวัน ไม่ทำการทำงานหรือไงเดี๋ยวเขาก็ไล่ออกหรอก สายป่านนี้เพิ่งจะตื่น" น้องชายคนสุดท้องกรอกตาไปมาอย่างไม่สบอารมณ์

"นี่ๆ ไม่ต้องมาย้อน แกยังไม่ได้บอกเลยว่าหายหัวไปไหนมา"

"ไปหาป่านมา"

"ป่าน?? ใช่ผู้หญิงที่ทำให้แกซมซานกลับบ้านมาเมื่อสามปีก่อนน่ะหรือ" ร้อยตำรวจเอกตะวันฉายรีบจ้ำเท้าเดินเข้ามายืนอยู่ต่อหน้าน้องชายและเอ่ยถามอย่างใคร่รู้

"อืม" เสียงทุ้มเอ่ยตอบอย่างรำคาญใจเพราะหากว่าเรื่องนี้ถึงหูตะวันฉายเมื่อไหร่ไม่นานเกินรอพี่ชายคนกลางอย่างสินสมุทรแน่

"จะไปหาเขาทำไมวะ เขาหักหลังแกได้ถึงขนาดนั้น" พี่ชายคนโตยังรู้สึกเคืองผู้หญิงที่ไม่รู้จักหน้าคร่าตาคนนี้ไม่หายเมื่อเธอกลายเป็นต้นเหตุให้น้องชายคนเล็กของบ้านถึงกับไม่เอาการเอางานอะไรจนเกือบจะเรียกได้ว่าตรอมใจตั้งไม่รู้กี่เดือนกว่าที่เหมันต์จะทำใจได้

"ไม่ได้ไปหา เขามาหาถึงที่ฟาร์มเลยต่างหาก"

"หมายความว่ายังไง??" คนเป็นพี่ถามอย่างไม่เข้าใจ

"ก็หมายความว่าพี่สินดันไปรับเขามาทำงานแทนคนงานเดิมที่ลาออกไปหน่ะสิ แต่ที่เซอร์ไพร์สกว่านั้นคืออะไรรู้ไหมพี่ ป่านเขาหอบลูกแฝดชายหญิงมาด้วยนี่สิ"

"แล้วไอ้เอกเพื่อนแกทำไมปล่อยให้ลูกเมียมาทำงานที่นี่ได้วะ"

"บังเอิญว่าเด็กสองคนนั้นมันลูกผมไงพี่"

"เฮ้ย!!!!" พี่คนโตแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

ตะวันฉายซักน้องชายตัวเองละเอียดยิบราวกับว่าเหมันต์เป็นผู้ต้องหาคดีอุกฉกรรจ์ไม่มีผิด จนคนที่เพิ่งสร่างจากพิษไข้ไม่มีคำตอบที่จะตอบคำถามของนายตำรวจคนนี้แล้ว

"แล้วนี่หลานๆ พี่อยู่ไหนว่ะเนี่ยะ" ลุงตะวันตื่นเต้นจนออกนอกหน้าที่รู้ว่าตัวเองมีหลานวัยกำลังน่ารักถึงสองคน

"น่าจะอยู่บ้านไอ้เอก"

"แล้วไม่ทราบว่าแกจะนอนอยู่ทำไมไม่ทราบไอ้หมอก ไปรับลูกมาสิ จะได้ทำความคุ้นเคยกับลูกไว้เผื่อกามเทพของแกจะได้ช่วยทำให้แม่ของลูกใจอ่อนได้บ้าง"

เมื่อได้ยินคำแนะนำของพี่ชายก็ทำให้คนที่นอนแกร่วหมดอาลัยตายอยากก็มีพลังขึ้นมาราวกับว่าได้พลังวิเศษ ร่างสูงหยัดกายขึ้นอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะรีบบึ่งรถคู่ใจตรงไปยังไร่อนันตราซึ่งเป็นบ้านของเอกภพทันที

ทันทีที่รถจอดสนิทคุณพ่อรูปหล่อก็รีบวิ่งตรงดิ่งไปตามหาตัวเอกภพในตัวบ้านทันที แต่ไม่ทันที่จะได้ก้าวเข้าไปในตัวบ้านก็พบว่าเด็กทั้งสามคนกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานที่หน้าประตู

“ลุงคนนี้ มาทำไม” เด็กชายเหมวิชจ้องมองคนที่มาเยือนด้วยสายตาประหลาดใจ

“พ่อหมอกมารับพี่เรนกลับน้องรุ้งกลับบ้านครับ” คุณพ่อรูปหล่อสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการกับลูกๆ ด้วยความกล้าทั้งหมดที่มี

“พ่อหมอกเหรอ” เด็กหญิงเหมภัสวิ่งไปยืนหลบหลังพี่ชายด้วยท่าทางหวาดระแวง แต่กระนั้นดวงตากลมสวยที่ได้มาจากปารวตียังคงลอบมองคนตัวโตเสียงดุอยู่เป็นระยะ

