ตอนที่ 9

คำตอบของปารวตีที่อยู่ปลายสายยิ่งทำให้พ่อของลูกหัวใจห่อเหี่ยวเข้าไปใหญ่เมื่อหญิงสาวไม่อนุญาตให้ใครพาลูกของเธอไปไหนหรือไปพบใครทั้งนั้นหากคนนั้นไม่ใช่เอกภพ คำตอบที่ชัดเจนและเย็นชาของหญิงสาวไม่รู้เลยว่าทำให้พ่อของลูกเริ่มรู้สึกไม่เป็นมิตรกับเพื่อนอย่างเอกภพเสียแล้วหรือจะเรียกให้ถูกก็คือตอนนี้เขาชักกลัวแล้วว่าเอกภพจะกลายเป็นคนที่อยู่ในใจของเธอแทนที่เขา

“เฮ้ย!! ซวยแล้วไอ้หมอก ป่านโทรเข้ามาหาฉันว่ะ งานนี้ไม่น่าจะโอเคเท่าไหร่” เอกภพร้องเสียงหลงทันทีที่ปารวตีโทรเข้ามาหาเขาทันทีที่เหมันต์และเธอจบการสนทนา สัญชาตญาณของสองหนุ่มรู้ได้ทันทีว่าเกิดเรื่องแน่ๆ

“รับสิไอ้เอก แกจะรออะไร” เหมันต์กระชากเสียงตอบเพื่อนอย่างหงุดหงิด

เอกภพที่ยืนจ้องโทรศัพท์อยู่นานรีบกดรับทันทีก่อนจะค่อยๆ กรอกเสียงอ่อยๆ ลงไปในการเริ่มต้นสนทนากับ ปารวตี

“เอก อย่าให้หมอกเข้ามายุ่งกับลูกเรา เราไม่อยากให้เขาและครอบครัวเขาเข้ามาวุ่นวายแค่เพราะเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองมีลูก แล้วจำเป็นต้องรับผิดชอบเพราะว่าตัวเองได้ชื่อว่าเป็นพ่อ”

“ใจเย็นก่อนนะป่าน เราว่าไอ้หมอกมันก็รักลูกไม่ต่างไปจากป่านหรอก ถ้าตอนนั้นมันรู้ว่าป่านท้องมันไม่ทิ้งป่านแน่ๆ” เอกภพพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบเมื่ออีกฝ่ายนั้นเสียงสั่นด้วยความขุ่นเคืองระคนกับความรู้สึกเจ็บซึ่งเขาก็เข้าใจดี

เหมันต์ส่งสัญญาณให้เพื่อนส่งโทรศัพท์มาให้และเอกภพเองก็ไม่ขัดความต้องการนั้นของเขา มือหนารับโทรศัพท์จากมือของเอกภพก่อนจะเอามันมาแนบไว้ที่ใบหูเพื่อรับฟังความรู้สึกของปารวตีที่มีต่อเขา

"ฝากไปบอกเขาด้วยนะว่าถ้ายังเข้ามาวุ่นวายกับเด็กๆ ป่านจะพาลูกกลับกรุงเทพ" เสียงหวานที่ดังกร้าวในโสตประสาททำให้คนตัวโตลืมตัวโพล่งออกไปเต็มปากเต็มคำ

"อย่านะป่าน อย่าเอาลูกไปนะ"

เมื่อสติกระเจิดกระเจิงคนพ่อลูกสองที่กลัวจับใจว่าจะถูกพรากลูกรีบส่งโทรศัพท์คืนเจ้าของและย่อตัวลงไปคว้าตัวเหมวิชและเหมภัสเอาไว้ก่อนจะอุ้มขึ้นพาดบ่าพร้อมกับเดินตรงออกไปจากบ้านและขับรถออกจากไร่อนันตราโดยไม่สนคำทัดทานใดๆ ลืมไปเสียหมดสิ้นว่าเพิ่งจะลั่นวาจากับเพื่อนเอาไว้ว่าไม่อยากจะลัดขั้นตอน

