7

“เมื่อกี้เราคุยกันแล้วครับคุณย่า นิรินบอกว่าอยากจะไปเที่ยวเกาะเมตตากับผม” ประโยคของนรราชทำให้หลายคนสำลัก บางคนทำช้อนหล่นกระทบจานเสียงดัง

จะไม่ให้ทุกคนตกใจได้อย่างไรกัน ในเมื่อนรราชนั้นไม่ลงรอยกับ         สุทธิศักดิ์ถึงขั้นเกลียดกันเลยก็ว่าได้ แล้วจู่ๆ จะอนุญาตให้ลูกสาวของคนที่เคยทำให้เจ็บช้ำน้ำใจไปเที่ยวเกาะเมตตาด้วย มันช่างไม่น่าเป็นไปได้เลยแม้แต่น้อย

นิรินสะดุ้งอีกรอบ ใบหน้าของเธอเหลอหลามองคนที่มองมาด้วยนัยน์ตาสื่อความหมายบางอย่างแล้วใจสั่นรัว

“จริงเหรอ อืม... ก็ดีนะ ยายเนยเพิ่งเรียนจบกลับมายังไม่ได้ทำงานอะไร ไปเที่ยวพักผ่อนกับลุงราชก็ดีนะลูก” หญิงชราเห็นด้วย

“เนยเอ่อ... เนย...” นิรินอึกอัก เม้มปากเข้าหากัน มองหน้านรราชแล้วแก้มสาวแดงซ่านลามไปถึงใบหู เมื่อเห็นท่าทีนั้นของเขา

“เรียนจบแล้วควรจะรีบเรียนรู้งานนะครับคุณท่าน” สุทธิศักดิ์เห็นท่าทีอึกอักของบุตรสาวจึงรีบพูดขึ้นมาเพื่อหาทางออกให้ นั่นทำให้นิรินรีบสนับสนุน

“ค่ะ เนยอยากทำงานมากกว่าค่ะ ไม่อยากไปเที่ยวหรอกค่ะ”

“กลัวไม่ได้กอบโกยหรือไง ถึงต้องรีบ” นรราชแดกดันทำให้ลักษณ์นาราต้องปรามหลานชายเอาไว้

“พูดอะไรแบบนั้นล่ะราช พี่น้องกันทั้งนั้น”

“ผมไม่นับญาติกับพวกชอบแทงข้างหลังหรอกครับ หน้าไหว้หลังหลอก ไร้ความจริงใจ นิรินรับปากผมแล้วจะผิดคำพูดหรือไง” เขาหันไปขยี้เอาคำตอบจากเด็กสาว ยิ่งเห็นสีหน้าอึกอักของหล่อน เขายิ่งชอบใจ

“เอาเถอะ ถ้ารับปากกันแล้วก็ไปเถอะ ย่าไม่ว่าอะไรหรอกนะ อยากไปเที่ยวนานแค่ไหนก็ได้ อยากทำงานเมื่อไหร่ก็ค่อยให้พ่อเขาจัดการนะแม่เนย”

“ค่ะคุณท่าน” นิรินจำต้องรับคำ คนที่นั่งตรงกันข้ามอยู่กับเธอกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แทบจะทันทีที่ได้ยินคำตอบเช่นนั้น

นิรินเป็นกังวลหนัก จะมีใครรู้ไหมว่าเธอโดนญาติสาวคนอื่นไล่ออกจากห้องจนต้องระเห็จไปหาที่นอนใหม่

แล้วคืนนี้เธอจะนอนที่ไหน? ไม่อยากมีปัญหากับใครเลยเลือกที่จะเงียบ เธอไม่ได้สนิทกับพี่ๆ ทั้งสามคน เพราะนานๆ เจอกันที ไม่คิดว่าจะโดนไล่ออกจากห้อง และไม่รู้ด้วยว่าไปทำอะไรให้ไม่พอใจ เพราะตอนเจอหน้ากันก็ยังพูดดีกันอยู่เลย

ธุรกิจในเครือพันธุเสมานั้น คุณย่าไม่ได้ยกให้ใคร ไม่ได้แบ่งแยกให้ใครเลย แต่ให้ทำร่วมกันจวบจนถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน คอยช่วยกันบริหาร ใครไม่อยากทำก็ลาออกไป แต่จะยกจะแบ่งให้ใครนั้นไม่มี ดังนั้นลูกหลานกี่คนก็มีงานทำ    มีเงินใช้ แค่ไม่ได้เป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์เพียงเท่านั้น