“อย่าไปเชื่อนะน้องรุ้ง พ่อหมอกมีจริงที่ไหน อีกอย่างแม่ป่านบอกว่าอย่าไปเชื่อคำพูดของคนแปลกหน้าจำไม่ได้เหรอ” คนเป็นพี่ที่แม้จะอายุห่างกันไม่ถึงสามนาทีแต่ก็ยืดอกปกป้องน้องเต็มที่จนน่าประทับใจ

“มีจริงสิลูก พ่อหมอกของหนูไง” ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้ๆ หวังจะคว้าตัวลูกเข้ามากอด แต่เหมวิชและเหมภัสก็ร่นถอยห่างไปเรื่อยๆเพื่อรักษาระยะเดิมเอาไว้ อีกทั้งลูกชายตัวน้อยยังส่งสายตาแข็งกร้าวมาข่มขู่ผู้เป็นพ่อให้กลัวอีก

“ไม่มี ไม่รู้จัก” ลูกชายตอบเสียงแข็ง

“ไปเล่นที่อื่นกันดีกว่าเรน รุ้ง” พี่ใหญ่อย่างอธิก้าวเข้ามาปกป้องน้องๆ อย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะรีบพากันวิ่งหนีไปจากคนแปลกหน้าไปเสียดื้อๆ จนคุณพ่อลูกสองได้แต่ส่ายหน้า

“วิ่งหนีอะไรกันมาเด็กๆ” เอกภพที่เพิ่งออกมาจากครัวเอ่ยถามทันทีที่เห็นสามหน่อแสนแสบหน้าซีดเผือดเหมือนกับพบเจออันตรายมาหมาดๆ

“คนแปลกหน้าครับพ่อ เขาบอกว่าชื่อพ่อหมอก” คำตอบของอธิทำให้คนทำหน้าที่พ่อแทบกลั้นหัวเราะไม่ไหว แต่กระนั้นเขาก็ยังคงทำตัวได้เป็นปกติจนได้

แต่ยังไม่ได้ซักถามอะไรมากไปกว่านั้นคนแปลกหน้านามว่าพ่อหมอกก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเนือยแถมบอกบุญไม่รับ

“หายแล้วหรือไงถึงมาได้”

“ก็ดีขึ้นมากแล้ว ขอบใจนะที่ช่วยดูแลเด็กๆ ให้”

แม้จะตอบคำถามเพื่อนรักแต่สายตานั้นกลับมองเอกภพด้วยความอิจฉา เพราะว่าทั้งลูกชายและลูกสาวต่างพากันกอดแข้งขาของลุงเอกเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ส่วนพ่อแท้ๆ อย่างเขาลูกต่างพากันวิ่งหนีจนหน้าซีดคิดแล้วมันน่าช้ำใจ

“ลุงเอก คุณลุงคนนี้บอกว่าเป็นพ่อหมอกค่ะ แล้วก็บอกด้วยว่าจะมารับน้องรุ้งกับพี่เรนกลับบ้าน” สาวน้อยผมหางม้าอธิบายคุณลุงคนสนิทเป็นคุ้งเป็นแควส่วนคุณลุงผู้ใจดีนั้นก็ตั้งใจรับฟังอย่างไม่ละความสนใจ

“แล้วหนูอยากกลับบ้านไปกับลุงพ่อหมอกไหมคะ” เอกภพปูทางให้พ่อแท้ๆ ได้ใกล้ชิดลูกๆ แต่คำตอบที่ได้คือการส่ายหน้าไปมาของเด็กหญิงและเด็กชาย

“ทำไมล่ะครับ”

“แม่ป่านบอกว่าไม่ให้ไปกับคนแปลกหน้าค่ะ”

“ใช่ครับ แม่ป่านบอกว่าเขาจะจับไปขาย ถ้าไปกับเขาจะไม่ได้เจอแม่ป่านอีก” เด็กชายเหมวิชอธิบายสำทับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนผู้ใหญ่อย่างเหมันต์และเอกภพเห็นภาพชัดเจน

“แล้วถ้าลุงเอกบอกว่าคุณลุงคนนี้คือพ่อหมอกของรุ้งกับเรนจริงๆ จะเชื่อลุงเอกไหมครับ” คุณลุงใจดีของเด็กๆ เอ่ยถามย้ำ

                “ไม่!!” สองพี่น้องตอบพร้อมกันอย่างกับว่ารู้ใจกันดี พร้อมกับส่ายหน้าดิก

                “ทำไมล่ะ ครับ เราสองคนเคยบอกลุงไงว่าอยากจะเจอพ่อหมอก เขาก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้วไง” ชายหนุ่มชี้ไปทางเพื่อนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเด็กๆ เพื่อยืนยันว่าคำพูดนั้นเป็นความจริง

