6

กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เธอก็โดนสูบพลังไปอีกระลอกใหญ่ นิรินรีบพาตัวเองออกจากห้องของเขาโดยเร็ว

“ไปเที่ยวเกาะเมตตากับฉันไหม” นรราชเอ่ยถามเด็กสาวที่เดินนำเขาออกมาจากห้องลิ่วๆ

เธอมองซ้ายแลขวาก่อนออกจากห้อง เพราะกลัวใครเห็นเข้า จนเขานึกรำคาญ ในขณะที่เขาเดินตามออกมาแบบไม่ทุกข์ร้อนอันใด

“เนยไม่ไปเกาะของลุงราชเด็ดขาด” เธอชะงักหันมาโต้ตอบกับเขา        หัวเด็ดตีนขาดเธอจะไม่ยอมไปที่นั่นเด็ดขาด

“ว้า... งั้นพ่อของเธอก็คงต้องรู้เรื่องนี้สินะ ถ้าเขาเห็นรูปตอนเรานอนแก้ผ้าโป๊เปลือยอยู่บนเตียงด้วยกันจะคิดยังไงนะ”

“ลุงราชหมายความว่ายังไงคะ” เธอเอ่ยถามอย่างตกใจ เขาคงไม่ทำอะไรน่าเกลียดแบบนั้นใช่ไหม

“ความหมายอยู่ในประโยคที่ฉันพูดนั่นแหละ”

“ลุงราชทำแบบนี้ทำไม”

“เพื่อความสะใจไง ฉันอยากเห็นพ่อเธอกระอักเลือดตาย”

“คนใจร้าย” เธอต่อว่าเขาก่อนจะวิ่งหนีด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ เพราะเจ็บตรงหว่างขา เพื่อลงมาด้านล่าง ทุกคนกำลังนั่งพร้อมเพรียงกันอยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหารตัวใหญ่ เป็นโต๊ะทรงยาวสี่เหลี่ยมผืนผ้า ตรงหัวโต๊ะคือคุณย่าลักษณ์นารา และสมาชิกคนอื่นๆ ที่นั่งเรียงลำดับไปตามความอาวุโส

นิรินชะงักเท้า เธอวางหน้าไม่ถูก ยิ่งตอนที่นรราชเดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ กับเธอ ทำเอาทุกคนอ้าปากค้างที่เห็นเขาที่นี่

“ตาราช” ประมุขของบ้านร้องขึ้นอย่างแปลกใจระคนดีใจ นรราชเดินเข้าไปหาก่อนจะกราบที่ตักของท่าน

“หลานรักของย่า” ประโยคนั้นเต็มไปด้วยความรักสุดหัวใจ สมาชิกทุกคนในครอบครัวรู้ดีว่าทายาทที่แท้จริงของพันธุเสมาคือนรราช แต่ทุกคนก็เจียมเนื้อเจียมตัวดี ไม่เคยคิดตีตนเสมอหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูล แม้หญิงชราจะรักทุกคนเท่าเทียมกันก็ตามที

ตั้งแต่มีเรื่องครั้งนั้น นรราชก็ไม่ญาติดีกับใครอีกเลย เพราะคิดว่าทุกคนมาเพื่อแย่งทุกอย่างไปจากเขา ทำให้เขาเลยหนีไปอยู่เกาะ นานนับปีกว่าจะยอมกลับมาที่นี่ แต่กระนั้นก็ยังไม่ยอมสุงสิงกับใครให้สนิทสนมเหมือนเก่าก่อน เพราะนรราชคิดว่าหลายคนรู้เรื่องที่เกิดขึ้นดี แต่ไม่มีใครบอกเขาตรงๆ

ทุกคนรู้ดีว่าสุทธิศักดิ์กับมุกดาเป็นอย่างไรกันบ้างลับหลังเขา นั่นทำให้ทุกคนรู้สึกผิดกับนรราชอยู่มาก อีกทั้งยังเห็นใจเขาอีกด้วยที่ต้องอกหักจากหญิงที่รักมากมายขนาดนี้ แต่นรราชไม่ต้องการความเห็นใจหรือสงสารเวทนาจากใคร เขาไม่อยากเป็นไอ้หน้าโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย ทั้งๆ ที่คนอื่นรู้กันแทบทั้งสิ้น

“กลับมาตอนไหน ทำไมย่าไม่เห็นรู้เลย” คำถามของคนเป็นย่าทำให้     นรราชยิ้มกริ่ม

“เมื่อคืนครับ มาทางประตูหลัง”