ส่วนผลกำไรของตระกูลนั้น หญิงชราได้บริจาคให้มูลนิธิเด็กกำพร้าเพราะสมัยก่อนท่านเคยเป็นเด็กกำพร้ามาก่อน

นิรินคิดว่าคุณย่าทวดทำแบบนี้ดีที่สุด เพราะลูกหลานเยอะขนาดนี้

ถ้าแบ่งกันคงแย่งชิงอยากได้กันน่าดู แต่ช่วยกันบริหารไปเรื่อยๆ ตราบชั่วลูก

ชั่วหลานก็จะได้ไม่ถือว่าเป็นของตัวเอง ทุกๆ ปี ก็จะมีหลายครอบครัวที่ลูกหลานแต่งงานออกเรือนและมีเหลนเพิ่มขึ้นมา หากแบ่งกันก็คงไม่พอ      หญิงชราเลยใช้วิธีนี้ตัดปัญหาการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ให้ทุกคนทำงานเพื่อครอบครัวจริงๆ และได้รับผลกำไรแบ่งสันปันส่วนกันไปเพื่อใช้ชีวิตของแต่ละคนให้มีความสุขมากที่สุด ถ้าไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขและสิ่งไม่ดี ทุกคนก็อยู่ได้อย่างสบายตราบชั่วลูกหลาน

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จสิ้น นิรินก็ปลีกตัวออกมาเดินเล่นในสวนหลังบ้าน เธอใช้ความคิดอย่างหนักเรื่องหาที่นอน หรือคืนนี้จะไปขอนอนกับบิดาดี ใครจะรู้บ้างว่าเธอไม่มีห้องนอน ญาติสาวที่ไล่เธอออกจากห้องก็มองเมิน คงคิดว่าเธอแอบไปนอนอยู่ตรงโซฟาห้องนั่งเล่น ห้องรับแขกหรือที่ไหนสักแห่งในบ้านเป็นแน่ๆ ดีที่เมื่อคืนเอาเสื้อผ้าออกมาด้วย ไม่งั้นคงไม่มีชุดเปลี่ยน

“อุ๊ย!” นิรินอุทานเมื่อหมุนร่างมาชนเข้ากับร่างสูงของใครบางคน พอเธอเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจ

“ลุงราช”

“คิดถึงฉันอยู่เหรอ ถึงได้ใจลอย เรียกไม่เห็นตอบเลย” เขารัดร่างเธอเอาไว้แน่น นิรินดิ้นรน เขาก็กดร่างน้อยไปกับต้นหูกวางทางด้านหลัง

“นี่ปล่อยเนยนะคะ”

“เรื่องอะไรจะปล่อย ฉันหิวจัง อยากกินเธอ” ประโยคของเขาทำให้นิรินอ้าปากค้างตาโต เขาคงไม่คิดจะทำอะไรน่าเกลียดตรงนี้หรอกนะ

“ลุงราช” นิรินดิ้นรนสะบัดตัวหนี เขาจับเธออุ้มขึ้นพาดบ่าพาเดินไปยังเรือนเล็กทางด้านหลัง เธอทุบแผ่นหลังของเขาระรัว มือหนาจึงหวดลงมาบนแก้มก้นงอนๆ หลายครั้ง เธอร้องประท้วงมึนหัวไปหมด เพราะโดนแบกพาดบ่าห้อยหัวลงพื้น

“ไม่ทำแบบนี้นะคะลุงราช” เธอเซเมื่อเขาวางเธอลงให้เหยียบยืนบนพื้น มองเรือนเล็กซึ่งจำได้ว่าเป็นบ้านพักส่วนตัวอีกหลังที่นรราชชอบมานอนระหว่างมาค้างที่นี่

“ทำแบบไหนเหรอ” เขาเดินเข้าหาอย่างคุกคาม นิรินวิ่งหนี แต่เขาคว้าเอวคอดเอาไว้ ก่อนจะกดไปบนเตียงนอนหนานุ่ม

เขาพึงพอใจกับการดูแลรักษาความสะอาดของที่นี่ คุณย่าของเขาคงสั่งสาวใช้เอาไว้ ห้องถึงได้สะอาดสะอ้านเช่นนี้