                แม้จะยืนยันอย่างนั้นแต่เด็กทั้งสองก็ไม่ได้ยินดียินร้ายเลยซักนิดที่ได้พบหน้าพ่อบังเกิดเกล้าที่ตัวเองอยากพบมาตลอดแต่ยิ่งไปกว่านั้นเด็กทั้งสองยังถอยห่างเขาไปไกลกว่าที่เป็นอยู่อีก

“เสียใจด้วยนะไอ้หมอก งานนี้แห้วว่ะ” เอกภพเดินเข้าไปตบบ่ากว้างของเพื่อนอย่างเห็นใจ แม้จะเห็นใจเหมันต์เพียงใดก็ไม่อาจช่วยอะไรได้เพราะทั้งหมดนี้มันคือผลของการกระทำในอดีตของคนเอาแต่ใจอย่างเหมันต์ทั้งสิ้น

“เออ เข้าใจเว้ย ก็ลูกไม่คุ้นจะให้วิ่งเข้ามาหามันก็ใช่ที่แถมแม่ยังสอนมาขนาดนี้ ขืนฉันสุ่มสี่สุ่มห้าอุ้มไปนอกจากจะเป็นการทำลูกกลัวแล้ว รับรองว่าป่านคงเอาเลือดหัวฉันออกแน่”

“เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวฉันโทรไปขออนุญาตป่านให้ ว่าแต่แกจะเอาหลานไปไหนวะ พรวดพราดมาไม่บอกกันก่อนอย่างนี้” เจ้าของไร่อนันตราเอ่ยถามอย่างสงสัย

“พี่ตะวันมันอยากจะเล่นกับหลาน ตะวันฉายรู้ สินสมุทรก็รู้เชื่อฉันสิ” แต่ไม่ทนที่จะได้พูดจบประโยคเสียงโทรศัพท์มือถือของเหมันต์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา หน้าจอโทรศัพท์บอกชื่อคนโทรมาเสียเสร็จสรรพ

“นั่นไง พี่ยักษ์ของแกโทรมาแล้ว ผิดคำฉันซะที่ไหน” เหมันต์หรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายที่จะต้องได้รับฟังคำบ่นของพี่ชายคนกลางจนหูชาเหมือนผู้หญิงไม่มีผิด ให้ตายเถอะเขาชักสงสัยแล้วว่าพี่ชายอย่างสินสมุทรคนนี้มองผู้หญิงบ้างหรือเปล่า

“โอ้ย!! ช้าๆ พี่สินฟังไม่ทัน สำนึกไม่ทันด้วย” พี่ชายคนกลางร่ายคำสั่งสอนมาเป็นชุดๆ ทันทีที่น้องชายกดรับสาย

“ผมรู้แล้วว่าผมผิด ตอนนี้ก็พยายามง้ออยู่ไง พี่ใจเย็นๆ ก่อนสิ” น้องชายคนเล็กดึงโทรศัพท์ออกจากหูทันทีก่อนที่โสตประสาทเขาอาจจะพิการถาวรจากคำบ่นของพี่ชายเจ้าระเบียบ

“รู้แล้วน่าพี่ เรื่องพ่อสืบไปถึงไหนแล้วล่ะ ตกลงว่าพ่อมีผู้หญิงที่จะมาแทนที่แม่จริงหรือเปล่า” น้องชายถามความคืบหน้าเรื่องบิดาที่ลูกชายทั้งสามสงสัยว่าพวกเขาอาจจะได้มีแม่เลี้ยงเร็วๆ นี้

“ครับๆ”  เขารับคำพี่ชายก่อนจะกดวางสายด้วยสีหน้าแสนจะบึ้งตึง

“เอาไงไอ้หมอก ตกลงจะพาเด็กๆ ไปหาลุงตะวันอยู่ไหม” เอกภพเอ่ยถาม

“ฉันโทรไปหาป่านเอง ถ้าป่านไม่อนุญาตฉันก็ไม่อยากลัดขั้นตอน เดี๋ยวเกิดป่านหอบลูกหนี ฉันโดนพี่ๆ เล่นงานแน่ ว่าแต่แกมีเบอร์โทรป่านไหม”

“เบอร์เดิมนั่นแหละ ป่านเขาไม่เคยเปลี่ยนหรอก” 

คำตอบของเอกภพทำให้เจ้านายที่พ่วงตำแหน่งพ่อของลูกมาด้วยอย่างเหมันต์รู้สึกดีใจอย่างประหลาด เขาหวังลึกๆ ว่าหัวใจเธอจะยังไม่เปลี่ยนไปเช่นกัน ฉับพลันมือหนาก็กดโทรออกไปหาเบอร์ที่เขาไม่เคยลืมเลือนเพื่อต่อปลายสายหาเจ้าของเพื่อขออนุญาตให้เขาได้เข้าใกล้ลูกทันที