เหมันต์รู้สึกสงสารลูกจับใจเมื่อเด็กชายและเด็กหญิงต่างส่งเสียงร้องไห้จ้าไม่ยอมหยุดด้วยความตกใจและหวาดกลัว

"พี่เรน น้องรุ้งอยากไปหาแม่ป่าน" เหมภัสขยับเข้าไปอิงซบพี่ชายที่อายุห่างกันไม่เกินสามนาทีด้วยความกลัว ส่วนเหมวิชเองแม้จะหวาดกลัวไม่ต่างจากน้องสาวแต่เด็กชายก็ยังคงปลอบประโลมน้องสาวให้หายจากความกลัวทั้งที่ตัวเองก็สะอึกสะอื้นเช่นกัน

"คุณลุงจะพาเราไปไหนคะ" เด็กหญิงรวบรวมความกล้าเอ่ยถามคุณลุงใจร้ายโดยไม่กล้าที่จะมองหน้า

"พ่อจะพาหนูไปหาคุณปู่ไงลูก ไปหาคุณลุงด้วยนะ" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่ก็ต้องปวดใจยิ่งกว่าอะไรเมื่อเห็นแววตาที่หวาดกลัวของลูกที่มีต่อเขา

"พี่เรนจะไปหาแม่ จะไปหาแม่ จะไปหาแม่" เสียงร่ำร้องของลูกๆ ดังก้องทั่วทั้งรถจนเขาอยากจะย้อนกลับไปแก้ไขทุกอย่างแต่มันก็สายไป

ในขณะที่ความคิดกำลังวิ่งพล่านอยู่ในหัวเสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้นแข่งกับเสียงระงมของเด็กๆ มือหนากดรับทั้งที่ไม่ได้ตรวจสอบและเขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ที่น่าสงสารของใครบางคนเต็มสองหู

"หมอกเอาลูกเราคืนมานะ อย่าเอาลูกเราไป" ปารวตีสะอื้นฮักอยู่ปลายสาย

"ไม่ หมอกไม่ยอมให้ป่านพาลูกไปไหน หมอกเป็นพ่อหมอกมีสิทธิ์ที่จะดูแลลูกเหมือนกัน" พ่อของลูกตอบเสียงเรียบแม้จะสงสารเธอจับใจก็ตาม

"หมอกพาเด็กๆ มาคืนเราเถอะ เราสงสารลูกป่านนี้คงจะตกใจน่าดู"

"ไม่ เราจะไม่พาลูกไปเด็ดขาด ถ้าป่านอยากเจอลูก ป่านต้องมาอยู่บ้านหมอก ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังเลย"

ไม่ทันที่จะรอคำตอบของอีกฝ่ายมือหนาก็กดตัดสายไปอย่างใจดำ ตลอดทางเขาพยายามบอกตัวเองให้ใจร้ายให้สำเร็จ ถึงวิธีนี้จะเป็นวิธีการที่สกปรกจนอาจจะทำให้ทุกอย่างยิ่งเลวร้ายถ้าแลกกับการที่ลูกยอมรับว่าเขาเป็นพ่อก็ถือว่าคุ้มค่า ดีกว่าให้ลูกมองว่าเขาเป็นแค่คนแปลกหน้า

ปารวตีที่เคยคิดว่าจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับคนในสกุลภักดีดำรงก้ต้องเปลี่ยนใจ หญิงสาวยอมนั่งเรือออกจากเกาะมุ่งตรงสู่บ้านภักดีดำรงเพื่อขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นใหญ่ในบ้านอย่างราเมศ

เมื่อรถคู่ใจจอดสนิทชายหนุ่มก็รู้สึกเหมือนชะตาจะขาดเมื่อพบว่าคนที่รอเขาอยู่หน้าบ้านไม่ใช่ปารวตีเพียงคนเดียวแต่กลับมีประมุขของบ้านภักดีดำรงอย่างราเมศ พร้อมด้วยพี่ชายอย่างตะวันฉายและสินสมุทรด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่ต่างจากยักษ์วัดแจ้ง

เหมันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นเมื่อได้เห็นสีหน้าของบิดา วีรกรรมวันนี้ของเขาคงรู้ถึงหูของพ่อแล้วเป็นแน่ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะตัดสินใจก้าวลงจากรถ พร้อมทั้งอุ้มพี่น้องฝาแฝดที่หลับสนิทเพราะความเหนื่อยล้าจากการร้องไห้ลงจากรถช้าๆ

"ตะวัน สิน ไปอุ้มหลานมา" ราเมศสั่งลูกชายเสียงเย็นเฉียบ

ร่างสูงโปร่งของสองพี่น้องตรงเข้าไปหาน้องสุดท้องตามคำสั่งบิดาอย่างไม่รีรอ และอุ้มหลานฝาแฝดออกมาจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่ออย่างเบามือ

เหมันต์ที่กำลังจะก้าวตามพี่ชายทั้งสองไปก็ต้องนิ่งงันไปไม่ต่างจากถูกสาปเมื่อได้รับการพิพากษาโทษจากบิดาว่าห้ามเขาเข้าใกล้เด็กทั้งสองคนอีกจนกว่าปารวตีจะอนุญาต

"ผมก็เป็นพ่อนะครับ ทำไมพ่อถึงห้ามผมเข้าใกล้ลูกผม" ชายหนุ่มรีบชี้แจงบิดาทันที

"ก็แกทำตามใจตัวเอง แกไม่สงสารแม่ของลูกหรือไงว่าเขาจะตกใจขนาดไหนที่แกมาทำกับลูกเขาแบบนี้ ลูกแกไม่ใช่ตุ๊กตานะเจ้าหมอก"

"แต่ผมก็เป็นพ่อ!!" สิ้นเสียงที่ดุกร้าวนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ชาไปทั้งแถบจากฝ่ามือบอบบางของปารวตีฟาดลงไปจนเป็นรอยแดง   

"ป่านไม่เคยคิดจะกีดกันระหว่างพ่อกับลูก แต่วันนี้ป่านคงจะต้องคิดใหม่แล้ว หมอกใจร้าย หมอกไม่เห็นแก่ลูก ลูกยังไม่คุ้นเคยแท้ๆ อยู่ๆ หมอกก็มาอุ้มลูกขึ้นรถไปจนเรนกับรุ้งทั้งตกใจ ทั้งกลัว แล้วอย่างนี้ป่านจะยอมให้หมอกเข้าใกล้ลูกได้ยังไง"

ปารวตีต่อว่าต่อขานพ่อของลูกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตแดงก่ำและรื้นน้ำตาจนเอ่อล้นไหลลงมาอาบพวงแก้มสีระเรื่อและที่น่าปวดใจยิ่งกว่าคือสายที่เธอมองเขา มันเจ็บปวดและว่างเปล่าจนน่ากลัวจับใจ

"เดี๋ยวสิป่าน หมอกก็แค่อยากให้ลูกได้เจอหน้าปู่ หน้าลุงบ้าง หมอกก็ขออนุญาตป่านแล้ว แล้วป่านยอมให้ลูกมากับหมอกไหม" คนทำผิดร้องขอความเป็นธรรม

"หมอกก็เลยเลือกวิธีเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้!!" คำถามของหญิงสาวทำให้คุณพ่อยังหนุ่มถึงกับสะอึก เขาผิดทุกทางอย่างไม่ต้องสงสัยเพราะแต่ไหนแต่ไรเขาเป็นเหมือนศูนย์กลางของบ้านภักดีดำรงที่ทุกคนคอยตามใจ หากว่าเรื่องไหนที่เขาทำผิดแต่ยังมีส่วนถูกอยู่บ้างบรรดาพี่ชายก็จะคอยช่วย แต่ครั้งนี้แม้แต่พี่ใหญ่อย่างตะวันฉายยังไม่กล้าออกหน้าก็หมายถึงความผิดร้ายแรงอย่างไม่ต้องสงสัย