“ตายแล้ว นายเพิ่มไม่เห็นบอกย่าเลย”

“คงยุ่งๆ เลยไม่ได้บอกน่ะครับ” เขามีกุญแจคฤหาสน์หลังนี้ ผู้เป็นย่าให้ติดตัวเอาไว้ จะเข้านอกออกในเมื่อไหร่ก็ได้ ดังนั้นการที่นรราชเข้ามาในบ้านโดยที่ไม่มีใครรู้จึงเป็นเรื่องปกติมาก เพราะนิสัยแปลกๆ ไปไหนมาไหนไม่ค่อยบอกใครของอีกฝ่ายทำให้ทุกคนชินเสียแล้ว

“มานั่งใกล้ย่ามาราช” ประโยคนั้นทำให้คนที่นั่งอยู่ใกล้ท่านจำต้องสละเก้าอี้ไปนั่งอยู่ปลายโต๊ะแทน

“แม่เนยก็มานั่งใกล้ฉันสิ” ประโยคนั้นทำให้คนที่ยังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่รีบปฏิเสธทันที

“ไม่เป็นไรค่ะคุณท่าน” เธอรีบตอบปฏิเสธ เพราะไม่อยากให้คนที่นั่งอยู่ใกล้ท่านต้องลุกจากเก้าอี้

“มาเถอะ เราน่ะเหลนรักของคุณท่าน คุณท่านคงอยากจะสนทนาด้วย” คนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กับหญิงชราเอ่ยขึ้น

“มาสิ” ประโยคนั้นทำให้นิรินกล่าวขอบคุณ รีบเดินไปทรุดตัวนั่งลงใกล้ๆ กับประมุขของบ้าน แต่ไม่มีใครว่าอะไร เพราะรู้ดีว่านิรินนั้นเป็นเด็กดีชอบช่วยเหลือคนอื่น ไม่แปลกที่หญิงชราจะรักและเอ็นดูเป็นพิเศษ

“เมื่อไหร่จะกลับมาช่วยงานย่าสักทีล่ะราช” หญิงชราที่ยังแข็งแรงและกระฉับกระเฉงเอ่ยถามหลานชายคนเดียวเมื่อเริ่มรับประทานอาหาร

“มีคนช่วยเยอะแยะแล้วนี่ครับ” เขาพูดแล้วเหลือบสายตามองหน้า        สุทธิศักดิ์ซึ่งเป็นญาติผู้น้องนอกสายเลือดและเป็นบิดาของนิรินเล็กน้อย คนถูกมองเหมือนจะรู้ตัวเลยขยับไปมาอย่างอึดอัดอยู่มาก

“เราควรมาช่วยย่า” ท่านพูดเสียงหนักแต่น้ำเสียงปรานีอยู่มาก ตั้งแต่   นรราชผิดหวังเรื่องความรักเมื่อหลายปีก่อน ก็หนีไปอยู่เกาะเมตตา ไปทำธุรกิจอยู่ที่นั่น นรราชสร้างเนื้อสร้างตัวจนร่ำรวยไม่แพ้ใคร นั่นสร้างความภาคภูมิใจให้ลักษณ์นาราเป็นอย่างยิ่ง แต่ใจก็อยากให้หลานกลับมาช่วยดูแลธุรกิจในเครือพันธุเสมามากกว่า ไม่ใช่ทิ้งไปเลยแบบนี้

“เราจำลุงราชได้ใช่ไหมแม่เนย” ประมุขของบ้านหันไปเอ่ยถามเหลนสาวที่รักมากคนหนึ่ง แม้จะไม่ใช่สายเลือดของตัวเองแต่ก็รักหนักหนา เพราะนิรินเป็นเด็กเรียบร้อยน่ารักอ่อนหวานและเชื่อฟังผู้ใหญ่

“ค่ะ” คนตอบสะดุ้งเล็กน้อย เหลือบสายตาขึ้นมองสบดวงตาคมเข้มสีเหล็กกล้านั้นแล้วรีบหลบวูบ เธอเม้มปากเล็กน้อย มือไม้สั่นเทาเหมือนกลัวใครจะรู้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา แต่ก็นึกปลอบใจตัวเองไปว่าเรื่องเมื่อคืนคงไม่มีใครรู้ใครเห็นหรอก ถ้าเขาไม่พูดและเธอก็ไม่พูด